Projectcoördinator Pim was half juli weer in Bilwi (Puerto Cabezas). Er moest nog wat gebeuren aan het gebouw, maar ook had onze stichting bericht gekregen dat de presidenta van Los Pipitos Nationaal naar Bilwi was afgereisd om een en ander mede te delen. Hoe en wat precies zou Pim uitzoeken. Hieronder de update die hij stuurde naar alle vrijwilligers in Nederland die de afgelopen maanden in Nicaragua aan dit project gewerkt hebben…
In de beginfase van het project kwamen we tot de conclusie dat Los Pipitos Bilwi, onze samenwerkingsorganisatie, dus eigenlijk niet bestond. Zelf zei de zogenaamde presidenta van wel, en dat liet ze haar lokale organisatie ook geloven, maar alles wat ze zei was gelogen. De papieren die ze had, waren niet compleet en deels vervalst.
Toen wij daar begin 2012 achter kwamen, hebben we wat meer druk gezet op verschillende mensen om te kijken wie nou wel en niet mee wilde werken met ons. Want als een paal stond boven water dat er voor kinderen met een beperking een voorziening moest komen. Ouders zeiden ditzelfde te willen. Maar iedereen weet van de moeizame vergaderingen en beperkte opkomsten tijdens de bouwfase van het project. [red: ouders zouden vrijwillig meehelpen met de bouw] Er was weinig betrokkenheid en dat was voor velen van ons wel frustrerend.
Het hele verhaal liep nogal de spuigaten uit en wij kwamen steeds grotere problemen tegen; ruzies binnen het lokale bestuur, verdwenen geld van een gehouden fondsenwervingactie in Bilwi, strijd om leiderschap, afwezigheid bij vergaderingen, beloftes die totaal niet worden nakomen, etc.
In januari ben ik bij Los Pipitos Nationaal in de hoofdstad Managua geweest. Daar heb ik o.a. met de presidenta gesproken en de secretaris. Ik heb die dag verteld van onze problemen met de lokale vestiging en dat wij behoefte hadden aan een goede en betrouwbare samenwerkingspartner. Op dat moment konden ze niets doen of beloven omdat het nogal rauw op hun dak viel. We gingen uit elkaar met de afspraak dat we dingen verder zouden onderzoeken en contact zouden onderhouden over de situatie.
In februari hebben wij, als stichting, Los Pipitos Nationaal uitgenodigd om te komen kijken in Bilwi, omdat de leugens zich bleven opstapelen en dat begon grote invloed op ons project te hebben. Vervolgens zijn er drie personen afgereisd en deze hebben ook het terrein gezien waar we inmiddels met de bouw gestart waren. Ze hebben gesproken met verschillende partijen en dachten dat ze een goed beeld hadden van ons project. Daarna zijn ze weer vertrokken.
Ik heb één persoon gesproken over deze reis en zij zou actie ondernemen tegen enkele leden/personen van het zogenaamde lokale bestuur van Los Pipitos Bilwi. En zoals ze zei: “We zullen een aanklacht indienen over het verdwenen geld, wat is binnengehaald onder de naam van Los Pipitos.” Deze klacht richtte zich naar het oude bestuur en een advocate.
Ik was destijds redelijk blij omdat er eindelijk wat actie in zat. Eind maart was er echter nog geen enkele reactie vanuit Managua gekomen. Geen verslag, geen opdracht, geen mededeling…niets. Wij wilden wel verder en belden naar Managua met de vraag hoe het zat. Het antwoord wat we letterlijk kregen was: “Wij hebben geen capaciteit om daar in Bilwi op korte termijn aan het werk te gaan. We kunnen wel voorzien in wat informatie en advies, maar wij kunnen verder op dit moment niets betekenen. Ook zijn er onvoldoende fondsen om in Bilwi een vestiging te onderhouden.”
Dat was duidelijke taal en er kon dus beter een nieuwe organisatie gevormd worden met weliswaar dezelfde doelstelling, maar met legale papieren. Daarvoor moesten er verkiezingen komen en dat koste allemaal tijd en dubbel zoveel tijd omdat de eerste keer nagenoeg niemand niet kwam opdagen.
In de maand mei was er eindelijk een redelijk stevig nieuw bestuur. Wij hebben vanuit de stichting wel een aardig vertrouwen in dit bestuur. Zij moeten uiteraard nog komen met een realistisch plan van aanpak voordat het (school)gebouw daadwerkelijk in hun handen komt. Tot die tijd houdt de stichting de sleutels in beheer. Zelf zijn/waren ze ook blij dat ze de tijd hebben gekregen om een nieuw plan te vormen en een organisatie op poten te zetten.
De nieuwe stichting onder de nieuw gekozen naam: Los Bellos Tulipanes (De Mooie Tulpen), schreef een brief aan Los Pipitos Nationaal om hen op de hoogte te stellen van de huidige situatie omtrent de nieuw gestichte organisatie en om aan te geven dat zij graag open blijven staan om informatie uit te wisselen of om een vriendschapsband aan te gaan. Deze brief is in juni persoonlijk bezorgd op het hoofdkantoor van Los Pipitos Nationaal.
In de eerste week van juli was er opeens toch bezoek in Biwli (waarschijnlijk naar aanleiding van die brief). En wel van de hoogste persoon van Los Pipitos Nationaal, de presidenta zelf. Samen met twee andere personen kwam zij naar Bilwi toe om officieel te bevestigen dat Los Pipitos niet in Bilwi bestaat en om de misverstanden uit de weg te ruimen. En om even te kijken wie de nieuwe voorzitter van Los Bellos Tulipanes is.
In de dagen die volgden zijn hebben ze met veel mensen gesproken, onder andere met viceburgemeester Martha Downs, leden van het oude bestuur, leden van het nieuwe bestuur, advocaten en vooral veel betrokken ouders. Ze zijn huis aan huis op bezoek geweest bij ouders met een gehandicapt kind. Ze werden hoe langer hoe stiller.
De nieuwe voorzitter van Los Bellos Tulipanes, Carmen Howard, vertelde van de huisbezoeken van de Nederlandse therapeutenbrigade en de persoonlijke dossiers die gemaakt zijn. Over de hoeveelheid werk dat door de therapeuten is verzet, de workshops die zijn gehouden voor ouders en kinderen met een beperking en die vooral ook moeten doorgaan.
Uiteindelijk brachten ze een bezoek aan het nieuwe gebouw. Daar werden alle deuren open gedaan door de bewaker en konden ze zelf kijken wat we hebben gebouwd en wat er binnen staat. Er lag veel stof op de meubels, de speciaal gemaakte kussens lagen er verloren bij en de wind speelde met het speelgoed... Uiteindelijk zei de presidenta van Los Pipitos Nationaal: “We moeten hier aan het werk!” Dat zei ze: “We moeten hier aan het werk.”
Ze hebben weer vergaderingen gehad en daarin mensen ontslagen (oud presidenta Candida voor eeuwig). Daarna weer vergaderingen gehouden met de ouders en iedereen kon vertellen wat hij of zij dacht. Los Pipitos Nationaal wil nu wél werken in Bilwi. Daarvoor hebben ze hulp nodig van de ouders, maar zelf zullen zij dat in goede banen kunnen leiden.
Los Pipitos is groot in Midden Amerika; meer dan 80 vestigingen en een schat aan ervaring hebben ze in huis. Het is voor een organisatie als Los Bellos Tulipanes geweldig dat ze nu toch onder Los Pipitos komen te werken. Dat betekent geen strijd meer om leiderschap en bijvoorbeeld ook geen bureaucratisch geneuzel om een bankrekening te openen. Dat wordt allemaal gedaan. De betrokkenen hier kunnen zich bezig houden met waar het om gaat: zorg opzetten voor hun kinderen met een beperking. Er zijn nog vele hobbels, maar dit is echt mooi!
Wat ging er mis? De drie mensen die in februari zijn geweest hebben hun werk slecht gedaan. Ze hebben geen verslagen uitgebracht. Niet naar ons, maar ook niet op kantoor bij Los Pipitos Nationaal. Ze hebben geen acties ondernomen maar wel geprofiteerd van de (door ons betaalde) reis en verblijf in Bilwi.
Er werd door deze drie representanten van Los Pipitos Nationaal destijds ook slecht gereageerd op onze roep om de naam van Los Pipitos te zuiveren. Er werd nagenoeg niet geluisterd naar mijn verhaal over de problemen, dat ik naar volle waarheid heb verteld op hun kantoor in Managua. Dat hebben ze nu duidelijk erkent. Als vergoeding zullen ze onafhankelijke onderzoekers naar Bilwi sturen om te kijken waar het mis is gegaan en wie verantwoordelijk is voor dat verdwenen geld. Ook zullen ze zich inzetten om hier een goede vestiging van Los Pipitos Bilwi te openen.
De presidenta die zelf naar Bilwi komt om te vertellen dat samenwerking niets wordt in deze stad. Echter zij verlaat de stad met de belofte om zich persoonlijk in te zetten om het hier goed te organiseren. Dat is pas ontwikkeling. Ik ben erg blij en trots. Ons werk, onze inzet, ons vertrouwen, ons zweet en tranen worden beloond. Wij hebben het niet mis gehad en wij hebben ook niet opgegeven. We worden bevestigd in ons werk.
Een ieder van jullie heeft bijgedragen aan dit project en heeft dus ook bijgedragen aan deze vooruitgang. Een grotere stap hadden wij niet kunnen maken in vier maanden tijd. Want het is duidelijk grotendeels de inzet van al onze vrijwilligers geweest, die er toe leidde dat de presidenta zegt: “We gaan hier aan het werk!”
Iedereen heel erg bedankt!!
Pim van Campen
Vanuit Bilwi, Puerto Cabezas.
