Nature versus Culture

Buenos dias, Buenos dias,
Como estan? Como estan?
Estamos muy contentos
Estamos muy alegres
Todo bien, todo bien!

Terwijl in Nederland de zon volop schijnt, de mussen van het dak vallen en mensen terrasjes pakken, is hier het regenseizoen begonnen. Angstaanjagende onweersbuien, regen dat met bakken uit de hemel komt  vallen. Omgekeerde wereld? Dit is niet wat ik in gedachten had toen ik aan deze reis begon. Aan de andere kant, er is gelukkig geen gebrek (meer) aan water. Op het moment van de hevige regenbui spurtten de vrijwilligers naar buiten met emmers om het regenwater op te vangen, want water is schaars. Met dit water kunnen we een heerlijke
bucketshower nemen, dat is genieten! Het is ook natuurlijk ook mogelijk om met shampoo naar buiten te gaan, om vervolgens in de regenbui je haren te wassen. Dit alles mag de pret hier niet drukken. Si, estoy muy contento!!

Voor de meeste vrijwilligers hier loopt het project ten einde, voor mij is het net begonnen. Vier weken voor het einde ben ik aangekomen in het ‘niet altijd zonnige’ Nicaragua. Voor mij betekent dit minder voorbereiding, veel actie! Het afleggen van huisbezoeken, het doen van talleres met onderwerpen als hulpmiddelen, educatief speelgoed en veilig eten en drinken.

Deze week worden de laatste talleres gehouden en de laatste huisbezoeken afgelegd. Ondanks dat Puerto Cabezas voor de mensen die hier al maanden zijn redelijk bekend terrein is, blijken de verblijven van de kinderen alsnog moeilijk te vinden. De bevolking is gelukkig erg behulpzaam en wijzen je graag de weg. Hoewel dit niet altijd de juiste weg blijkt te zijn. Dit resulteert in het lopen van vele meters, met je slippers vast blijven hangen in de modder want natte grond kan af en toe een niet zichtbare modderpoel betekenen… ‘Kom morgen maar terug, want moeder is werken’ wordt verteld wanneer je tot aan je enkels onder de viezigheid zit. ‘Prima, doen we!', waarna we onverrichter zaken weer naar huis keren. We blijven positief, want we willen de kinderen toch graag zien voordat we hier weer vertrekken.

Meedraaien op de bouw mag ook niet ontbreken wanneer je meedoet aan het project, het draait immers vooral om het kunnen aanbieden van gepast onderwijs voor de kinderen met een handicap. Zonder gebouw geen school. Op de bouwplaats worden ook hulpmiddelen in elkaar gezet, wat ik persoonlijk veel interessanter vind, en ik kijk graag mee hoe dit wordt gedaan. Hiervoor zijn wel ouders nodig, want participatie is het sleutelwoord. Tof om te zien hoe een vader meehelpt met het in elkaar zetten van de statafel. Alle scherpe randjes moeten eraf, veiligheid voor alles... Nadat het hulpmiddel klaar is, wordt er gepast. Het kind staat, en wat is ze blij! Hier draait het project toch om, het zien van blije gezichtjes van de kinderen.

Ik heb hier een geweldige tijd gehad. De tijd is voorbij gevlogen. Het is goed om te zien dat de school van een stuk grond is omgetoverd tot een uit 2 gebouwen bestaand verblijf voor de kinderen met diverse beperkingen. Er staan bankjes, stoeltjes en zelfs een boekenkast in. De talleres zijn, meestal, goed bezocht en de kinderen die op de lijst stonden zijn gezien. Nu is het tijd voor, niet geheel onbelangrijk, een goede overdracht…Tengo un muy bien tiempo en Nicaragua!

Sanne