El Naranjal in beeld

Pim S. en Marina zijn samen met Gert de tweede groep vrijwilligers die zijn vertrokken naar het project in Nicaragua om mee te helpen aan de bouw van de school. Pim S. en Marina hebben naast het bouwen ook nog een andere taak; namelijk het in beeld brengen van de verschillen tussen Nederland en Nicaragua.

Door Pim Schachtschabel

Het is zondag ochtend, een nieuw geluid wekt mij uit de rustige ochtendslaap. Een bel gemaakt van oude tandwielen wordt geluid door de Pastoor; de mis begint. Ik verbaas me hoe aangenaam een oud stuk ijzer kan klinken en bedenk me tijdens het tandenpoetsen met een lichte hartversnelling hoe ook wij ons straks gaan voorstellen aan de bewoners van El Naranjal. Licht gorgelend oefenen ik nog even mijn do-re-mi, aangezien iedereen blij vertelt dat we straks hoogstwaarschijnlijk een liedje moeten zingen, fijn. Met ons mooiste pakje aan, videocamera in de hand, balansoefeningen over boomstambruggetjes komen we aan in een lief klein houten kerkje.

Samen met Marina ben ik hier om mee te helpen met de bouw. Het is heel gaaf om na 10 uur in een kano, met ondergaande zon, aan te komen in een dorp waar een prachtig geraamte staat van een school. Een enorm trots gevoel overspoelt mij op de grote groep Nederlanders, mijn handen beginnen te jeuken, ik kan niet wachten om ook mee te helpen bouwen.

Naast het bouwen zijn wij hier ook om te filmen, zoals we in de kerk uitlegde filmen wij hoe het leven hier aan toe gaat. Dit doen wij voor de kinderen in Nederland, om van te leren. Zo kunnen we van elkaar leren. De ogen van de Miskito’s worden iets groter, niet alleen van het bijzondere apparaat dat de situatie van 5 minuten geleden kan afspelen, maar ook het idee dat ze onze kinderen wat kunnen leren.

Na een iets wat onwennige week zijn ook wij, samen met de camera, langzaam onderdeel geworden van de geoliede machine in El Naranjal. De mannen kijken serieus, de vrouwen giechelen en de kinderen worden ontdekt als nieuwe soapsterren. We realiseren ons de verantwoordelijke taak om filmmateriaal te maken dat als ondersteuning dient voor voorlichting op Nederlandse scholen. Maar daarnaast ook om het thuisfront een kijkje te geven in het tijdelijke leven van hun vrienden, famillie en geliefdes. We doen ons best.

Naast scholen bezoeken, op het land werken, nachtelijke vissessies, rijst met bonen en wassen in de rivier, gaat de bouw hard door. Het dak voor de keuken zit er op, de 4 boten vol met gevelplanen zijn, ondanks laag water en krokodillen, aangekomen en de eerste 50 meubels zijn gezaagd. Vorige week is onze ‘planta’ oftewel generator bezweken. Daar zit je dan midden in de Jungle zonder stroom. Een paar dagen bouwen zonder boor en zaag geluiden kan best rustgevend zijn met een koor van krekels om je heen, maar ook verdomd lastig met het harde hout hier. Gelukkig hebben we weer een nieuwe, kunnen we weer zagen, boren én laptops opladen. Dus thuisfront be prepared.