Door Erwin Ros
Mijn tijd hier op de bouw in Nicaragua zit er alweer op. Sinds dinsdag 2 februari heb ik gezien hoe de beginselen van een gebouw in wording echt een schoolgebouw werden. Helaas kan ik niet meer zien hoe de laatste hand aan het schoolcomplex gelegd wordt. Die eer komen Lena en Pim hopelijk toe. Maar natuurlijk zouden we niet zover zijn gekomen zonder alle goede voorbereidingen. En aan het einde van iets denk je immers terug aan het begin en het verloop.
Ik heb wat dingen gezien hier in Puerto Cabezas. Op de bouwplaats zelf, maar ook daarbuiten en soms ver daarbuiten. Goede dingen, maar ook slechte. Ik heb veel aardige en behulpzame mensen ontmoet, maar soms ook minder aardige. Ik heb zeeschildpadden om hun rug zien sterven vlakbij de bouwplaats, maar heb ook kameraadschap en vakmanschap gezien op de bouw bijvoorbeeld bij het plaatsen van de enorme houten spanten die het dak vormen. Ik heb onder barre omstandigheden een door Felix verwoest eiland gezien uit de kust, genaamd Cayos Miskitos, maar ik heb er ook een doortastend vissersvolk gezien dat geniet van een potje domino in een idyllische paalwoning midden op zee. Ik heb de ziel van de natuur gezien in El Naranjal, maar ook de haast en hectiek van de grote stad. Nee, ik heb (nog) niet eens gedronken.
Ik vond het geweldig hier. Als aanstaand bouwkundige heb ik hier veel geleerd op praktisch gebied. De gang van zaken op de bouwplaats is buitengewoon leerzaam en interessant geweest. Als student aan de TU ben je gewend geraakt aan de computer en RSI, niet aan de zaag en de blaren. Maar ik ben nooit vergeten waarom we hier waren met zijn allen. Het was namelijk nooit voor onszelf, maar voor mensen in een door orkanen geteisterd gebied in een arm land ver weg. Deze unieke samenwerking is heel bijzonder en natuurlijk voor herhaling vatbaar. Ze hebben weer een school! Nou ja, bijna dan. Nog maar een klein eindje te gaan.
Binnenkort vertrek ik weer naar Nederland, waar het wc-papier gewoon het toilet in kan maar waar je voor de natuur een dagje uit moet. Het is mooi geweest wel en vindt het niet heel erg om weer terug te gaan naar mijn familie en vrienden. Ik neem deze unieke ervaring mee samen met de herinnering aan Nicaragua die altijd zal blijven. Thuis zullen Perry (mijn reis- en studiegenoot hier) en ik verder werken voor onze studie aan een ontwerp voor een school opnieuw ergens in Nicaragua. Dit was misschien een saai stuk om te lezen (werkte de titel?), maar ik vond het belangrijk om te schrijven. Bedankt iedereen hier en bedankt iedereen die dit leest en alle vorderingen tot op de voet volgt!
Wordt vervolgd...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten