Nueva vrijwilligers, zand, zweet en modder

Een week geleden is een nieuwe lading vrijwilligers, Erwin, Perry en ik (Merel), aangekomen in Puerto Cabezas. We vallen midden in een lopend project voor het scholencentrum Nueva Jerusalem. Al gingen onze vluchten voorspoedig, een dag van 21 uur reizen is best vermoeiend. Net uit het vliegtuig raken we in gesprek met andere westerlingen. Deze groep Canadezen blijkt 'hun' ontwikkelingsprojecten te gaan bezoeken. Meerdere hulporganisaties zitten in deze hulpbehoevende regio. Gelukkig krijgen we een dikke knuffel als afscheid en worden we met de camera vastgelegd.

Het is hard werken in de brandende zon op de bouwplaats. Gelukkig begrijpen de locals geheel dat wij aan de hitte moeten wennen. Iedereen op de bouw begrijpt mijn opgeblazen, rode gezicht. Hun conclusie is dan ook dat ik te wit ben voor deze zon. Maar ik hoef niet te vrezen en de Nica's wijzen op Pim, Lena en Tim: Over een paar weken zijn wij ook bruin en hebben er minder last van...

Maar het is niet enkel een school bouwen er komt veel meer bij: een hoop onderlinge ontwikkelingen.Voor op de bouwplaats hebben wij een doek gehangen met alle logo's van de organisaties die hier aan meewerken. Na het ophangen van het doek bleek er iets niet goed.. Het logo van Mined was opgetekend in zijn totaliteit: Unidad Nicaragua Triumfu was de tekst die hierbij hoort. Carla, een van onze kookdames barstte uit dat deze woorden de leuzen zijn van Daniel Ortega. Dit is de president van Nicaragua, die volgens Carla niets heeft gedaan voor deze barrio (wijk). Consequent als ze is pakte de schilderes de witte verf en wist de betwiste woorden uit. No hay una problema. Zo gaat dat hier: Als iets niet bevalt, word het anders gedaan. Op zo'n moment rest ons niets anders dan ver te blijven van de politiek en het hun eigen keuze laten.

Merel Baarsma