Project 2013: School bouwen én docenten trainen!

Het is middernacht en ik zit nog te typen. Mijn gang ligt vol met tassen. Ik kijk naar buiten. Nog steeds wit. En koud.

Maarrrrr...niet lang meer. Morgen verruil ik dit sneeuwwitte Nederlandse landschap voor het suptropische Nicaraguaanse klimaat.

Ik ga dit keer niet alleen. Mijn zoontje Jip (4), dochtertje Puk (1) en mijn zusje Mees (28) in mijn kielzog. In maart zijn we pas weer terug. 

Vijf jaar geleden hielp Mees me met het oprichten van Stichting SamenScholen. Nu ziet ze voor het eerst waar ze dat allemaal voor heeft gedaan.

Ze is een beetje zenuwachtig: "Ik vraag me af waar ik op moet plassen?" Ik kijk haar niet begrijpend aan. "Een toiletpot. Wat dacht jij dan?"

We zijn ver van huis. Dat is zeker waar. Maar dit jaar zitten we niet zo ver, dat we onze behoeften moeten doen, bungelend boven een plank met een gat erin. Een zwarte plastic zak als toiletdeur.

Dit jaar zitten we (grotendeels) weer in de stad Puerto Cabezas. In onze optiek mag het, met haar zandwegen en laagbouw, het woord 'stad' eigenlijk niet dragen. Toch wonen hier verreweg de meeste inwoners uit de regio. Sterker nog; Het worden er alleen maar meer.

Daarom bouwen we dit keer in een randwijk. Dus daar waar mensen vanuit de dorpen gaan wonen, wanneer ze neerstrijken in de stad. Daar waar er tot dan toe geen school is voor hun kinderen. Daar waar wij vanaf februari de handen uit de mouwen steken om hier verandering in te brengen.

Jazeker, over een week zijn we weer helemaal terug. Met de ouders uit de wijk 'El Caminante' zullen we voor hun kinderen een school bouwen. We zullen ook de aanwezige docenten trainen. Dat doen we voor het eerst op verzoek van de docenten zelf.

Het worden wederom hele spannende, intensieve en mooie tijden. Sommige vrijwilligers zitten nu al in Nicaragua. Ze reizen wat rond. Rusten uit, nu het nog kan. Of proberen de Spaans taal onder de knie te krijgen. Het is een goeie groep. Dat kan ik zo al zeggen. Sommigen kennen we dan ook al vanuit eerdere projecten.

Ik ben benieuwd hoe de komende maanden zullen verlopen. We zijn geweldig goed voorbereid. En toch weet je dat er vanalles gaat gebeuren wat we niet hadden verwacht. Dat is ontwikkelingswerk in Nicaragua. Dan gaat het om flexibiliteit en doorzettingsvermogen. En dat hebben we gelukkig. Zoveel hebben de afgelopen 3 projecten ons wel laten zien.

Ik kijk op de klok; 0.33 uur. Ik vind het mooi geweest voor vandaag. Morgen een lange dag. En morgenavond: Warmte. En de geuren en kleuren van Nicaragua... En is het weer net alsof ik een beetje thuis kom.


Groetjes Kristel

P.S. Als jij net zo benieuwd bent als ik naar het verloop van dit project? Kijk zo af en toe op deze weblog. Iedere week plaatsen we hier vanaf februari 2013 nieuwe berichten. Alle vrijwilligers kunnen hier dus hun verhaal kwijt. Saai gaat het in ieder geval niet worden. Dat beloof ik je!