Een week vol verrassingen!

TUTNI YAMNI!

Afgelopen maandag zijn we verder gegaan met de bouw. Een hele groep lokale vrijwilligers, zowel vrouwen als mannen, stond klaar om de handen uit de mouwen te steken. Veel van hen hadden de oproep van Gerjanne op de radio gehoord om te komen helpen. Er waren zelfs zoveel enthousiastelingen dat er een paar mensen die niet van Los Pipitos waren, naar huis zijn gestuurd.

De lokale vrijwilligers en onze eigen vrijwilligers zijn vervolgens ingedeeld in groepen om aan de weg naar de bouwplaats te werken en om de gaten te graven voor de betonnen poeren voor de fundering. Twee hardwerkende dames hebben er iedere dag voor gezorgd dat er op tijd een heerlijke lunch op tafel stond om de buik van de vrijwilligers te vullen. Tot en met donderdag is er gewerkt aan de afwerking van de weg, de gaten voor de fundering en zijn er mallen gemaakt voor het storten van cement.

Helaas hebben we het nieuws gekregen dat de vrachtwagen vol materiaal, die uit Managua zou komen, opgehouden is op weg naar Puerto Cabezas. Vanwege onvrede over landrechten zijn er een aantal wegblokkades opgezet op de weg tussen deze twee steden. Om deze reden hebben we de beslissing moeten nemen om de bouw een week stil te leggen in de hoop dat de materialen toch zo snel mogelijk kunnen komen.

Normaal geven we vanuit de stichting een bonus voedselpakket aan de lokale vrijwilligers die vijf volle dagen op de bouw werken. Deze pakketten bevatten basisbenodigdheden zoals rijst, bonen, meel en suiker. Deze week hebben we maar vier volle dagen kunnen werken en daarom hebben we gisteren al de pakketten uitgedeeld.

De lokale vrijwilligers waren er erg blij mee en hebben tijdens de evaluatie laten weten dat ze erg tevreden zijn met de manier waarop er gebouwd wordt en de kennis overgedragen wordt. Het liefst wilden ze volgende week meteen weer aan het werk, maar vanuit Los Pipitos is er een roulatieschema gemaakt zodat er iedere week andere dames in de keuken werken en er ruimte is voor andere vrijwilligers om mee te helpen. Een goed teken dat er zoveel animo is om mee te helpen!

Voor onze bouwers staat er dus een rustige week voor de deur. Gelukkig zijn er genoeg alternatieve activiteiten waaraan ze mee kunnen helpen. Zo hebben de therapeuten gevraagd of de bouwers misschien willen helpen met het aanpassen van onder andere rolstoelen en dergelijke voor de gehandicapte kinderen.

Zelf werk ik niet op de bouw. Ik ben namelijk bezig met mijn onderzoek voor de studie Culturele Antropologie. De stichting zou graag willen weten welke mogelijkheden er bestaan om de kwaliteit van het basisonderwijs te verbeteren, naast het bouwen van een nieuwe, orkaanbestendige, school.

De afgelopen dagen ben ik daarvoor naar verschillende basisscholen geweest. Ik heb geobserveerd op welke manier er les wordt gegeven, welke materialen er zijn en hoe de leraren over het onderwijs denken. Samen met Rianne heb ik een aantal lessen bijgewoond en zijn we met open armen ontvangen. We zijn zelfs geïnterviewd door een pastoor die een baptist school heeft opgezet. Hij was erg geïnteresseerd in wat wij hier doen en zondag komen we in zijn radioprogramma!

Het is fijn om te merken dat de bevolking zo open staat voor onze vragen en onze ideeën; ze delen graag hun mening en vertellen over wat ze meemaken. Wat wel meteen opvalt in de klassen is dat er heel veel kinderen in een klas zitten en dat er voornamelijk klassikaal onderwijs wordt gegeven. Dit betekent dat de kinderen veel van het bord overschrijven en dat er weinig ruimte overblijft voor het aandragen van eigen ideeën, problemen en oplossingen.

Volgende week ga ik een kijkje nemen op de enige lerarenopleiding in Puerto Cabezas en verder met het bezoeken van verschillende scholen.

Al met al is er deze week van alle kanten veel werk verzet en heeft iedereen hier een voldaan gevoel aan overgehouden. We zijn nu echt van start! Vanavond sluiten we de week af met een driedubbele verjaardag van Maaike, Daan en Henrik, inclusief een echte Nicaraguaanse suikertaart en een piñata!

Een fijn weekend toegewenst en tot volgende keer,

Liefs,
Laura