door Pim van Campen
Veel eerder dan de rest vertrok Pim van Campen, projectcoordinator van het bouwproject in Nueva Jerusalem, naar Puerto Cabezas.
Deze ochtend volgen de waterdruppels elkaar in zo'n hoog tempo op dat het bijna op een straal lijkt. Oké, ik kan er niet mijn haar mee wassen maar toch zeker mijn voeten mee afspoelen. En terwijl ik zo aan het badderen ben op deze vroege morgen hoor ik dat de buren ook wakker worden. De muziek gaat weer aan en we mogen allemaal meegenieten van alle mogelijke kerstmuziek. En als je iets gemist hebt, geen nood, de hele dag door wordt deze muziek herhaald. Soms is het een poosje heerlijk stil, als de stroom uitvalt kan je genieten van de vogels en geluiden van het dagelijks leven. Ik spoel het zeep van mijn lichaam met een bakje wat ik volschep uit een grote emmer. Heerijk z'n douche.
Ik ben weer in Puerto Cabezas en het is erg leuk om terug te zijn. Op dit moment woon ik in een huis naast Jet. Zij is een Nederlandse vrouw, getrouwd met Milton (een local) en ze hebben twee kinderen. Naast hun huis staat een huis leeg en daar verblijf ik voor een paar nachten.
Overdag is het warm, rond de 25 graden. En s'avonds koelt het heerlijk af. We kunnen 24 uur lang buiten zitten en genieten op de veranda. Straks wordt het nog warmer en blijft het s'avonds ook warme dagen dat ik hier ben doe ik een aantal voorbereidingen voor de bouw van de school. Ik heb de bouwplaats bezocht en bekeken wat de bevolking heeft neergezet als tijdelijke school. Dit afdak heeft niet veel weg van een school en wij zouden het als schuur nog te slecht vinden.
Ik sprak met een aantal mensen over levering van hout en staal. Eigenlijk ben ik gewoon aan het netwerken. Beetje vriendjes worden hier en daar. Ondertussen veel informatie verzamelen en een mop vertellen. Die mensen heel veel complimentjes geven en ik geef ze als uitzondering mijn mail adres. Daar kunnen ze weinig mee maar dat geeft niet. Ze vinden het fantastisch.
Het is de bedoeling dat ik zaterdagmiddag bij een huis ga kijken dat we als Stichting zullen huren. Hier kunnen straks alle vrijwilligers verblijven, want zelf een degelijk hostel zoeken in deze stad is nog een hele klus. Er staan een paar huizen leeg en één daarvan is gemeubileerd. Dat zou geweldig zijn. Ben wel benieuwd met hoeveel we er in kunnen.
Ik vlieg maandagochtend weer terug naar Managua, om dan door te reizen naar Leon. Leon is de talenstad van Nicaragua en daar ga ik Spaans leren. Dan kom ik terug op 7 december Kristel is er dan ook met een aantal mensen van de Technische Universiteit Eindhoven. In december gaan we nog op bezoek bij ons vervolg project. Dat is in noord-oost Nicaragua op de grens bij Honduras.
Verder doen we in december de papieren bouwvoorbereiding. Gesprekken met de overheid voeren en langs de gemeente. En heel snel een plan maken (samen met overheid) waar de kinderen tijdelijk naar school gaan. Omdat ze nu deze grond in gebruiken hebben genomen, hebben wij nog niet bedacht dat we dat moesten regelen. Maar het lesjaar begint in de tweede week februari en dan zijn wij nog niet klaar.
Ik heb het dus heerlijk naar mn zin. Dit is mijn werk en hiermee voel ik me lekker. Af en toe rizen en vliegen, inspelen op onverwachte gebeurtenissen. En ik besefte gisteren dat ik het erg goed voor elkaar heb. Ik was bij het 'schooltje' samen met de directeur en de kinderen waren er ook. Ze rende wat heen en weer. Ik zat op een schoolbankje en om mij heen alle docenten. En ik vroeg of de kinderen een tekening wilde maken voor mensen in Nederland. We hadden het over de school en eventueel de bouw van een nieuwe school. Om mij heen al die gekleurde mensen. En toen dacht ik: Pim, dit is wat je wilt!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten