StichtingSamenScholen.blogspot.com

Het leven is mooi!

2012-02-02T12:20:00.000-08:00

Een geschenk is ons gegund. Mijn Nicaraguaanse vrouw is bevallen van een gezonde zoon. En hoe spannend dat is, weten de meeste onder ons wel.

Het is niet vanzelfsprekend dat we een gezonde baby krijgen. En juist deze week werd ik daar met mijn neus bovenop gedrukt; in de tijd van voorbereidingen voor het komende project. Een project voor mensen met een handicap, sommige sinds hun geboorte, maar ook vaak door ongelukken en oorlog.

Tijdens de vergaderingen kwam het natuurlijk vaak ter sprake en dan kom je erachter dat het leven met een kind met een beperking een hele andere levenshouding vereist. Veel aanpassingen in en om het huis, maar ook veel aanpassingen in het leven zelf.

Juist hier in Nicaragua is het een harde wereld om als minder mobiel persoon of met een lichamelijke beperking door het leven te moeten gaan. En juist hiervoor hebben wij een mooi project uit te voeren. Dit centrum wat wij zullen bouwen zal deze mensen weer verder helpen. Het zal mensen dichterbij elkaar brengen. Dit centrum is voor deze mensen een geschenk.

En wij? Wij mogen dankbaar zijn dat we gezond zijn, en met onze krachten kunnen we dus andere mensen, die het minder getroffen hebben, weer verder helpen.

Het leven is mooi!!

Pim van Campen
(projectcoördinator)

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

We zijn van start!

2012-02-02T12:07:00.000-08:00

Oké, we zijn van start; de bouwgrond is klaar gemaakt, het gereedschap staat in de schuur, de tijdelijke keuken is gebouwd en we hebben een vrijwilligershuis. Een heel mooi uitgangspunt om mee van start te gaan.

Pim heeft de afgelopen weken heel wat werk verzet en is nu in zijn thuisplaats Leon bij zijn vrouw en pasgeboren zoon. Nu is het aan mij de beurt om het project daadwerkelijk op te starten en ik heb er zin in.

Vorige week kwam ik aan in Puerto Cabezas waar ik opgewacht werd door bekende gezichten. Onder andere stonden Brigida en de kinderen daar. Brigida werkte in 2010 ook voor de stichting in het vrijwilligershuis en verzorgde daar het avondeten en het huishouden. Ook dit jaar is ze weer van de partij in het vrijwilligershuis.

Op de bouw zag ik Luis, reeds bij velen een bekend gezicht. Het is fijn om Luis aan onze zijde te hebben om te assisteren aan de organisatorische kant. Als echte Miskito ziet hij de dingen soms anders dan dat wij dat doen en hij help ons de cultuurverschillen te overbruggen. Dit is het derde jaar dat Luis verbonden is aan stichting samenscholen en hij kent onze werkwijze goed.

Momenteel word er aan de weg naar het terrein gewerkt, maar het regent elke dag nog veel wat de werkzaamheden niet gemakkelijker maakt. De weg is één van de laatste obstakels die we gaan overwinnen voordat we daadwerkelijk aan de slag kunnen. Met nog een volle week te gaan voor de start van de bouw moet dat gaan lukken.

Groetjes Lena
(vervangend projectcoördinator)

----------------------------------------------------------------------------------------------

Het vertrek

2011-05-10T05:43:00.000-07:00

door Pim van Campen

Het geklapwiekt van de motor klinkt nog even over het water. Bernardo trekt de motor op tijd omhoog. Ik kijk toe hoe de boot om de hoek verdwijnt. Nog één glimp van mijn groep en een zwaai. Ik klim omhoog en omarm Matheo. We laten de tranen de vrije loop. Niemand geneert zich voor de tranen. Kinderen, de vrouwen maar ook de sterke mannen huilen. Jeraida heeft haar grote glimmende zonnebril op, maar daaronder vandaan komen ook twee dikke tranen. Matheo zegt, ze gaan terug naar hun familie, maar hier laten ze ook een familie achter.

Het doet pijn in het hart. Als ik even later terug loop richting het kamp, is het vreemd stil. Geen rennende kinderen, geen hamers, helemaal niets. Alleen de vogels zingen hun lied. De benner met foto's hangt tegen de gevel als een stille getuige. Er wapperen wat tekeningen in de wind, maar niemand die ze nu wil bekijken. Op een hoekje van de grote trap zit Inez met tranen in de ogen. Ze wil zich groot houden maar toch zijn haar ogen rood van het huilen.

Het kamp is verlaten. Snoeppapiertjes dwarrelen rond en de tenten zijn leeg. Ik loop alsof ik daar niet mag zijn. Wat zal ik nog doen, of wat kan ik nog doen? Deze dag is zo anders en is zwaar voor ons allemaal. We weten en voelen allemaal wat er gebeurd is en welke band we hebben opgebouwd met deze mensen.

Ik ruim wat op en probeer wat te eten. Het smaakt me deze keer niet.
Af en toe komt een moeder met een kind in de buurt van het kamp. Ze kijken alsof ze verwachten dat er elk moment een Nederlander met een bonbon uit de tent komt lopen. Ik wenk ze en ze komen dichterbij. Ze kijken wat rond en beseffen ook dat die vrienden echt weg zijn.

Even later zit Hairo met z'n moeder op een houten bankje en dan vraagt hij met een zacht stemmetje, Alletya?? Ik slik even en zeg dat ze naar Waspam zijn. En dat het heel lang duurt voor ze terug komen. Vragend kijkt hij z'n moeder aan en zij vertaalt het. Dan kijkt hij naar de grond en vervolgens weer naar mij. Bijna beschuldigend. Op deze dag komt bijna iedereen even in het kamp. Alleen, de moeders met kinderen, de stoere jongetjes of de mannen.

En dan in de middag wordt het donker en de wolken pakken samen. De eerste grote druppels vallen eruit en langzaam maar zeker gaat het harder regenen. De eerste regen sinds lange tijd. En dat op deze dag. Ik kijk Matheo aan en zeg: De hemel huilt mee.

Pim

Het einde van een mooi begin!

2011-04-30T11:20:00.000-07:00

door Kristel de Krijger

Ruim een week geleden zat ik, na ruim anderhalve maand Nederland, op de boot naar onze projectlocatie El Naranjal. De laatste keer dat ik haar zag werden op locatie de eerse houten constructiebalken op de betonnen fundering bevestigd. Het begon al echt op een gebouw te lijken.

In Nederland aangekomen zat ik elk weekend op het puntje van mijn stoel in de hoop op een mail met foto’s van de voortgang van de bouw. Maar foto’s sturen vanuit Nicaragua lijkt veel makkelijker dan het is, dus ik kon me slechts een voorstelling maken van hoe de nieuwe school in El Naranjal er nu uit zou moeten zien.
Aan de telefoon had projectcoördinator Pim gezegd: “Het wordt aanpoten. We hebben de zaterdag er maar bijgenomen als werkdag, maar we gaan het redden!” Ik hoopte dat het waar was.

Na de laatste rivierbocht zagen we ineens in de verte de kleur oranje opdoemen tussen het dichtbegroeide groen. Een heel nieuw uitzicht.
Hartjes klopten sneller. “Zou dat het zijn? Is dat onze school?... Dat moet hem zijn!?... Dat is hem!!! Moet je kijken: Dat is hem! Wat gaaf! Wat groot!”

Ongelooflijk wat onze groep Nicaraguaanse en Nederlandse vrijwilligers, onder leiding van Pim en de locale coordinatoren, in die anderhalve maand klaar wisten te spelen. Waar in januari alleen nog maar een grasveld was, stond nu een oranje geschilderde school met groene kozijnen en een donkergroen dak met gele nok. Kleuren – zo werd mij verteld – die waren uitgekozen door de locale bevolking. Oranje; want de naam van het dorp ‘El Naranjal’ betekent immers oranje. Groen; omdat ze met de natuur leven. Geel; is de kleur van de nationale bloem.

De laatste dagen voor de inauguratie van de school bestonden uit het zetten van de puntjes op de i. Veel verven, inrichten en het schoolterrein schoonvegen. Het waren lange dagen want iedereen realiseerde zich dat het einde van het project in zicht was en alles op tijd klaar moest zijn als de autoriteiten uit verschillende windrichtingen kwamen aanwaaien.

De uitnodigingen waren al lang en breed verspreid onder de genodigden, maar Nicaragua zou Nicaragua ziet zijn als de werkelijke aanwezigheid van de genodigden niet tot op het allerlaatste moment een verrassing bleef. Onze eigen Nederlandse ambassadeur Lambert Grijns was echter samen met twee andere leden van de Nederlandse ambassade, Annika en Lester, reeds de vorige dag gearriveerd. Tijdens de voorbereidingen van het feest stond ook hij met een groen kwast in zijn handen en maakte met iedereen een praatje!

Oprichtster en directrice van Stichting Marijn (Puerto Cabezas) was er ook bij. Samen met Annika versierden ze de klaslokalen met crepepapieren slichers en ballonnen. Het wachten was op de burgemeester van Waspam en de afgevaardigde van het Ministerie van Onderwijs. In Nicaragua telt de belofte om te komen echter meer dan de werkelijke aanwezigheid, dus toen deze mensen om 11.00 nog altijd niet waren gearriveerd, besloten we slechts een half uurtje te wachten en dan toch te beginnen.

11.29 hoorden we vanaf het schoolterrein een boot de bocht om sputteren: De burgemeester van Waspam, Jose Osorno, had toch besloten om de lange bootreis van 7 uur te maken. Hij werd vergezeld met 5 andere ambtenaren. Helaas melded hij wel dat er vanuit MINED niemand zou komen. Alleen twee docenten en een juffrouw voor de peutergroep zouden aanwezig zijn. Ach, hij was er in ieder geval en dat betekende erg veel voor onze groep.

De rest van de dag verliep zoals gepland ietwat chaotisch maar boven alles feestelijk en supergezellig. Kinderen deden hun ingestudeerde dansjes, autoriteiten deden hun zegje, de stichting deelde vrijwilligerscertifdicaten en aanbevelingsbrieven uit, coordinator Luis organiseerde wedstrijdjes koekhappen en zaklopen en er was voor iedereen een bordje eten, mét vlees! Het was een mooie dag.

De dag erna was een rustdag. Voor het eerst zagen we het normale leven aan ons voorbij trekken in El Naranjal. De mannen vertrokken naar hun akkers, de vrouwen zaten met hun was in de rivier en de kinderen speelden in hun ondergoed in het water. In dat dagelijks leven wandelde zo nu een dan een blank gezicht dat al lang niet anoniem meer was. Eerder een familid.

Juist dát maakte het afscheid op die volgende morgen zo zwaar. In het grootste lokaal van de school had het hele dorp zich verzameld en ik hamerde eens te meer op die nieuwe fase van het project dat nu aanbrak: het onderhoud. Een projectonderdeel waar niemand anders dan zijzelf verantoordelijk voor zijn. Maar uiteraard bedankte ik hen ook voor hun gastvrijheid, hun ijzersterke betrokkenheid met het project, hun doorzettingsvermogen en hun vriendschap!

Verschillende mannen uit het dorp staarden uit het schoolraam naar buiten en probeerde zo onopvallend mogelijk in in hun ogen te wrijven. Naast mij liepen daarentegen de tranen over het gezicht van Marloes, die dagen te voren al meldde dat ze dacht dat dit ‘een zware bevalling’ voor haar ging worden. Het voelde als een afscheid van een familielid, waarvan je niet wist of je ze überhaupt nog terug zou zien, maar vergeten zou je ze niet.

Bij de boot was het een wirwar van waterige oogjes en treuzelende vrijwilligers, want ‘we willen nog niet weg’. Maar aan alles komt een einde en zo zwaaide we even later tot na de rivierbocht achterom naar alle dorpelingen op de kant en naar Pim, Luis en Johanna, die nog enkele dagen bleven om alles op te ruimen.
‘Trots’, is toch het beste woord om te omschrijven hoe ik me voelde op dat moment. We hebben het project met groot success kunnen afronden. We hebben veel gedeeld en veel geleerd. Het project had meer gebracht dan ik me had voorgesteld en ik weet zeker dat ze door alle betrokkenen niet gauw vergeten wordt.

Persoonlijk was ik ook blij dat ik met zekerheid kon zeggen dat ik de mensen van El Naranjal en hun school in de toekomst meermaals terug zou zien. We zullen het dorp op de voet volgen en als hun belofte om alles in werking te zetten om de school zo goed mogelijk te onderhouden net zo oprecht blijkt als ooit de belofte om zich betrokken te tonen aan het bouwproject, zullen we in de toekomst onze hand naar hen blijven uitsteken, als dat nodig is.

...En zo vertrokken we, ieder in gedachten verzonken, terug naar de wereld waar we vandaan komen en weg van de wereld waar we ons drie maanden zo thuis voelden.

Dagdromen over Pythachoras

2011-04-17T23:03:00.000-07:00

door Anniek Roosenschoon

Zo. Dan weten jullie dat. En dan weten jullie binnen zeer korte tijd nog net niet zoveel als wij weten nu we al zo’n lange tijd met elkaar optrekken. De elfde week komt eraan en dat is een mooie periode om elkaar beter te leren kennen zou je zeggen. Nou, dat is gelukt, merken wij zowel aan elkaar als aan onze pitoreske omgeving.

Al hebben wij ondertussen ook geleerd dat het dorpje lang niet altijd zo pitoresk is als het zich in eerste instantie misschien voordeed. Tijgers, krokodillen en wilde zwijnen teisteren ‘s nachts het kamp, maar gelukkig hebben wij de cellador die deze incidenten aangrijpt om zichzelfs ‘s avonds weer eens een lekker stukje vlees te voorzien. (Leguaan blijkt een bijzonder smakelijke combinatie van tonijn en kip met een goede structuur. Aanrader dus, zou je ooit de kans krijgen of een aanbieding zien bij de plaatselijke slager.)

Affijn, we kennen elkaar, elkaars naam en specialiteit; wie legt daken, wie slacht kippen, wie kan je ‘s ochtends beter in zijn tent laten liggen en wie slaat de plank nog wel eens mis. Letterlijk dan. Want in bredere zin hebben we het geheel behoorlijk onder de knieën.

Stilzwijgend zijn er her en der onderaannemers aan het werk gegaan en breidt de stichting zich uit met kleine ambachtszaakjes als ‘de meubelbakerij’ en firma Ventana . Aan de lopende band worden daar tafels, banken en ramen geproduceerd. Zeer trots zijn wij op Marloes, die de meubelproductie onder haar hoede heeft genomen en er op strenge doch vrolijke wijze al honderd tafels uit heeft weten te persen. Een snelle rekensom toont aan dat er voor zoveel banken wel tweehonderd leerlingen nodig zijn. Grijnzend kijken wij om ons heen en vragen ons af waar we die in godsnaam vandaan gaan halen.

Ze zijn er zeker, aangesloten bij een van de vakmannen, zeer geconcentreerd aan het werk. Maar een bezoekje aan de school.. eh.. kerk – nouja, schooltje ín het kerkje- leert ons dat er momenteel in El Naranjal welgeteld achttien kinderen onderwijs volgen. Verdeeld onder twee groepen, één leraar, twee lessen op één schoolbord. Dat is gek ja. Maar ze doen het ermee en vol enthousiasme dreunen de kleintjes in koor het si-sa-se-so-su op. Als het tijd is voor groep ‘twee’ (8-14 jaar) vallen de kleinste op de kerkbanken in slaap. Het is er gezellig, jazeker, maar het voldoet niet aan de eisen die wij stellen aan een educatiesysteem voor zulke leergierige en welwillende kinderen.

Die leergierigheid en welwillendheid blijkt overduidelijk uit hun ‘mee’werkhouding. Al kunnen ze het niet allemaal, ze doen het toch. En dat resulteert soms in ramen met scheve lamellen. Maar dat scheetje beef hier eigenlijk recht is wisten jullie onderhand ook. Of was dat niet in de wistjedatjes verteld? Bij deze. Ooit een kaarsrechte plank van 2x6” gezaagd met een motorzaag? Nee, nou wij ook niet. Maar Walter, onze motorzaagman, komt behoorlijk dicht in de buurt. Accepteren en doorwerken.

Al gaat dat soms gepaard met veel hand en voetgebaren om de samenwerking een gesmeerd verloop te geven. Je kunt ze moeilijk verwijten dat ze achteloos het stuk hout over hun schouder weggooien omdat daar in koeienletter ‘SLECHT’ op staat geschreven. Dan springen wij in om de immer geduldige maar dan toch wat gepikeerde Gert tegen te houden en uit te leggen dat ‘MAL’ in het Spaans óók iets betekent.

Tsja, denken we dan, kijkend naar die kozijnen. Zij zijn zelf uiteindelijk degene die door dit raam naar buiten zullen staren, terwijl zij kouwend op hun potlood pijnzen over de uitkomst van de stelling van Pythagoras. En… dat is al over twee weken! Zo schrikken wij wakker uit onze dagdroom. Die dromen zijn te wijten aan het feit dat we tegenwoordig niet om 6:30 maar om 5:30 beginnen en daar ook een halve zaterdag bij pakken.

Het is uitputtend maar een blik achterom geeft ons voldoende hoop op een goede afloop. Daar staat in volle glorie module twee, compleet met dak, gevel, ramen en hopelijk ondertussen ook de deuren. De blikken en kwasten voor de laatste likken verf staan hier naast ons ongeduldig te wachten tot zij de ‘finishing touch’ mogen geven. Iemand nog een leuke suggestie voor de kleur van het dak?

Wist je dat...

2011-04-11T06:22:00.000-07:00

door Marloes van Loenhout & Len Groot Zwaaftink

De weblogverhalen die wij als groep schrijven zijn natuurlijk uiterst vermakelijk om te lezen. Daar is geen twijfel over mogelijk en dat beseffen wij ons ook maar al te goed. Desalniettemin gaan we het deze week over een andere boeg gooien. Misschien ook wel eens leuk, wat variatie. Daarom deze week geen lang verhaal over het wel en wee van El Naranjal en zijn inwoners. Deze week enkel de, voor vele bekende, ‘wist-je-datjes’. Daar gaan we dan.

Wist je dat...

...er zestien vrouwen op de bouw werken
...Daniel elke maand – zoals deze Spanjaard zelf zegt - zijn ‘hoer’ (les: huur) betaalt
...Anniek nooit haar haar kamt
...wanneer je in de ochtend water uit de rivier haalt het net een warme douche lijkt
...Marina jarig was afgelopen week
...we dat uitgebreid gevierd hebben in de openluchtdiscotheek
...Len een kip heeft geslacht
...de reden hiervoor was; dat de groep eens wat anders te eten had dan spaghetti , rijst en bonen
...en misschien ook wel omdat het wel iets heeft om te kunnen zeggen dat je een kip geslacht hebt

...je hier de etiketjes van de flesjes bier af moet pulken omdat je dan het goede doel helpt
...de trap los staat van de gehele constructie om termieten te voorkomen
...je niet op een mierennest moet gaan zitten
...Marina dat nog niet wist
...Pim soms een beetje op een vogelverschrikker lijkt

...dat de boom die is omgezaagd op een millimeter na naast het nieuwe schoolgebouw
...dit gezien werd als een stukje vakmanschap waar je u tegen zegt
...de nieuwe school een groen likje verf krijgt
...de nieuwe school gaat heten naar de oprichter van het dorp ‘Pablo Smith’
...de inwoners van El Naranjal de dag van de opening omdopen tot nationale feestdag
...schorende verbanden nog best wel lastig zijn om uit te leggen
...Daniel niet zo sterk is als de lokale mannen

...hij dit niet graag toegeeft
...we vóór dit weekend zijn begonnen met de gevel
...het dak van de keuken er al op zit
...Anniek en Pim heerlijke pannenkoeken kunnen bakken
...Len een nog heerlijkere pannenkoekentaart kan bakken

...woensdagavond studentenavond is in El Naranjal
...dit onderdeel is van een stukje cultuurbehoud
...dit namelijk zo lekker de week breekt
...er donderdagmiddag plots een man met een kerstmunts op het dak van de school stond
...wij gretig op zoek waren naar een slee, een sloot rendieren en een elf ...wij deze niet hebben kunnen vinden
...Buniel gewoon een nieuwe muts had
...Buniel graag op het dak staat

...er echt heel hard gewerkt wordt
...dit gepaard gaat met heel veel zweten
...Len daarom de conclusie trekt dat wanneer je heel hard werkt je ook heel erg zweet
...je met een stukje omgekeerde psychologie zou kunnen beweren dat wanneer je zweet je dus ook heel hard werkt
...het ‘s middags 35 graden is en je al zweet als je aan je kont krabt
...aan je kont krabben echter niet valt onder hard werken
...van Len’s getrokken conclusies dus eigenlijk niks klopt
...er desalniettemin wel echt hard gewerkt wordt

...palen onder de grond zitten en kolommen erboven
...Len dit geleerd heeft van Tom die hem meermaals corrigeerde
...Len in al zijn eerlijkheid moet bekennen nog steeds niet precies te weten wat ‘spanten’ zijn
...Len daarentegen wel geleerd heeft over windverbanden, en nog belangrijker, het nut ervan
...Len dit geleerd heeft van Anniek die het, met behulp van een voorbeeld op miniatuurformaat, ging proberen uit te leggen
...zij dit deed om te kijken of het duidelijk genoeg was om uit te leggen aan de lokale mensen
...dit dus eigenlijk neer komt op het idee van ‘als Len het snapt, dan snapt iedereen het’
...hier ook zeker wel wat voor te zeggen valt

...Len als vrijwilligerscoördinator vrij weinig te doen heeft
...er namelijk vrij weinig gecoordineerd hoeft te worden van Len uit
...de groep namelijk fantastisch is
...Tom, Mario en Im gemist worden als een gek
...onze Mario blijkbaar 1100 foto’s gemaakt heeft
...dit er vrijveel zijn voor een tijdsbestek van zeven weken
...wij allen reuze benieuwd zijn naar deze foto’s
...wij ook niet kunnen wachten om weer, eenmaal in Nederland, met z’n allen af te spreken
...Simon, Len en hopelijk meer in juli naar Madrid gaan om met Daniel naar een festival te gaan
...Spaanse festivals erg leuk schijnen te zijn
...Spaans bier ook erg lekker schijnt te zijn
...Spaanse tapas ook erg lekker schijnen te zijn
...Len wel hoopt dat er geen groenten zitten in tapas
...Len niet zo van groenten houdt
...Len niet verwacht had het zo goed te kunnen vinden met een Spanjaard na afgelopen zomer
...wij ook met een vrij grote groep na het project nog even verder gaan reizen
...surfen hierin ook op de planning staan
...Len ook niet kan wachten om iedereen op een surfplank te zien’
...Marloes incluis

...wij met vijf mannen in een tent liggen
...dit wel een beetje passen en meten is
...wij na ruim drie maanden bouwen daarentegen heel goed zijn in passen en meten
... ‘scheetje beef’ geen probleem is
...het wel die Spanjaard is die de meeste ruimte heeft
...hij ook veruit het meest geordend is en die ruimte dus dik verdient
...Simon en Len besloten hebben, al dan niet met opzet, hun kleren gewoon op één grote hoop te gooien
...orde in de tent dus ver te zoeken is
...orde ook helemaal niet nodig is
...Len vast wel Simon’s kleren aanpast en vice versa
...Simon toch al een week zonder klamboe geslapen heeft
...dit was omdat hij te lui was om hem op te hangen

...Pim S. zich nog steeds niet geschoren heeft
...dit iets te maken heeft met de film die ze aan het maken zijn
...wij allen erg benieuwd zijn naar deze film
...de camera er ogenschijnlijk vijf kilo bij doet

...wij een aantal weken geleden zijn uitgenodigd door Mateo om een film te komen kijken
...hij namelijk niet alleen een tv heeft, maar ook een dvd speler
...het woord ‘film’ misschien een beetje teveel van het goede was
...het hier namelijk anderhalf uur lang videoclips van Nicaraguaanse muziek betrof
...hier het woord videoclip misschien eigenlijk ook iets teveel van het goede is
...het namelijk eerder leek op een ‘Amercan funiest homevideo’
...wij ons hiermee daarentegen uiterst vermaakt hebben

...Gert zich uiterst goed kan aanpassen aan het klimaat
...Gert één emmer water haalt per dag en er vier opdrinkt
...hij dus heel veel zweet
...hij dus heel hard werkt
...hard werken eigenlijk relatief is
...Nicas namelijk tien planken dragen waarvan wij er vijf aankunnen
...Daniel er zeven pakt, maar denkt dat het er vijf zijn
...wij hopen dat hij deze logica niet hanteert bij het drinken van een biertje

...de traptreden nog uit het bos gehaald moeten worden
...deze ongeveer 100kg per stuk wegen
...ik waarschijnlijk last van mijn buik heb op die dag
...of even aan mijn onderzoek moet werken
...de meubeltjes her en der een scheetje beef zijn gezaagd
...het heel lastig zagen is met een baby op je rug
...het ook heel lastig zagen is als de zaag net zo groot is als jij zelf
...de meubelwerkplaats een groot kippenhok is
...er af en toe ook gedanst wordt op de meubelwerkplaats
...dat het wel heel veel waard is om te zien dat we een kleine verschuiving tussen het mannen-vrouwen verschil hebben gemaakt
...er tijdens het zagen ook eigenlijk gezongen moet worden
...Pim (projectleider) dit meermaals aanspoort

...het dak er al deels opzit en wanneer hij er helemaal opzit wij eindelijk in de schaduw kunnen werken
...je in de schaduw wel minder bruin wordt
...Len en Simon dus lekker in de zon blijven werken
...je na verbranden gewoon bruin wordt
...dit de logica van Simon is
...Simon namelijk al flink verbrand is
...Simon dus een ware optimist blijkt te zijn

...Pim (projectleider) altijd een extra wit shirt onder zijn shirt aanheeft
...Len en Simon nooit een shirt aanhebben
...Daniel en Marina altijd een hip shirt aanhebben
...Alethya altijd een polo aan heeft
...er een hond over Marloes haar slaapzak heen heeft gepist
...zij tijdens het wassen erachter kwam dat dit een verlate 1april grap was

...dat dat haar verdiende loon was voor haar eigen 1april grappen
...de tenten behoorlijk beschimmeld zijn van binnen
...de meisjes hier als eerste achter kwamen
...de jongens dit iets later door hadden omdat het daar altijd wat raar ruikt
...het daarentegen retegezellig is in de mannentent

...de rivier steeds droger en droger wordt
...je af en toe de boot vooruit moet duwen
...dit dus inhoud dat je tot je knieen temidden van de Rio Coco staat
...dit wel een bijzonder tintje heeft gezien het feit dat deze rivier tevens de grens tussen Nicaragua en Honduras is
...wij bang zijn dat we aan het einde van het project niet meer naar huis kunnen
...we dat misschien niet zo erg vinden
...we ons namelijk erg thuis voelen in ons dorpje

...wij het hier nu bij laten
...jullie weer aardig wat hebben kunnen lezen ...wij vinden dat dit stukje erg informatief geschreven is
...jullie volgende week weer een nieuw stuk staat te wachten
...deze dan geschreven zal worden door Anniek, Marina en Pim
...wij nu een sloot vracht naar de boot gaan transporteren
...ons daarna een welverdiend koud biertje gaan drinken

El Naranjal in beeld

2011-04-05T13:09:00.000-07:00

Pim S. en Marina zijn samen met Gert de tweede groep vrijwilligers die zijn vertrokken naar het project in Nicaragua om mee te helpen aan de bouw van de school. Pim S. en Marina hebben naast het bouwen ook nog een andere taak; namelijk het in beeld brengen van de verschillen tussen Nederland en Nicaragua.

Door Pim Schachtschabel

Het is zondag ochtend, een nieuw geluid wekt mij uit de rustige ochtendslaap. Een bel gemaakt van oude tandwielen wordt geluid door de Pastoor; de mis begint. Ik verbaas me hoe aangenaam een oud stuk ijzer kan klinken en bedenk me tijdens het tandenpoetsen met een lichte hartversnelling hoe ook wij ons straks gaan voorstellen aan de bewoners van El Naranjal. Licht gorgelend oefenen ik nog even mijn do-re-mi, aangezien iedereen blij vertelt dat we straks hoogstwaarschijnlijk een liedje moeten zingen, fijn. Met ons mooiste pakje aan, videocamera in de hand, balansoefeningen over boomstambruggetjes komen we aan in een lief klein houten kerkje.

Samen met Marina ben ik hier om mee te helpen met de bouw. Het is heel gaaf om na 10 uur in een kano, met ondergaande zon, aan te komen in een dorp waar een prachtig geraamte staat van een school. Een enorm trots gevoel overspoelt mij op de grote groep Nederlanders, mijn handen beginnen te jeuken, ik kan niet wachten om ook mee te helpen bouwen.

Naast het bouwen zijn wij hier ook om te filmen, zoals we in de kerk uitlegde filmen wij hoe het leven hier aan toe gaat. Dit doen wij voor de kinderen in Nederland, om van te leren. Zo kunnen we van elkaar leren. De ogen van de Miskito’s worden iets groter, niet alleen van het bijzondere apparaat dat de situatie van 5 minuten geleden kan afspelen, maar ook het idee dat ze onze kinderen wat kunnen leren.

Na een iets wat onwennige week zijn ook wij, samen met de camera, langzaam onderdeel geworden van de geoliede machine in El Naranjal. De mannen kijken serieus, de vrouwen giechelen en de kinderen worden ontdekt als nieuwe soapsterren. We realiseren ons de verantwoordelijke taak om filmmateriaal te maken dat als ondersteuning dient voor voorlichting op Nederlandse scholen. Maar daarnaast ook om het thuisfront een kijkje te geven in het tijdelijke leven van hun vrienden, famillie en geliefdes. We doen ons best.

Naast scholen bezoeken, op het land werken, nachtelijke vissessies, rijst met bonen en wassen in de rivier, gaat de bouw hard door. Het dak voor de keuken zit er op, de 4 boten vol met gevelplanen zijn, ondanks laag water en krokodillen, aangekomen en de eerste 50 meubels zijn gezaagd. Vorige week is onze ‘planta’ oftewel generator bezweken. Daar zit je dan midden in de Jungle zonder stroom. Een paar dagen bouwen zonder boor en zaag geluiden kan best rustgevend zijn met een koor van krekels om je heen, maar ook verdomd lastig met het harde hout hier. Gelukkig hebben we weer een nieuwe, kunnen we weer zagen, boren én laptops opladen. Dus thuisfront be prepared.

Je kan er 'in'!

2011-03-28T11:59:00.000-07:00

Door Marloes van Loenhout en Anniek Roosenschoon

Na een welverdiende goed uitgeruste vakantieweek van surfen, kerkjes en musea bezoeken, ijsjes eten en cosktails drinken, hardlopen, shoppen, salsa dansen, hangmatten scoren en pizza’s eten, is de tijd aangebroken om deze overbodige luxe weer los te laten en terug te keren naar ons ‘thuisfront’. Maarrr... Nicaragua zou Nicaragua niet zijn (‘trabil apu; no hay problema’) als dat in één keer goed zou gaan. Uiteraard dachten wij de tickets geregeld te hebben, maar stonden wij níet op de lijst om terug te vliegen naar Waspam.Grrr...rrrustig blijven en denken over plan B. De opties waren 1) heel vroeg naar het vliegveld gaan en hopen dat er nog een plekje vrij is, 2) twee dagen later vliegen en de boot missen en 3) de 24 uur durende busrit linea recta naar Waspam. We gingen na kort beraad unaniem voor optie 1.

Vroeg is nog net iets vroeger als je de avond daarvoor tot diep in de nacht al salsadansend de vakantie heb afgesloten. Om vier uur diezelfde ochtend propte wij ons met z’n zessen in één taxi, Tom en Marius wenend achterlatend in de schemerige straten van León. Aangekomen in Managua sprongen we een spreekwoordelijk gaatje in de lucht toen we hoorden dat we mee mochten met het vliegtuig. Naar Puerto Cabezas welteverstaan, een andere plaats aan de Carribische oostkust, maar nog niet Waspam. Van daaruit dus in de bak van een jeep, net als in de film; opstuivend zand, wilde haren, hobbels en kuilen op de weg, de vier uur durende tocht naar het Wilde Noorden ingezet. Misselijk en goed losgeschud kwamen we gelukkig op tijd voor de boot, of beter gezegd twee boten met genoeg eten en materiaal voor de volgende zes weken, om terug te keren naar El Naranjal.

Met een nieuwe toevoeging aan de roede, verse Nederlandse invloeden en andere timmermannen uit Puerto, zijn we deze week weer hard aan de slag gegaan. Dat heeft resultaat opgeleverd; de spanten geven zowaar de vorm aan van het dak en samen met de vloer maakt dit het tot een echt gebouw; je kan er ‘in’! Zo demonstreren de kinderen en geitjes die na vieren nieuwsgierig over de hardhouten planken huppelen. En dan beseffen wij ons weer waar we het voor doen.

Je merkt dat iedereen echt vertrouwd wordt met elkaar. Met een vaste groep staan we nu elke dag op ons veld en iedereen creëert zo zijn specifieke capaciteiten. Vloerlegger, dakbouwer, houtzager of hekwerker, we hebben ze allemaal hier bij El Naranjal B.V. De aannemerspraktijk loopt op rolletjes. Regelmatig klinken de overtuigende kreten ‘au!’ en ‘pain’ op de werkvloer. We weten onderhand dat dit niet betekend dat er weer iemand heeft misgeslagen met tot gevolg een pijnlijke duim (Miskito’s slaan namelijk wél op de spijker). ‘Âo’ betekend ‘ja’ en ‘pain’ is Miskito voor ‘goed’. Fijn, een van de vele grappige verbasteringen uit de Engelse taal. ‘Kom mar hir krafun!’ vragen de Miskito’s elkaar ook onderling, als ze hulp nodig hebben bij het graven, en lachend complimenteren ze elkaar dan met ‘koet man!’.

Door nieuwe meiden in de bouwkeuken te zetten hebben we de eerdere kokinnen de mogelijkheid te geven ook een zaag op te pakken. Vol enthousiasme en hard giegelend gingen ze maandag aan de slag. Aan het eind van de dag niet allemaal even tevreden (“laat mij maar gallo pintu construeren”) maar de meeste blijven toch terugkomen. Dat kunnen we wel gebruiken, want naast het invoeren van wat Nederlandse zinnetjes en een vleugje feminisme blijft ons hoofddoel de school. Over precies één maand moet die af zijn. De ‘inauguración’ zoals ze dat zo mooi noemen, is al veelbesproken. Mateo heeft aangegeven van deze 28e april een nationale feestdag te willen maken in El Naranjal. We zullen zien, stel dat we over een paar jaar terugkomen, of er überhaupt iets te vieren is. Staat de school er nog, is die in gebruik en wordt er inderdaad legegeven? Dat is iets wat we niet kunnen garanderen van tevoren, maar we doen ons best de boel zo mooi mogelijk achter te laten.

Volgens Walter, onze enigszins dove motorzager, zijn er voor de school zo’n honderd bomen gekapt met zijn ‘motocierra’ zonder uitlaat. Niet gek dus, dat Walter net iets harder praat wanneer hij ’s middags terugkeert uit het oerwoud, en luidkeels “tranquilo!” dreunt als je vraagt hoe het ermee staat. Aan begroeïng zullen ze hier niet gauw een gebrek hebben, maar het is wel zo netjes om het gat wat we slaan in deze woekerende bossen weer te helen. Vandaar dat er vanochtend een boot is gearriveerd met vierhonderd baby boompjes. Voor elke boom die de stichting hier kapt zetten we er drie terug. Nu maar hopen dat we ook voor elke spijker die we slaan een meervoud opgeleide Miskito studentjes terugkrijgen, want dan kunnen we dit project wel geslaagd noemen!

In het land der blinden is éénoog koning

2011-03-18T04:26:00.000-07:00

Door Len Groot Zwaaftink en Marloes van Loenhout

De eerste periode is een feit! Een week vakantie een gegeven! We zijn beland in een ander Nicaragua. In mijn optiek niet het echte Nicaragua, daar komen we vandaan, maar Nicaragua desalniettemin. Het Nicaragua waar je toeristen vindt bij de vleet, surfplanken een gangbaar accessoire zijn op straat en strand, en waar op elke hoek een hostel te vinden is. Kortweg, het Nicaragua van San Juan del Sur!

De vakantieweek is ondertussen al halverwege. Daar waar Simon, Alethya, en Imke de voorkeur gaven aan de zes uur durende busrit naar Puerto Cabezas, inclusief kuilen in de weg, kinderen op schoot en schildpadden op het dak. Johanna haar familie in Leon ging verblijden met haar gezelschap en een ontwerp ging maken voor een nieuwe moestuin. Pim van Campen nog in Puerto, met het hart voor het project, de voorbereidingen aan het treffen is voor het tweede deel van het project en Daniel en Marius in Granada het Nicaraguaase volk duidelijk gaan maken dat er, na afgelopen zomer, nog in ieder geval één Spanjaard en één Nederlander zijn die elkaar wél mogen!
Zo zijn wij (Tom, Marloes, Anniek en Len) afgereisd naar het surfparadijs van Nicaragua om de woeste golven van San Juan te trotseren. En woest zijn ze! Zo is gebleken... Een blauwe vinger bij Tom en een blauw oog bij Marloes zijn het gevolg van een stukje natuurkracht waar een beginnend surfer niet tegen opgewassen is. Ze vormen een goed trio met Anniek erbij, die op de laatste werkdag voor de vakantie bij het slaan van de spreekwoordelijke spijkers met koppen, haar eigen duim voor een luttele seconde over het hoofd zag met een blauwe vinger tot gevolg.
Woensdag is de grote dag waarop ook Gert en Pim S. zich bij de groep voegen. In Leon zullen wij Daniel, Marius en deze twee groentjes ontmoeten om ze gelijk op sleeptouw te nemen de discotheek in om ze de miskitodans, een erg belangrijk fenomeen in het oosten des Nicaragua, eigen te maken. Want de Hollandse boys ( Daniel incluis ) hebben bewezen wel degelijk soepeltjes in de heupen te zijn!
Verder hebben we met Johanna zowaar iemand die de weg in Leon wél weet. Het is een terugkerend verschijnsel dat je als groep veelal de persoon vooroplopend blind volgt in de veronderstelling dat de persoon in kwestie ook daadwerkelijk weet waar we heen gaan. Deze veronderstelling was echter meer dan eens misplaatst, zo is ondertussen gebleken!
Zaterdag zullen wij de reis terug maken naar ons vertrouwde dorpje en zullen wij Tom en Marius helaas uit moeten zwaaien ...(snik).... Wat zullen wij onze timmermannen gaan missen! Op de bouw, maar nog meer in de avonden, zittend aan onze grote picknick/poker tafel..

Adios cement, zand en regen..

2011-03-07T01:08:00.001-08:00

Door Len Groot Zwaaftink

..welkom hout, hamer en spijker!
We zijn nu een kleine maand aan het bouwen en het begint nu echt ergens op te lijken. De dagen van het cement mengen, poeren storten, zand tillen en gaten graven zijn nu echt voorbij. De eerste span is een feit.
Er wordt tevens in een recordtempo hout gehaald uit het bos dus voorlopig kunnen we ook daar weer mee vooruit. en als klap op de spreekwoordelijke vuurpijl, kunnen we (lees: mensen die er ook daadwerkelijk mee om kunnen gaan en geen gevaar vormen voor zichzelf en anderen, danwel voor de gehele constructie) nu ook aan het werk met de motorzaag! Wat een feest, wat een feest! Het aantal lokale vrijwilligers stijgt ook in grote getalen met elke dag die volgt. Burito's bij het ontbijt zijn bijna een schaars goed, bekers voor de fresco bij de lunch zijn heilig, en vorige week moest ik zelfs een gekookt eitje bij de lunch aan mijn neus voorbij zien gaan. Maar klagen mogen we zeker niet want het regent minder en minder, de zon schijnt meer en meer, m'n lichaam raakt redelijk gewend aan rijst en bonen, en de wc heeft tegenwoordig een deur met 'slot'. Wat wil een mens nog meer!

Vorig weekend heeft een klein gezelschap zich gewaagd aan de barre tocht richting de Yahoo watervallen. Of je 'Yahoo' ook daadwerkelijk zo schrijft is mij overigens niet helemaal zeker. Desalniettemin, het was survivallen! Ook streng toezicht van onze lokale gids Alonso 'ik ren een heuvel op in de tijd dat jij met je ogen knippert' Velasquez, kwamen we na een goed uur lopen door de woeste jungle aan bij de nu al legendarische watervallen van Yahoo. En ondanks het feit dat het een prachtig stukje natuur was en je er heerlijk kon zwemmen en zitten in het zonnetje, doet het woord 'waterval' deze veredelde stroomversnelling toch iets teveel eer aan. Maar nogmaals, mooi was het zeker!

Nu weer terug naar het bouwen van een school. Zoals ik eerder al aangaf wordt er stevig aan de weg getimmerd. En met weg bedoel ik dan natuurlijk steunbalken, spannen, schoren, klossen, moederbalken, en dat soort dingen. Nog een weekje en dan is het tijd voor een welverdiende vakantie. Tijd voor witte playa's en ijskoude cervesas! Helaas moeten we daarna wel afscheid nemen van Tom en Marius, maar mogen we Gert en Pim eindelijk verwelkomen in het altijd door zon overgoten, nog niet door toeristen ontdekte, maar o zo mooie dorpje El Naranjal.
Hier laat ik het bij voor vandaag. We zijn hier nu alweer vijf weken en de tijd vliegt als je het naar je zin hebt. Hoeveel graden is het nu in Nederland? Hihi..

Rice, bins and shine, it’s buttwhipping-time!

2011-02-28T01:54:00.000-08:00

Door Anniek Roosenschoon en Marloes van Loenhout

“Mucho trabajo”, zoals onze español Daniel en kaaskop Marius vorige week al schreven, maar we werken stug door! Met tien chéles (blanken) en steeds meer Miskitos. Onder leiding van Pim weet iedereen zijn sterke kanten te vinden. Sterke mannen ja, maar wij als vrouwen trekken in El Naranjal ook de mama’s uit de keuken om de driemaaldaagse gallopintu (rijst&bonen) in te ruilen voor een hamer en de stoute bouwhandschoenen aan te trekken. Ze brengen veel vrolijkheid met inheemse humor en terwijl wij onze zwaai met de hamer moeten vinden slaan zij spijkers met koppen. En hard, met elk half uurtje weer een ‘gerechtvaardigde’ pauze, waarin ze ongegeneerd en midden op de werkvloer aan hun ouderlijke taken voldoen. Tijdens het timmeren komt er een dametje van twee het bouwraam ingelopen om iets tegen haar stoere moeder te zeggen. Die kijkt mij vervolgens verontschuldigend aan, mompelt iets als ‘’bibi’’ (baby), knijpt in haar borst en loopt weg. Zo simpel en gemakkelijk kan de communicatie verlopen, naast de vele interessante gesprekken die worden gevoerd.

Over El Naranjal, wiens recente geschiedenis ons leert dat ze slechts enkele jaren terug zijn op het stuk land waar wij nu vertoeven. In de strijd tussen de Contra’s en de Sandinisten zijn zij verjaagd uit hun huizen waarna al het weinige wat ze bezaten is vernietigd. Na tien jaar zijn de glooiende oevers en wilde bossen weer in hun handen maar moet alles opgebouwd worden. Van yuka (cassave) in de grond, tot bananen in de bomen en huizen op palen. Alle inwoners dragen hieraan bij. Uit nader onderzoek naar de stamboom blijken alle inwoners één grote familie te zijn. En kennelijk zou Anniek ook perfect in deze grote familie passen want naast het tillen van vele emmers zand, is zij ook goed in het dragen van Miskito baby’s die haar tegen een vriendenprijsje worden aangeboden, goeie deal. Met de nieuwe school hopen wij ook een beetje bij te dragen aan de wederopbouw. Net als de niño’s die trots een voorbeeld nemen aan hun ouders en met emmers zand op hun kleine hoofden heen en weer hobbelen. Het lijkt wel een spelletje maar ondertussen vordert de bouw ‘rrrapido’. De fundering staat vast dus is het tijd voor de houten constructie. Het opzwepende ritme van de motorzagen klinkt al drie weken veelbelovend van diep uit de bossen. Met een machette banen wij ons een avontuurlijke tocht door het oerwoud, op zoek naar die ene omgehakte joekel van een boom.
De uitdaging voor komende week is het verplaatsen van dat hout naar de bouwplaats. Waar vijf gezonde Hollandse heren bezwijken onder het gewicht van deze hoogstaande gammaplanken, hebben zij aan slechts twee Nica’s genoeg. Begrijp het niet verkeerd, onze kerels zijn bikkels en maken iedereen tot rasechte constructeurs. “Hard voor weinig, nooit chagrijnig” aldus Tom. De bouwvakkersleuzen zijn welbekend en blijken elke dag weer toepasselijk. Dag in dag uit leven wij volgens het vaste ritme; half zeven ontbijt, zeven uur aan de slag.

De sfeer blijft goed met Imke die de ochtenden vrolijk weet in te weiden wanneer ze haar tent openzwaait en ons mededeelt wat we eigenlijk al weten: “Rice, bins and shine, it’s buttwhipping-time!”. Om vier uur is de bouwdag klaar en vertellen onze kleren en geuren dat het tijd is voor een bad. Zwemmen in de rio Waspuk of water halen voor een ‘douche’. De meeste prefereren dat eerste. Het steile modderpaadje wat leidt naar de rivier is elke keer weer een uitdaging met een volle emmer op je hoofd. De inhabitanten zien er de humor wel van in wanneer wij zwoegend de heuvel opkomen, drijfnat van al het water wat over de kanten klotst. Sommige onder ons nemen het water halen zeer letterlijk, zoals Alethya al meerdere malen met emmer en al de rivier in is gegleden. Na deze was rituelen wordt het al gauw donker en rest ons niet meer dan wederom een bord rijst, rum en sterke verhalen, waarna we als een blok in slaap vallen.
De weekenden in Waspam brengen even verandering in de regelmaat, waar de kleine en grote inkopen gedaan moeten worden, van motorzaag tot twintig kolen. Even genieten van een echt bed en de verkleinde kans om daar vogelspinnen in te vinden. Want wat moet je dan zonder Len, die volgens ons het gevaar van sommige dieren nog niet heeft laten doordringen maar daarom wel de verantwoordelijke taak van vrijwilligerscoördinator heel serieus neemt.

In Waspam hebben wij Kristel op het vliegtuigje naar huis gezet en moeten we het nu redden zonder ‘de baas’. Dat gaat wel lukken, met Marloes die elke ochtend gestructureerd rondhuppelt om iedereen van zijn lunchbonnetje te voorzien. Ook Simon is afgelopen weekend aangekomen om onze bouwbrigade te versterken, de kracht van de zon nog iets onderschattend dus met een toepasselijke indianenkleur stapte hij aan wal. We proberen te integreren, passen ons aan en praten al mondjesmaat Miskito. Toch worden de Nederlandse normen hooggehouden en roept de ‘padre’ van het dorp overtuigend “scheetje beef” als de plank niet waterpas ligt. De Nederlandse precisie wordt in stand gehouden en overgedragen, nu de school nog!

Kuub beton mengen met de hand..

2011-02-21T02:57:00.000-08:00

Door Marius van Asselt en Daniel Escalera Pérez

Het ´vrije´ weekend is weer aangebroken. Samen met Felix onze tolk zijn wij vrijdagmiddag de vijf uur durende vaartocht naar Waspam aangegaan. Helaas begon het na een uur al te regenen. Grote druppels. Snel was het al weer droog, maar toch begon het al snel weer te regenen. Een natte en zelfs een beetje koude tocht. Om 18.00 uur kwamen we aan in Waspam, we hoorden weer aggregaten draaien, wat betekende dat de hele stad zonder stroom zit. In de nacht was er opeens weer stroom, zodat we nu dit bericht kunnen typen en verzenden.

Vrij zijn in het weekend betekend dat er de nodige zaken ingekocht moeten worden. Materialen, groenten, fruit en persoonlijke dingen voor de groep. En daarnaast nog wat schrijven voor op het weblog. Gewoon een drukke zaterdag!

Afgelopen week is er weer hard gewerkt. Van de benodigde 39 betonnen poeren voor het hoofdgebouw en keuken zijn er al 38 gestort. Ook is er besloten om met de volgende twee lokalen te beginnen. Woensdagmiddag is dat gebouw uitgezet, en donderdagochtend met de ´loco-burgermeester´ besproken. Hij stemde hiermee in, en inmiddels wordt er aan dat gebouw ook hard gewerkt!

Iedereen blijft elke dag weer komen. Misschien dan niet om klokslag 7 uur, maar toch wel weer vol enthousiasme. Denk bijvoorbeeld aan een kuub beton mengen met de hand. Eerst 40 emmers zand scheppen en op de meng-plek storten, dan 6 zakken cement erdoor heen scheppen. Daarna het water erbij en dan de beton met emmers in de bekisting storten.
Dit werk wordt vooral door de locale bevolking gedaan. Het lijkt alsof zij dit dagelijks doen. Als wij als Hollanders mee scheppen, staan we gauw even te kijken. De locale bevolking scheppen rustig verder, tot de klus geklaard is.

Na een eerste week van ook vooral wennen aan elkaar, is deze week wel wat anders. We weten wat we aan elkaar hebben, en wie waar goed in is. Omdat dit project ook een project is van kennis overdracht, wordt er op dit moment zoveel als mogelijk is afwisselend werk gedaan. Maandag gaan wij weer terug naar El Naranjal. Wij zijn benieuwd wat er dan alweer gebeurd is in de anderhalve werkdag dat wij weg zijn geweest.

Rijst en Bonen!

2011-02-10T03:50:00.000-08:00

Door Len Groot Zwaaftink

Kleuren. Ik ben omringd door kleuren. Huizen, hekken, auto’s, muren, alles is in kleur. Rood, geel, blauw, groen, allen zijn in volle glorie aanwezig. Mensen groeten me, kinderen lachen naar me, de zon schijnt en overal, maar dan ook echt overal, lopen dieren.

We zijn nu al enkele dagen in Nicaragua. Maandagochtend vertrokken we met z’n achten vanuit Amsterdam. Volgeladen en tot op de tanden bepakt. Een kleine twintig uur later zette we voet in hotel ‘Don Pantalion’ te Managua. Een prima hotel waar we ons, na een lange reis, het eerste koude Nicaraguaanse biertje heerlijk lieten smaken.

De volgende ochtend vlogen we vanuit Managua verder naar Waspam. Dit in een vliegtuigje waar plaats was voor welgeteld twaalf mensen. Twee piloten incluis. Een heel nieuwe ervaring voor velen onder ons.

Eenmaal aangekomen in Waspam, waar een lange grindbaan tussen de bomen doorgaat voor vliegveld, stonden Pim en Imke ons al op te wachten. Zodra het vliegtuig weer is vertrokken is de baan tevens open voor spelende kinderen en motorvoertuigen.

Hier in Waspam verbleven we pakweg vijf dagen op het terrein van de plaatselijke pastorie. Om even te acclimatiseren, de laatste vergeten dingen in te kopen, de buurt een beetje te verkennen, en om uiteraard van de mogelijkheid gebruik te maken een koud Nicaraguaans biertje te drinken. Afgelopen zaterdag stond ons een negen uur durende boottocht te wachten naar El Naranjal, onze eindbestemming en thuisbasis voor de komende drie maanden!

Ondertussen hebben we bouwdag drie er bijna op zitten en ik blijf mij verbazen over de lokale bewoners hier, want wat kunnen die hard werken! Mannen, vrouwen en kinderen. Niemand is te beroerd te sjouwen met emmers zand, gaten te graven, planken te tillen etc. En in het begin voel je je nog wat knullig wanneer je, met een emmer zand op je schouder, loopt te hijgen als een iemand die net een marathon heeft gelopen, om ondertussen ingehaald te worden door ofwel een kind van een jaar of dertien ofwel een vent van een jaar of zestig. Met zo’n zelfde bak zand!

Maar daar wen je aan!

Laatste anekdote. Afgelopen zondag was er in het dorp, zoals elke zondag, een mis in de kerk. Hiervoor waren wij uitgenodigd. De mis bestond voornamelijk uit het zingen van lokale, niet verstaanbare liederen, en aan ons vooraf de vraag of wij ook iets wilden zingen.

Na een kort beraad kozen we unaniem voor ‘Het is een Nacht’ van Guus Meeuwis.

Ze moesten eens weten waar het lied over ging.

“In een tent, op een plek, waar niemand ons hoort, waar niemand ons kent en niemand ons stoort…”

Laat die Hollanders maar komen!

2011-01-28T02:33:00.000-08:00

Door Imke van den Akker

Kraaiende hanen, het getik van de regen op het tentzeil, het geblaf van de honden of een grazend paard naast je tent: allemaal geluiden waarvan je wakker kunt worden, hier in ‘Kamp Holland’ van de bouwploeg in het prachtige, gastvrije El Naranjal.

Het duurt wel even voordat je er bent: eerst een vlucht Amsterdam-Managua, dan een binnenlandse vlucht naar Waspan en dan nog eens 8 uur in een motorkano. Als wij – Pim, Luis (assistent Pim), Felix (tolk) en ik – met de kano arriveren in El Naranjal, haast het hele dorp zich om ons te helpen met het uitladen van de spullen die we hebben meegebracht voor de bouw van het kamp. Iedereen – mannen, vrouwen en kinderen – helpt mee om de spullen aan wal te dragen.

En zo gaat het ook met het opbouwen van het kamp. Dagenlang steekt iedereen de handen uit de mouwen om het kamp bewoonbaar te maken voor ‘die Hollanders’, die hier 3 maanden zullen verblijven om samen met de Miskito-bevolking een school te bouwen. En het resultaat mag er wezen: 5 tenten, een toilet (die niet onderdoet aan de gemiddelde wc in Nederland), een douche, en een keuken, volledig met dak, tafel, stoelen en ‘kookplaat’. En dat alles omringd door een hek om de los lopende koeien, geiten, paarden, kippen, honden en schapen buiten het kamp te houden.

Het is duidelijk dat het hele dorp blij is dat wij er al zijn en dat op 6 februari de rest van de bouwploeg nog gaat komen. Wij, en met name de school, zijn van harte welkom en dat is te merken aan de gastvrije manier waarop we worden ontvangen. De mannen zorgen voor stookhout, de vrouwen komen eten brengen en de kinderen willen water voor ons halen.

Op dit moment zijn de voorbereidingen voor de bouw al in volle gang: de bodega (opslagplaats voor de materialen) wordt klaargemaakt, het hout wordt op maat gezaagd en er vinden meetings plaats met omringende dorpen om afspraken te maken. Het is duidelijk dat ze er hier klaar voor zijn: Laat die Hollanders maar komen!!

Tips voor de Nederlanders die nog moeten komen: Neem lange broeken mee, er zijn veel prikkende beestjes, en zorg dat je laarzen bij je hebt!

Terug in Puerto

2011-01-14T06:23:00.000-08:00

Door Pim van Campen

Ik moet wel weer even wennen aan de scheurende taxi's en dat het maar net goed gaat. De ene gaat heel langzaam en valt bijna uit elkaar. De andere scheurt alsof er iemand op zijn hielen zit. Ze toeteren en dagen je uit om mee te gaan. Voor 10 Cordoba brengen ze je overal heen. Of het nou dichtbij of verder weg is, het blijft 10 Cordoba.

Het is stoffig en de honden lopen kriskras door de stad. Er ligt vis in de zon en de straatveger heeft ook nog steeds zijn baan. Ik ben weer terug in Puerto Cabezas. Hier bouwden we afgelopen jaar de eerste school met de Stichting en ik ben zeer benieuwd hoe het ermee staat.

Als ik voor het eerst weer de wijk inloop, word ik van verschillende kanten begroet. 'PIEM!' (Pim) Je bent er weer, wanneer ben je gekomen?' Nou...vandaag dus. Met de bus vanuit Waspam.

Na verschillende bekenden begroet te hebben kom ik bij de school. Er staat een prachtig hek omheen. Dat is een bedankje van de overheid. Dit hebben zij bijgedragen en het is van goede kwaliteit.

Ondanks de vakantie staat het hek open en spelen er wat kinderen rond de school. Ik loop het terrein op en bekijk ons werk van afgelopen jaar. Eerlijk gezegd valt het me mee. Ik had ergens verwacht dat er misschien wat zou zijn bijgebouwd of flink aangepast, maar dat is niet het geval.

Wel mag het houtwerk geschilderd worden. Vanwege de weersinvloeden, met zo'n heftig regenseizoen, begint het snel te bladderen. Ook de deuren hebben te lijden gehad. Maar ondanks dat (het is maar schilderwerk) staat het er prima bij. Het is niet doorgezakt, het dak zit er nog op. De keuken staat er nog mooi bij.
Alles is nu al twee maanden afgesloten en buiten gebruik vanwege de vakantie. Dat zal verklaren waarom het gras iets hoger staat. Dat wil wel groeien in deze tijd.
Ik kon de waterpomp niet testen, want die staat binnen en ik heb geen sleutel. Maar ik hoorde in de wijk dat er wel onderhoud aan gedaan moet worden. Dat zal ik dan deze week eens opnemen.

Nog steeds behoorlijk trots loop ik aan de andere kant de wijk uit. Ik kom langs een mooi nieuw blauw huis en tot mijn verrassing zit Carla op de veranda. 'O Pim, leuk dat je er weer bent. Wanneer ben je gekomen?Bla bla bla...'
'Maar waarom heb je het huis blauw geschilderd Carla,' vraag ik haar. 'Omdat jullie de school ook hebben geschilderd en dat vindt ik mooi en het is beter beschermt hebben jullie verteld. Mooie kleur hé!'

Dan heeft het werk van de stichting zeker effect op de lokale bevolking. Ik weet niet wat er nog meer gebouwd of geleerd is, maar een klein begin is er zeker. En daar kunnen we samen trots op zijn.

Muchos gracias hermanos Holandeses...

2010-04-03T02:22:00.000-07:00

Door Pim van Campen

Het is stil deze vroege morgen. Heel stil... Ik hoor mijn eigen voetstappen door dit lokaal. Ik maak nog een foto door het raam van het andere gebouw. Ik bekijk de keuken vanuit hier. Een vogel begint te fluiten.

Ik denk terug aan de afgelopen drie maanden. Eerst was er niets en nu staat er een school. Boven mij staan de spanten met het dak. Dat was een heel karwei, zowel om ze te maken als om ze te plaatsen. Nu staan ze op zijn plek met het dak erop en is het gedaan!

Ik ga naar het volgende lokaal. Het voelt ook als afscheid nemen. Nog even bekijk ik deze kant. Ik herinner me de oplossingen voor de wanden. In duizenden flitsen trekt de bouw aan me voorbij. Alle jongens die hebben geholpen, al het keukenpersoneel en de mensen met wie ik zaken heb gedaan de afgelopen maanden. Ik trek de deur van gebouw twee achter me dicht. De deur valt in het slot...Klinkt goed.

Ik dwaal over het terrein langs de trap, die we afgelopen nacht nog hebben gemonteerd. Met bijna alle jongens hebben we tot diep in de nacht zwaar werk verricht. En dan te bedenken dat de meesten die ochtend ook om zeven uur waren begonnen...bijna 24 uur...
Ik draai een kraan open. Er komt prachtig schoon drinkwater uit en ik glimlach. Ik zie het toiletgebouw en het staat er goed bij. Nog één keer loop ik door de keuken en mijn handen gaan over het werkblad, langs de snijplanken en ik ben trots.

Ik maak de laatste foto's van ons gebouw. En soms welt er een traan naar boven. Ik slik hem weg...Niet hier...

In stilte overhandig ik de sleutel aan Luis. Mijn broer, de afgelopen maanden. We kijken elkaar aan en het is goed zo. Ik wandel met opgeheven hoofd het terrein af en kijk nog één keer om.

"Bienvenido a bordo de La Costeña. We vliegen in één uur en twintig minuten naar Managua." We maken vaart en het kleine vliegtuigje komt los. Langzaam schommelt het naar boven en ik kijk naar beneden. De plaats waar ik heb gewoond en gewerkt de afgelopen vier maanden. Ik kijk en zoek, nee, meer naar boven, o daar is het standbeeld, stukje verder, Nee!! Nu niet naar links vliegen, want daar moet het ergens zijn...

...en dan zie ik eindelijk ons gebouw vanuit de lucht!!! Het staat er groots bij zo tussen al die kleine houten huisjes. Het blauwe dak is goed zichtbaar. Whooo wat tof! Als een ere-ronde vlieg ik er langs. Rolstoel opgang. Module één. Keuken. Module twee en het toiletgebouw...Het lijkt naar mij te kijken en met zijn mooie hoedje op het dak lijkt hij naar mij te zwaaien: 'Muchas gracias hermanos Holandeses!'

Midden Amerikaanse (timmer) geluiden....

2010-03-27T04:24:00.001-07:00

Door Pim van Campen

Ik kijk op van mijn werk en grote druppels zweet vallen op mijn bril. Daar is weinig tegen te doen met deze temperaturen en de brandende zon recht boven je. Op de achtergrond geluiden van de zaagmachine en ik hoor dat deze wel eens geslepen mag worden. Iets verder roept iemand om clavo´s de cinco...

Ik kijk om me heen naar alles wat er hier vandaag gebeurt. Er zit een groep werkers op het dak. Ze leggen de laatste hand aan het zinkwerk. Ik zie dat het goed gaat en de jongens werken lekker door. Elias en Chuky werken aan de laatste planken van de gevel. ''Yeh..Yeh..'' zegt Chuky, ''right there....'' Elias tekent af en daar komt de zaag. Ik denk dat de gevel deze dag ook dicht is. Mooi zo!!

Drie andere jongens zijn begonnen met schilderen. Er komt creme op de gevels met witte lijsten om de ramen en deuren. Er is samen over gesproken en het is prachtig in combinatie met het blauwe dak. De eerste module staat vandaag in de verf.

Verderop instrueert Pedro de jongens, met gebaren en in de miskito taal, over hoe je de toilet opbouwt. Hij ziet me kijken en steekt even zijn duim omhoog. En ik denk: ''Mooi, daar zijn geen problemen!''

Binnen in module 1 staat een jongen de vloer te vegen. Al het aftimmerwerk aan de binnenzijde is klaar. De vloer is geschilderd en alle deuren zitten er in. Nu alle rommel en rest afval eruit en schoonmaken.

Terwijl ik leun op mijn schep besef ik me dat we waarschijnlijk toch alles af krijgen. Misschien besefte ik het te weinig maar nu ik hier sta dringt het volledig door. Ik krijg kippevel op mijn armen en overzie de bouwplaats:

De toilet gaat erg snel en dat komt dik in orde. De keuken is deze zaterdag voor het eerst in gebruik genomen. Het was wel even wennen voor de dames maar ze zijn er erg blij mee. (ja, vrijwilligers...je kent het niet meer terug hier) Module 1 is binnen dus klaar, en module 2 volgt erg snel dit voorbeeld. De buitenkant is zo goed als klaar. Alle deuren zitten er in. De daken zijn dicht. De watertoren staat. We hebben de rolstoelopgang klaar. De waterleidingen liggen erin en van de week wordt de laatste hand gelegd aan de elektra.

Er is tussendoor nog een technische ruimte/bodega gebouwd onder module 2. En onze grote 'waterman' is in het gebouw bezig om de pomp te instaleren. Zal het dan na een aantal maanden eindelijk lukken om water te pompen? Elke dag werken we nu met ongeveer 35 mensen keihard om alles af te krijgen. We hebben een geweldige sfeer op de bouw. Af en toe iemand die zingt, en vervolgens een reactie daarop. Het geroep om spijkers of om water. ''Mescla, mescla...!!!'' als er weer cement gemengd moet worden. Of het gefluit van jongens naar de schone natuur (wat af en toe voorbij wandelt)

Ik hoor wat gezoem en dan ineens geplons... de pomp draait!!! Er komt water uit!! ''Yes", denk ik. "Dat klinkt goed." Na heel veel gepraat, gebel, gezeur, druk uitoefenen en nog veel meer gebel, komt er dan eindelijk water uit onze pomp. Ik werd al vertrouwd met dat stuk cement wat er doelloos stond te staan. Maar nu wordt het anders. Heerlijk helder fris water, puur natuur, drinkwater voor de wijk. Zonder dat ze daar heel lang voor moeten lopen. Ze hoeven het water niet meer te koken of er pillen in doen. Nee, gewoon naar de school, je flessen vullen en hupsa, opdrinken...

Deze wijk had geen pomp waar drinkbaar water uit kwam. Dus dit is een grote aanwinst en iedereen kijkt er naar uit. Persoonlijk had ik er mijn kleine projectje van gemaakt (ik wilde ook een projectje, zoals alle vrijwilligers). Ik heb de waterhaal-plaats gemaakt: Een muur met drie kranen en een betonnen opzet stuk voor de emmers. Een gootje voor het vuil en het gemorste water.

Maar we konden het nog niet gebruiken omdat er geen water was. Maar nu gaat het gebeuren. Ik hoor het water kletteren en de pomp gaat verder de diepte in. Hij gaat bijna dertig meter naar beneden en dan moet hij een poosje doorpompen om te spoelen. Het water wordt helderder en schoner...

Het geluid van het vallende water is prachtig. Vaak ben je dan bij een waterval, tijdens een vakantie. Noem de watervallen in Noorwegen, die zijn geweldig mooi. Op voettochten door Alaska hoor je vaak water lopen, soms van een gletsjer of van smeltend ijs. De natuur is prachtig en ongelofelijk... Maar nu, met deze hete zon, zweet wat met straaltjes naar beneden komt, stof en droogte, de geluiden van hamers en zagen, klinkt dit klaterende water mij als muziek in de oren. Wat een geweldig geluid....

Ik mag nog één week werken hier met 'onze' mannen. Ook ík zal dan vertrekken. Ik was hier eind november gekomen en nu eind maart ga ik weer weg. Maar er het verschil is: Nu staat er echt wat! Een spliternieuwe basisschool. En dat hebben we samen gedaan met alle vrijwilligers uit Nederland en de werkers hier. Het is geweldig!

En zoals Erwin eerder schreef: "nog een klein eindje te gaan."
Inderdaad....nog een paar dagen werken.

Laatste puntjes op de i

2010-03-23T04:52:00.000-07:00

De laatste week van het bouwproject is ingegaan. De laatste vrijwilliger vetrekt morgen richting Managua en de rest van de week is alleen nog onze projectcoördinator Pim van Campen ter plaatsen. Met alle lokale vrijwilligers natuurlijk en de studenten van Inatec.

Hieronder een aantal foto's van afgelopen week. De school is echt bijna klaar!

Vooraanzicht

Rolstoelopgang

Toiletgebouw

Keuken

Binnenkant module

Binnenkant keuken

Deuren erin

Dakwerkzaamheden

Gedachtenkronkels

2010-03-21T13:28:00.000-07:00

Door Merel Baarsma

Als je vindt dat mensen zich afwijkend gedragen, moet je je allereerst realiseren dat jij degene bent die afwijkt. Is het gedachtengoed van Stichting Samenscholen. In eerste instantie klinkt het heel logisch maar het is moeilijk helemaal je eigen basis weg te schuiven. Ik dacht altijd dat ik heel open-minded was en dat ben ik ook. Alleen ga ik dat in Puerto Cabezas in een heel ander licht zien...

De Miskito-cultuur is de cultuur van de oorspronkelijke bewoners. De lessen, waar ik hier in de Nueva Jerusalem heb kunnen meekijken, gingen allemaal over de eigen cultuur en gewoontes in het Miskito en in het Spaans. Nicaragua is na Haiti het armste land van dit continent. Deze regio, de RAAN, is weer de armste regio van het land. Dit is achtergebleven gebied. En het belangrijkste op een dag is eten, wat wie weet wanneer je weer te eten hebt... Zo hebben de mensen amper kans om een dag vooruit te kijken, laat staan een week of een maand. Voor mij is dat soms moeilijk omdat ik graag wil dat ze het beter maken voor zichzelf en sparen. Dat is simpelweg geen optie als je niets hebt. Wat de morgen je brengt, zie je de volgende dag wel weer.

Koken doen de Nica´s op een vuurtje op eigen veranda van hun houten huisje op palen. Slapen doen ze met de engelen en vijf zussen en broers in een klein kamertje. De wc is een houten hutje met een gat, dat gat komt uit op de grond. Als het teveel wordt, word het hutje gewoon iets verder geplaatst. Het vuilnis wordt gewoon naast het huis op een vuurtje verbrand.

Maar tijd voor een grap hebben ze altijd... Graag wil ik anderen begrijpen maar het feit is dat wat voor de een logisch is, het voor een ander helemaal niet hoeft te zijn.

Wordt vervolgd... (Leeswaarschuwing: dit stuk is niet geschikt voor kleine kinderen)

2010-03-16T05:09:00.000-07:00

Door Erwin Ros

Mijn tijd hier op de bouw in Nicaragua zit er alweer op. Sinds dinsdag 2 februari heb ik gezien hoe de beginselen van een gebouw in wording echt een schoolgebouw werden. Helaas kan ik niet meer zien hoe de laatste hand aan het schoolcomplex gelegd wordt. Die eer komen Lena en Pim hopelijk toe. Maar natuurlijk zouden we niet zover zijn gekomen zonder alle goede voorbereidingen. En aan het einde van iets denk je immers terug aan het begin en het verloop.

Ik heb wat dingen gezien hier in Puerto Cabezas. Op de bouwplaats zelf, maar ook daarbuiten en soms ver daarbuiten. Goede dingen, maar ook slechte. Ik heb veel aardige en behulpzame mensen ontmoet, maar soms ook minder aardige. Ik heb zeeschildpadden om hun rug zien sterven vlakbij de bouwplaats, maar heb ook kameraadschap en vakmanschap gezien op de bouw bijvoorbeeld bij het plaatsen van de enorme houten spanten die het dak vormen. Ik heb onder barre omstandigheden een door Felix verwoest eiland gezien uit de kust, genaamd Cayos Miskitos, maar ik heb er ook een doortastend vissersvolk gezien dat geniet van een potje domino in een idyllische paalwoning midden op zee. Ik heb de ziel van de natuur gezien in El Naranjal, maar ook de haast en hectiek van de grote stad. Nee, ik heb (nog) niet eens gedronken.

Ik vond het geweldig hier. Als aanstaand bouwkundige heb ik hier veel geleerd op praktisch gebied. De gang van zaken op de bouwplaats is buitengewoon leerzaam en interessant geweest. Als student aan de TU ben je gewend geraakt aan de computer en RSI, niet aan de zaag en de blaren. Maar ik ben nooit vergeten waarom we hier waren met zijn allen. Het was namelijk nooit voor onszelf, maar voor mensen in een door orkanen geteisterd gebied in een arm land ver weg. Deze unieke samenwerking is heel bijzonder en natuurlijk voor herhaling vatbaar. Ze hebben weer een school! Nou ja, bijna dan. Nog maar een klein eindje te gaan.

Binnenkort vertrek ik weer naar Nederland, waar het wc-papier gewoon het toilet in kan maar waar je voor de natuur een dagje uit moet. Het is mooi geweest wel en vindt het niet heel erg om weer terug te gaan naar mijn familie en vrienden. Ik neem deze unieke ervaring mee samen met de herinnering aan Nicaragua die altijd zal blijven. Thuis zullen Perry (mijn reis- en studiegenoot hier) en ik verder werken voor onze studie aan een ontwerp voor een school opnieuw ergens in Nicaragua. Dit was misschien een saai stuk om te lezen (werkte de titel?), maar ik vond het belangrijk om te schrijven. Bedankt iedereen hier en bedankt iedereen die dit leest en alle vorderingen tot op de voet volgt!

Wordt vervolgd...

Kookplaats, cocina of keuken?

2010-03-11T05:24:00.000-08:00

Door Willemien Aalbers

Nog precies 1 dag heb ik de tijd om hier te werken en dan ben ik hier al weer bijna 4 weken. Een mooi moment om terug te kijken en wat te vertellen over de keuken, mijn projectje binnen het project van de school.

Als de kinderen hier naar school gaan wordt er tussen de middag voor hen gekookt door een paar vrouwen. Normaliter gebeurde dat onder een afdakje op palen. Er zijn wat houten planken bevestigd als een soort aanrecht en in het midden staat een grote bak met zand van ongeveer 80 cm bij 150 cm. Op het zand wordt een vuurtje gestookt tussen 2 betonnen stenen waarop een megapan rust. Restafval van het eten wordt in een momenteel droog gelegen sloot erachter gedeponeerd. Je kunt gerust zeggen dat het een minimum aan faciliteiten is.
Daar wilden we wat aan doen, mede omdat de school dan voedsel kan krijgen van het World Food Program, mits er een enigszins degelijke keuken aanwezig is. Gratis eten is natuurlijk super!

Pim had bedacht dat die keuken een mooi project voor mij zou zijn, in de hoop dat ook binnen 4 weken te kunnen realiseren. Op de eerste werkdag dat ik aankwam op de bouw had Pim al een uitzetraam getimmerd en konden we aan de slag om een fundering uit te graven. Dit valt hier niet mee in de harde kleigrond. Het betekent met veel mankracht met behulp van schoppen en pikhouwelen de grond afbikken en uitscheppen. Ik ben er al snel achter gekomen dat we hier alleen levende graafmachines, betonmixers en zaagmachines hebben. Het enige elektrische gereedschap is een boormachine, waarmee we soms dan nog met behulp van steenboren in hout moeten boren, omdat de houtboren vaak te kort zijn.

Even terug naar de keuken, wat ik in eerste instantie steevast kookplaats noemde, aangezien de vergelijking met Nederland nog sterk in mijn hoofd zat.
Met veel plezier heb ik een ontwerp gemaakt voor zowel de binnen als de buitenkant van het gebouw. Dit in samenspraak met de wensen en gebruiken van de vrouwen die daar vaak koken. Logistiek gezien zijn er een aantal dingen op grond waarvan de indeling bepaald is, dingen die ik thuis niet van te voren had kunnen bedenken. De muren zijn bijvoorbeeld ongeveer 115 cm hoog, waardoor het een open karakter blijft houden. Dit is nodig omdat er op hout vuur gekookt wordt en de warmte en rook er uit moet kunnen.

Het dak is a-symetrisch van vorm, waardoor het past bij veel van de daken in de omgeving. Ter plaatse bedenk je waar de lange kant moet komen met een overstek als schuilplaats voor de kinderen tegen de zon en de regen. Ter plaatse voel en vraag je ook waar meestal de wind vandaan komt en wat dus een handige plaats is om te koken, zodat de rook niet in de keuken waait, maar eruit.

Verder houd je rekening met waar het voedsel het veiligst is als er een hoosbui langskomt. Dingen waar wij in Nederland op deze manier absoluut geen rekening mee houden. Toch groei je snel hierin mee als je eenmaal hier bent, goed kijkt hoe de dingen gaan en je daar ook in kunt verplaatsen.

Ook is er een loop route voor de kinderen bedacht. Er zijn 2 “deuropeningen”. Aan de zijkant komen de kinderen binnen en kunnen daar hun handen wassen in een nog te maken langwerpige betonnen wasbak. Verderop krijgen zij hun bordje eten en verlaten de keuken weer via de andere deuropening. Zo krijgen we hopelijk geen chaos van klein grut in de keuken.

Dat het meeste van beton gemaakt moet worden, heeft te maken met het feit dat er niet veel te koop is en dat het ook
‘diefstalproof’ moet zijn.

Gaandeweg de bouw, werd er veel gepraat over de cocina en ik denk dat daardoor en in vergelijking met de eerdere kookplaats, deze kookplaats toch wel de titel “keuken” verdiend en ik vind dat we er trots op kunnen zijn!

Ik hoop dat er nog veel en lekker gekookt zal worden voor al deze leuke kinderen die we dagelijks tegenkomen op de bouw en in de wijk. Soms vechten ze om water voor je te halen of om een schep te bemachtigen om je te helpen. Soms komen ze onrijpe zure mango’s brengen en riskeren daarbij een uitbrander van een volwassene die vindt dat ze moeten blijven hangen tot ze rijp zijn. Vandaag kreeg ik van een jongetje hele kleine wit rozige peertjes, die een beetje smaakten naar radijs; lekker! Soms leren ze mij hun taal, Miskito of Spaans.
Voor deze kinderen doen we het en we hopen dat ze met een stabielere schoolgang een betere toekomst zullen krijgen.

Willemien

Vogelvlucht over de bouwplaats

2010-03-09T04:29:00.000-08:00

Door Perry van de Wouw

Na 5 weken is de beurt aan mij om een stukje voor de weblog te schrijven. In de afgelopen week hebben we afscheid genomen van Tim en Merel; toen waren er nog maar 5. En aan het eind van de week zullen ook Erwin, Willemien en ik vertrekken. Vanaf dan, u raad het al, zijn er nog maar 2 Nederlanders; Pim en Lena, die de bouw begeleiden.

Zover is het nog lang niet en van tevoren zal er nog flink gewerkt moeten worden. En gewerkt wordt er! De bouwplaats is als een mierenhoop van activiteiten. Overal wordt aan alles tegelijk gewerkt. En dat is ook wel nodig want het moet gewoon af.

In module 1 is een groep van Inatec aan het werk. Afgelopen week is hier de vloer compleet gelegd en voorzien van een laagje verf. Mooi groen is niet lelijk.
Ook in module 2 is er aan de vloer gewerkt. Vanaf afgelopen woensdag is hier een groep vrijwilligers aan het werk. Ook hier ligt de vloer er nu helemaal in, alleen nog een stapel hout verplaatsen en dan kan ook op deze vloer een likje verf.
Op het dak van deze module worden de voorbereidingen getroffen die nodig zijn om later het zink te bevestigen.

Zowel module 1 als module 2 zijn afgelopen week voorzien van kozijnen met lamellen. En er wordt op dit moment de eerste hand gelegd aan de binnenafwerking van de wanden.
Op het dak van de eerste module wordt de laatste hand gelegd aan de onderconstructie en de eerste zinken dakplaten zijn bevestigd.

Helemaal achteraan het terrein is gedurende de laatste weken een grote kuil gegrave. Deze moet ruimte bieden aan de latrine, de wc's. Gedurende de afgelopen week is in de kuil een fundering gestort en zijn de eerste meters al gemetseld. We komen nu al boven het maaiveld uit. Nog een paar lagen en dan is ook het metselwerk van de bak klaar.

We gaan niet alleen de grond, maar ook weer de lucht in. Zo zijn we afgelopen vrijdag begonnen met de bouw van de watertoren. Deze moet niet alleen de wasbakken, maar ook de keuken en een tappunt voor de wijk voorzien van veilig en schoon drinkwater. Om voor voldoende druk te zorgen wordt de toren in totaal een kleine 6 meter hoog.

Verder wordt er hard gewerkt aan de keuken, maar daar zal Willemien zich één dezer dagen verder over uitweiden.

To be continued…

De Stichting op film!

2010-03-09T02:53:00.000-08:00

De laatste week van februari was niet alleen een bijzondere week vanwege de feestjes, maar ook omdat er dag in-dag uit een camera gericht was op ons en onze lokale vrijwilligers.

Emily is een Amerikaanse fimmaakster uit New York, die ik enkele maanden geleden per toeval ontmoette in Amsterdam. Vanuit verschillende kanten werd al eens geopperd om onze lokale activiteiten op film te zetten. Emily vroeg me met klem om haar te benaderen als we dat echt wilden, want zij wilde dat heel erg graag - tegen niet veel meer dan een onkostenvergoeding - voor ons doen.

En zo stond zij met haar indrukwekkende equipment afgelopen week op de bouwplaats. Nu moet je weten dat een foto van jezelf in Puerto Cabezas al heel erg bijzonder is. Op de film worden gezet is dan natuurlijk helemaal geweldig. Althans, nadat de eerste podiumvrees eraf is.
Verschillende Nica's en Nederlanders, waaronder ikzelf, werden geïnterviewd. Emily struinde bovendien de wijk door voor een representatief beeld van het dagelijks leven in Puerto Cabezas.

Ook reisde ze met een groep Nederlandse vrijwilligers af naar El Naranjal, de locatie van ons volgende project . Deze mensen daar, waren al helemaal verbijsterd en bovendien enorm blij met onze komst. Te veel mensen hadden in het verleden gouden bergen beloofd, waarna niemand ooit meer wat van hen had vernomen. Wij kwamen dit keer voor deel twee van ons vooronderzoek en ook de Amerikaanse filmmaakster in het dorp, was voor hen bewijs genoeg dat de Stichting het serieus meende met de bouw van deze nieuwe dorpsschool.

Emily zit inmiddes in Managua voor een andere opdracht; een documentaire over de tweede generatie straatkinderen, die ze samen met de Nederlandse filmmaker (en een goede bekende van de Stichting) Koen Suidland, maakt. Het beeldmateriaal heb ik meegenomen naar Nederland en nu is het aan filmproductiemaatschappij Rekel Producties, om het geschoten fimmateriaal om te buigen tot een film die een realistisch beeld geeft van het 'wie, wat, waar en waarom' van Stichting SamenScholen.

Tijdens ons eerstvolgende bezoek aan Nicaragua volgend jaar, zullen we de film aan onze Nicaraguaanse filmsterren kunnen tonen... Ik kijk nu al uit naar hun reactie!

(K)lompendanser bij King Pulanka

2010-03-06T07:06:00.000-08:00

Door Kristel de Krijger

Na mijn zoektocht naar fondsen ben ik anderhalve maand later weer terug in Puerto Cabezas. Ik val direct met mijn neus in de boter: Het is regionale feestweek. Overal in de stad houden mensen politieke propagandafeestjes. Dat betekent: twee megaboxen voor het houten huis op palen, gallo pinto van plastic bordjes, mierzoete prik for free en overal mensen met groene dan wel rode petten en vlaggetjes.

Aanstaande zondag 7 maart mag de kiezer bepalen welk partijtje het beste was. De verwachting is dat het deze keer rustig zal verlopen. Dat is in het verleden namelijk wel eens anders geweest. In ieder geval lijkt er nu nog geen vuiltje aan de lucht. Rood en groen feesten gezellig door elkaar heen.

Bovenop de verkiezingsfestiviteiten was er afgelopen zondag nog een extra, minder politiek gekleurd, cultureel feest. Van heinde en verre verzamelden groepen muzikanten en dansers zich in het baseball stadion van Puerto Cabezas. Ook wij, de Hollanders uit het Witte Huis, waren uitgenodigd. We mochten plaats nemen op de witte plastic stoeltjes op het podium, vlak naast de burgemeester.

Vanaf die hoogte aanschouwden wij die middag muzikanten en dansgroepen, die met beschilderde gezichten en in klederdracht, hun publiek vermaakten. Zover wij het begrepen gaat het over een dans die wordt uitgevoerd ter nagedachtenis van de laatste Miskito koning. Overal zie je referenties naar de natuurgoden en levende attributen werden hierbij niet geschuwd. We hebben apen, paarden, schildpadden, gordeldieren, zwijntjes en zelfs krokodillen (het kleinere soort) voorbij zien komen.

Een jury had de zware taak om deze bonte groepen mensen op hun dans- en zangtalent te waarderen. De winnaar kreeg 3.000 cordobas = 100 euro. Een felbegeerde prijs!
Meermaals werd de burgemeester uit zijn stoel gelicht door wild gebarende dansers met palmbladeren om hun middel. De arme man heeft zich blaren op zijn voeten gedanst, aangezien Miskitonummers doorgaans gemiddeld tien minuten duren.

Maar hij was niet de enige die de middag dansend doorbracht. Nadat één van de dansgroepen ontdekte dat ook blanke buitenlanders in de dansarena, een overmatig enthousiaste reactie van haar publiek opriep, besloten alle opeenvolgende groepen dit voorbeeld te volgen. Op een goed moment deden zeker zes (k)lompedansers een goede poging om zich, voor het zicht van honderden locals, de Miskito zeskwartsmaat eigen te maken.

Al met al een hele bijzondere zondagmiddag, die zeer gemoedelijk verliep. Hopelijk een voorbeeld op de zondag die komen gaat!

Groetjes Kristel

Feest: nog één maand bouwen te gaan!

2010-03-03T15:00:00.000-08:00

Door Merel Baarsma

Niet alleen het King Pulanka liet het dorp uitlopen, ook op de bouw was het tijd voor een feestje. Na negen weken bouwen is de school al aardig opgeschoten en de houten constructies staan er, met ramen en al. Burgemeester en vice-burgemeester was aanwezig en kondigden het goede nieuws aan dat de Alcadia de bouw van een speeltuin bij de school voor hun rekening nemen!

Nora Martinez Yanes, de directrice van de school, sprak een woordje. Luis Hitler Astin, onze Nica-projectcoordinator en leraar is hier op de foto aan het woord. En natuurlijk Kristel de Krijger, de directrice van Stichting SamenScholen.

De leerlingen voerden dansjes en toneelsstukjes op.

De zwerm kinderen werden wild enthousiast bij het zien van de Piñata en mochten hun handjes in het (nog natte) beton van de keukenwand drukken.

Ook de vrijwiligers uit de buurt genoten van het festijn, al was het op een afstandje...

Naast TU-eindhoven nu ook Puerto's technische school op de bouw

2010-03-03T14:20:00.000-08:00

Door Merel Baarsma

Het zijn rare weken van komen en gaan.Tim is net terug naar Nederland en ook ik vertrek uit Puerto. Dit terwijl het project nog een maand duurt. Daar tegenover staat het weerzien met Kristel de Krijger. Vorige week woensdag arriveerden er hulptroepen op de bouwplaats, dit keer vanuit de technische school. Inatec, de technische school van Puerto Cabezas, stuurt hulp van tien studenten en hun leraar.

Deze jongens blijven tot het eind van het project. Zo doen zij praktijkervaring op en leren van de Nederlandse en Nicaraguaanse vrijwilligers. Ook wij kunnen de hulp goed gebruiken! Zoals op de foto te zien is zijn zij nu op module 1 aan de slag. Zij timmeren de vloer er in.

De studenten van Inatec volgen het tweede jaar van hun opleiding techniek en constructie. Na voltooiing van hun tweejarige opleiding kunnen zij het vak van timmerman of metselaar uitoefenen. Zo leren wij nu samen. Behalve met hout, leren ze ook werken met cement. Zo komt de keuken wel af...

El Naranjal

2010-02-25T05:24:00.000-08:00

Door Erwin Ros

Van zaterdag tot dinsdag zijn Perry, Merel, Lena en ik eropuit getrokken om onderzoek te doen naar de mogelijkheden van de bouw van een nieuwe school op een hele nieuwe lokatie: El Naranjal. De tocht – met erg goed weer - verliep per bus naar Waspam, waar we Emily zouden ontmoeten, een New Yorkse filmmaakster die op onze tocht meeging om het dorp en de bewoners te filmen. Vervolgens voeren we per boot naar onze eindbestemming. Het was een reis die ik en hopelijk ook de anderen niet snel zullen vergeten.

Zaterdag kwamen we met de bus tot Waspam. We werden met zijn vieren flink door elkaar geschut op de onverharde weg, die iets weg had van het maanoppervlak. De bus ging dan ook kaduuk en we vervolgden de reis op het dak van de volgende bus. In Waspam zelf bleek dat Emily nog niet geland was, ons contactpersoon padre Floriano op een missie was en dat er die dag geen boten meer richting El Naranjal vertrokken. Balen!

Zondagochtend, inmiddels met Emily, hadden we na enkele wanhopige uren een boot kunnen regelen die ons naar El Naranjal kon brengen en de volgende dag ook weer terug. De tien uur durende trip die volgde, leidde ons over twee prachtige rivieren in ongerepte natuur. Onder een prachtige sterrenhemel kwamen we aan in El Naranjal, waar we hartelijk ontvangen werden door de lokale bevolking. Op een comfortabele plank vielen we met zijn vijven in slaap om de volgende ochtend wakker te worden in een wonderschoon dorp waar dieren tussen de mensen leven in een weelderige omgeving.

Maandag was in alle opzichten geslaagd. Perry en ik onderzochten de bouwtechniek van de huizen, materialen, ligging, omgeving en noem het maar op. We merkten op hoe veel materialen direct uit de omgeving eenvoudig in de gebouwtjes zijn toegepast: bamboe als vloer- en gevelplaten en bamboebladeren als dakbedekking. Rondhout direct uit het bos, maar ook gezaagd hout en golfplaten uit Waspam waren aanwezig. Zonder veel kennis en vernuft zijn de huisjes in elkaar gezet, maar daar kunnen wij ze straks bij helpen.

Erg leuk en heel toevallig was dat we padre Floriano tegenkwamen in het lokale missiehuis. Daar werden door Lena en Merel vragen gesteld aan het gehele dorp met de padre als vertaler waardoor wij en de stichting meer duidelijkheid kregen over het plan van aanpak van de nieuwe school. Het is een ambitieus en zeer nobel project op een prachtige lokatie, sporadisch geteisterd door natuurgeweld. Dezelfde dag nog zijn we teruggevaren naar Waspam, waar we de laatste dag op een pick-up met Dakar-snelheid terugstuiterden naar onze thuisbasis Puerto Cabezas.

Samen bouwen

2010-02-17T14:43:00.000-08:00

Door Tim Dijkmans

Bouwen in Nicaragua is een heel ander verhaal dan bouwen in Nederland, zoveel wisten we bij het maken van het ontwerp natuurlijk al. Dat het ontwerp zou veranderen stond ook bijna vast, maar hoe het zou veranderen en hoe we het precies gingen uitvoeren, daar kun je niet op anticiperen. Nu we al bijna 7 weken aan het bouwen zijn en de contouren van de school zich elke dag duidelijker aftekenen is het goed om eens terug te kijken wat nou de afgelopen weken de mogelijkheden en moeilijkheden waren op bouwkundig gebied.

Om te beginnen bij het meest fundamentele: het ontwerp. We zijn van vier modules naar twee (grotere) modules gegaan. Dat had flinke consequenties, want van een centraal plein zoals in het oorspronkelijke ontwerp is met twee gebouwen natuurlijk geen sprake meer. Aan de vraag om een speelplaats hebben we gehoor gegeven door over de gehele lengte van de gebouwen, die in een L-vorm staan, een trap te maken. Deze trap van 33 strekkende meter fungeert als toegang, maar ook als zitplaats om te kijken naar de sportende/spelende kinderen en jongeren. Tussen de twee gebouwen maken we een verhoogd pleintje van 6x6 waar gespeeld kan worden, maar hier komt tevens de pomp uit waar de mensen uit de wijk drinkwater kunnen halen.

Een van de moeilijkste dingen bij het bouwen hier is dat je met beperkte middelen probeert alles zo recht en gelijk mogelijk te krijgen. Je kunt echter niet overal tegelijk zijn, dus het gebeurde meer dan eens dat je een groep jongeren van je waterpas gezette bouwraam af moet jagen. Ook slopen andere (lokale) vrijwilligers vrolijk je bekisting als ze een stuk hout nodig hebt of iemand staat uit verveling aan een moer te draaien die jij zojuist op hoogte hebt gesteld om er een balk op te plaatsen. Desondanks komen we er goed uit met behoorlijk wat improvisatie- en doorzettingsvermogen. Dat de balken vaak zo krom als een banaan zijn, daar wen je ook wel aan. En gelukkig is er altijd genoeg spierkracht aanwezig om hem op zijn plaats recht te buigen en direct vast te spijkeren.

Wat ik zelf vooral erg mooi vind is om te kijken hoe de lokale vakmensen problemen oplossen en overal hun eigen manier voor hebben. Zo kun je bijvoorbeeld met een machete razendsnel een inkeping in een balk maken. Het is hartstikke leuk om samen met een Nicaraguaanse timmerman op het werk te bedenken hoe je je stijl- en regelwerk voor de gevel het beste kunt maken. En dat is ook de manier waarop we het werk aanpakken. We hebben zelfs onze eigen ideeën en wij hebben natuurlijk het ontwerp in het hoofd zitten. Maar nu het ontwerp zijn definitieve vorm heeft aangenomen, zien onze lokale collega’s ook wat het wordt en kunnen zij ook beter oplossingen aandragen. Dat komt de bouwsnelheid en kwaliteit van het werk alleen maar ten goede.

Het resultaat van deze samenwerking is dat de beide hoofdconstructies in het hout volgens het orkaanbestendige ontwerp zijn uitgevoerd. Het stijl- en regelwerk voor de gevel van module 1 zit er ook in en met module 2 zijn we al een heel eind op weg. De gemetselde bodega is door twee oude vakmannen prachtig glad gestuct. Naast deze twee modules zijn we net begonnen aan een keuken voor op het terrein, daar is in twee dagen de fundering al van gestort. Voor de trappen en het tussenplein is het wachten nog op het hout, dan kunnen we dat ook mooi afwerken. Kortom, de aanblik van het terrein verandert met de dag en dat houdt ons gemotiveerd om elke dag weer keihard te werken samen met de lokale vrijwilligers.

Een lekker tussendoortje op de bouw

2010-02-11T12:33:00.000-08:00

door Merel Baarsma

De dagen zijn lang en we werken hard. Iedere dag staan wij om zeven uur op de bouw (onze projectleider, Pim, zelfs al om vijf uur). De werkdag loopt tot vier uur en een lange siësta is er niet bij. Na het eten evalueren we nog de afgelopen werkdag en daarna hebben we vaak nog een hoop administratie te doen. Het resultaat mag er dan ook zijn, het hele frame van module 1 staat overeind en module twee heeft al alle spanten op zijn kolommen! Natuurlijk zijn er ook op onze dagen een hoop lichtpuntjes en een aantal van deze mooie ervaringen volgen hieronder.

Schooldirectrice Nora Martinez Yanes kwam afgelopen week met een mooi plan. Alle leraressen en leraren hebben ieder jaar hun Valentijnstraditie. Dit jaar waren wij, de Nederlandse vrijwilligers, ook uitgenodigd. Nadat we lootjes hadden getrokken, kochten we voor deze amigo secreto een cadeautje. Terwijl wij uitgingen van een kleinigheidje, kwamen de profs met grote cadeaus aan. Enthousiast kwamen de profs aan met mooie tafelkleden en als verrassing een feestmaal. Onder grote hilariteit maakte iedereen zijn geheime vriend bekend en gaf hem of haar een zoen. Maar de cadeaus hebben we braaf bewaard tot we thuis waren, want die behoor je in Nicaragua niet meteen te openen.

Iedere dag om een uur of twaalf serveren drie dames uit de wijk samen met Christel op de bouw een lunch. Als variatie heeft Christel vorige week met Melanne een gerecht (uit Nederland) gemaakt: nasi. Het was de vierde Hollandse poging en deze keer at iedereen met veel plezier zijn bord leeg. Sommige werkers deelden hun bord met hun kinderen, zo deden wij dat ook, de borden werden doorgeschoven en alleen totaal lege borden bleven over.

Voor we om 13.00 weer doorwerken heeft iedereen tijd om op adem te komen. Iedereen deelt het anders in, de een doet een dutje onder de schaduw van een palmboom, de ander gaat wat fris drinken. Tim wijst de jongens aan op een wereldkaart waar Nederland en Nicaragua liggen. Maar Nicaragua ligt toch in het midden van de wereld?? Dus vervolgt Tim zijn lesje aardrijkskunde over de verschillende continenten.

Louis Hitler Astin, een van de leraren en de buurman van de school, hakt wat kokosnoten uit een palmboom en presenteert ze aan ons. Ook Lena geniet mee.

Met de aankomst van een nieuwe lading hout wordt er meteen weer een hoop getimmerd en gaat het snel. Deze week komt er een verhaal aan over de bouw en worden de technische kanten belicht door onze TU-ers.

Alle handjes helpen op de bouw

2010-02-11T12:09:00.000-08:00

Door Merel Baarsma

Alle klasjes hebben nu les onder de huizen van de leraren in de wijk. s' Ochtends verspreiden de kinderen zich met hun stoeltjes op de rug. Als de lessen zijn afgelopen, lopen ze langs de bouwplaats naar huis. Dinsdag werd er een lading stenen gebracht en de schoolmeisjes droegen ook hun steentje bij...

De armoede is groot en toch staan hier elke dag lokale vrijwilligers te bouwen. Ook kinderen komen helpen en werken hard. Ze vinden het leuk. Van de kleine stukken hout bouwen deze niños enthousiast stoeltjes voor de allerkleinsten.

En trots dat ze zijn!
De volgende dag word ik mee geloodst; Ze laten me zien dat de nieuwe meubeltjes meteen in gebruik zijn genomen. Over een maand hopen we ze in de nieuwe school te zetten...

Ook opa's werken mee voor hun kleinkinderen.

Hier op de foto een aantal vrijwilligers die zojuist nog aan het werk waren. Maar deze maandag regende het en sommigen pakken dan direct die rust!
In Nicaragua is het overigens heel normaal als je een afspraak niet nakomt als het regent. Als het regent stopt alles en iedereen.

Maar niet iedereen denkt er zo over. Op module twee werken anderen hard door in de stromende regen om het af te krijgen voor die dag. Zo is er voor alles een Nica en een Nederlandse manier. Op onze bouwplaats proberen wij voor alles een gezamelijke manier te vinden!

Nueva vrijwilligers, zand, zweet en modder

2010-02-08T20:13:00.000-08:00

Een week geleden is een nieuwe lading vrijwilligers, Erwin, Perry en ik (Merel), aangekomen in Puerto Cabezas. We vallen midden in een lopend project voor het scholencentrum Nueva Jerusalem. Al gingen onze vluchten voorspoedig, een dag van 21 uur reizen is best vermoeiend. Net uit het vliegtuig raken we in gesprek met andere westerlingen. Deze groep Canadezen blijkt 'hun' ontwikkelingsprojecten te gaan bezoeken. Meerdere hulporganisaties zitten in deze hulpbehoevende regio. Gelukkig krijgen we een dikke knuffel als afscheid en worden we met de camera vastgelegd.

Het is hard werken in de brandende zon op de bouwplaats. Gelukkig begrijpen de locals geheel dat wij aan de hitte moeten wennen. Iedereen op de bouw begrijpt mijn opgeblazen, rode gezicht. Hun conclusie is dan ook dat ik te wit ben voor deze zon. Maar ik hoef niet te vrezen en de Nica's wijzen op Pim, Lena en Tim: Over een paar weken zijn wij ook bruin en hebben er minder last van...

Maar het is niet enkel een school bouwen er komt veel meer bij: een hoop onderlinge ontwikkelingen.Voor op de bouwplaats hebben wij een doek gehangen met alle logo's van de organisaties die hier aan meewerken. Na het ophangen van het doek bleek er iets niet goed.. Het logo van Mined was opgetekend in zijn totaliteit: Unidad Nicaragua Triumfu was de tekst die hierbij hoort. Carla, een van onze kookdames barstte uit dat deze woorden de leuzen zijn van Daniel Ortega. Dit is de president van Nicaragua, die volgens Carla niets heeft gedaan voor deze barrio (wijk). Consequent als ze is pakte de schilderes de witte verf en wist de betwiste woorden uit. No hay una problema. Zo gaat dat hier: Als iets niet bevalt, word het anders gedaan. Op zo'n moment rest ons niets anders dan ver te blijven van de politiek en het hun eigen keuze laten.

Merel Baarsma

Kokosnoten en spijkers

2010-02-06T09:13:00.000-08:00

Door Jan Tenback

Na weer wat gewend te zijn aan de kou in Nederland en de jetlag voorbij moet ik toch wel dagelijks terugdenken aan de tijd in Puerto Cabezas. Terugkijkend ben ik trots op de vorderingen die gemaakt zijn. Onverwacht snel is de bouw van start gegaan met veel meer vrijwilligers dan eerder gedacht. We hadden niet kunnen denken dat eind januari de bouw al zo ver zou zijn als nu op de foto's zichtbaar is.

De herinneringen aan mijn tijd in Nicaragua laten zich nog niet zo makkelijk vertalen in heldere tekst. Wat heb ik veel gezien, ervaren en meegemaakt! Het grootste verschil met bouwen in Nederland is toch zeker wel de snelle gang van zaken. In Nicaragua konden we iets bedenken, voorstellen en gelijk starten. Bijvoorbeeld; een bouwvergunning die ik in Nederland aanvroeg voor mijn vertrek, blijkt bij terugkomst na een maand nog eigenlijk geen stap verder te zijn.... Wat een verschil met de wijze van werken daar; de contouren van de school zijn al lang uitgezet en het hoogste punt is al bereikt. Uiteraard moet je in Nicaragua wel de instanties te vriend houden. We hebben bijvoorbeeld de bouwinspecteur ook een vrijwilligerskaart (met foto) gegeven zodat hij zich volledig betrokken voelt bij het project! De inzet van de bevolking was indrukwekkend, hard werken voor een maaltijd en sparen voor een bonuspakket; bijzonder! Het mooie aan dit project is toch zeker wel de geslaagde poging om de lokale bevolking mede verantwoordelijkheid te laten dragen voor hun nieuwe school. Dit gaat niet zonder slag of stoot maar loopt beter dan ik vooraf had gedacht.

Nicaragua heeft een grote indruk op me gemaakt; met beperkt materieel toch iets voor elkaar krijgen is een prachtige ervaring geweest. Tussen de middag een kokosnoot bij de buurman kappen en voorzien van een gaatje met een 4 duims-spijker... Terwijl de bevolking een zekere gelatenheid kent, waar de mensen lange tijd in hangmatten door kunnen brengen, wachtend op eigenlijk niets, maar toch een onverwachte bereidwilligheid tonen zichzelf op een zeer actieve wijze in te zetten als hierom gevraagd wordt vond ik verrassend. Ik werd teruggeworpen op de basis van ons vak wat zeer inspirerend heeft gewerkt voor mij. Om het werk en de bewerkingen zodanig over te brengen naar de lokale bevolking, die niet alleen anderstalig was maar ook niet opgeleid in het bouwen van scholen, gaf een nieuwe dimensie. Voor iedereen zeker een aanrader om weer eens helder voor ogen te krijgen waar de basis van architectuur ligt en waar het belang van de de eindgebruikers centraal staat. De noodzaak van het grondig vooraf verkennen van de aanwezige materialen en het uitwerken van bouwtekeningen werd bevestigd. Hiernaast was het echter ook nodig dat ter plaatse nieuwe oplossingen bedacht moesten worden bij de bijna dagelijks voorkomende 'onverwachtse' problemen.

De prachtige natuur, de vele lieve mensen die ik heb leren kennen, het heerlijke klimaat en het harde werken van de afgelopen tijd zijn zaken waar ik met een goed gevoel op terugkijk. Vanuit Nederland blijf ik natuurlijk zo goed als mogelijk betrokken bij de activiteiten van iedereen in Nicaragua.

Wat ook zeer fijn was te merken hoeveel mensen met ons meeleven vanuit Nederland. Geweldig om die steun te voelen, hartelijke dank! Mijn collega's in Nicaragua wens ik nog een mooie tijd, als jullie me nodig hebben dan weten jullie me te vinden!

Hartelijke groet, Jan

De eerste schooldag in de openlucht

2010-02-04T20:07:00.000-08:00

Aangekomen op de bouwplaats werden wij verwelkomd door trotse ouders en hun kinderen in mooie school uniformen.
De Nederlandse vlag en de Nicaraguaanse werden voor deze gelegenheid uit de nok gehaald. Nora de directeur van de school sprak een openingswoordje. En wederom werd er gebeden voor de goede afloop.
Ik moet zeggen ik was onder de indruk en kon het gevoel niet echt onderdrukken: Ja daar doen wij het voor.

Ik ben de stoeltjes gevolgd en kwam terecht onder 3 huizen op houten palen. Zo hebben zij het merendeel van de tijd les gehad. En van een schoolbord is hier geen sprake. Dan realiseer ik me al de luxe weer, die wij hebben in Nederland. Dezelfde ervaring heb ik als ik meewerk in de “open” keuken. Wij hebben voor alles wel een stuk gereedschap, hier hebben ze een bot mes. Maar toch doen zij er van alles mee. Ik sta soms versteld van hun handigheid.

Afgelopen dagen heb ik met Lisa, een meisje van 17, een bouwbord gemaakt. Het grootste compliment kreeg ik van haar; ze was trots op zichzelf. En ze heeft zeker talent. Ook na dit project, waar zij overigens steeds bij gestoord werd door jongens die het beter wisten, is zij begonnen met het maken van kleine schoolbankjes voor de kleinste scholieren. Hoopvol is dit!

Ik kan aan veel dingen wennen hier: de troep op straat, de kale honden, het spugen op de grond, het wijzen met mond (dit is iets wat de lokale bevolking hier doet als ze willen wijzen naar iets) en zelfs aan het eten van schildpadden. Maar aan de armoede kan ik niet wennen. Het is niet even een schooltje bouwen. Je wordt geconfronteerd met een andere cultuur en de armoede. En dat raakt je en het verbaast je ook, elke dag. Wat opvalt is dat ook al hebben ze niets, ze delen alles met je. Eigenlijk zou je je eigen denkbeelden los moeten laten en deze nieuwe een kans geven. Dit is voor mij in ieder geval wel iets wat ik mee terug neem naar Nederland.

Christel van Hoeckel

2010-01-31T13:21:00.000-08:00

Door Pim van Campen

Na één maand bouwen zijn we goed opgeschoten en worden de gebouwen steeds verder opgetrokken. Afgelopen week hebben we de vlag in de nok gehangen omdat we het hoogste punt hebben gereikt van gebouw één. Christel heeft samen met een paar meiden uit de wijk de vlaggen gemaakt en ze zien er prachtig uit. Toen het eerste spant op zijn plaats lag ging de vlag uit.

Afgelopen dagen hebben we erg hard gewerkt en plannen gemaakt voor de volgende maand. Er moet nog erg veel gebeuren en een aantal vrijwillige vakmensen uit de wijk hebben al aangegeven dat ze deze maand niet meer zoveel tijd zullen doorbrengen op de bouw. Er moet natuurlijk ook brood op de plank komen.Dat is best lastig voor de voortgang van het project. Maar wij passen ons aan zoals dat voor alles geldt hier.

Gelukkig zijn er ook jongens op de bouw, waarvan het grootste gedeelte wellicht niet zoveel ervaring heeft in constructiewerk, maar die wel elke dag trouw op de bouw komen en het werk serieus nemen. Deze jongens proberen wij zo veel mogelijk te leren en kennis te delen. Een paar "hangjongeren" (ja ja, wij hebben ze ook) laten we een beetje links liggen. Maar zo gebeurt het soms dat ik om een plank van 1 meter (4 ft) vraag en dan is hij 1.2 meter. Ze beginnen halverwege de plank met meten, rollen de rolmaat een stukje uit en hupsa: zagen maar… Ik moet er soms best om lachen. Gelukkig kan je van die 1.20 meter nog wel 1 meter zagen.

De afgelopen week zijn Jan en Wen - twee van de TU/e - naar huis gegaan. Wen was hier al vanaf begin december en Jan eind december. We hebben natuurlijk veel samen gewerkt en Jan heeft vooral erg veel werk verzet in de beginfase met het uitzetten en maten bepalen. Wen liep nog wel eens rond met een schrift: "Hé Pim, hoe lang zijn ze hier nu mee bezig? " Nou ik denk ongeveer een half uurtje… " Ik moet het precies weten hoor!!" " En als je dat of dat wilt bereiken, dan moet je nu wel materiaal bestellen". "Ok Wen.. komt in orde." Jan en Wen, ook jullie heel erg bedankt. Het was een toffe tijd!

Zo verandert onze groep met mensen hier. Nu zijn we nog maar met vier personen in huis. En alleen Tim is nog over van de 'december-club'. Straks komen er weer andere mensen bij en over drie weken zijn we weer met z'n tienen. Soms is het best lastig te bevatten dat wij hier al zo'n tijd zitten. je bent volledig gewend aan de gang van zaken hier: het eten, de mensen, het klimaat. Voor de nieuwelingen is dat toch weer even omschakelen.

Persoonlijk (als projectcoördinator) heb ik het erg naar m'n zin. Ik vind het leuk om met de mensen van hier te werken en het is een uitdaging om het project goed te laten verlopen. Er moeten zaken gedaan worden met de houthandel en er zijn veel verschillende zandleveranciers. Welke neem je en waarom?! Op welke manier werk je samen? Bijvoorbeeld, als ik meer materiaal nodig heb, vragen ze gelijk geld en het liefst het hele bedrag. Maar dat gaat natuurlijk niet. Zeker niet in een land als Nicaragua. Een aanbetaling is normaal. Vervolgens moet alles geleverd en vaak geteld worden voordat het restant wordt betaald.

Doordat ik hier al een paar maanden ben beginnen mensen je te kennen. We maken grappen en vragen hoe het weekend was? Hoe het met zijn broer gaat? Of hij het werk leuk vindt? Het is vriendelijk en hartelijk. Maar als een bepaald bedrijf of een bewuste persoon zijn afspraken niet nakomt, dan ben ik minder vriendelijk en misschien zelfs wel lastig. Totdat het probleem is opgelost en dan gaat er een emmer zand overheen.

Zo hebben we nu een meningsverschil met onze 'wichelroede -man' - de ingenieur die onze put bouwt. Hij heeft de waterput geboord en de pomp geplaatst maar het werkt nog steeds niet en dat is niet fijn. Wij willen deze put graag gebruiken om water te kunnen drinken. Nu zijn we al weken water aan het halen in een andere wijk en dat kost veel draagwerk en energie. Die meneer probeert ons echter een loer te draaien en heeft een pomp geplaatst die niet nieuw is. Toen ik om de rekening vroeg kreeg ik een nep factuur. Dus daar gaat iets goed mis. Er komt nog altijd geen water uit.

Hij vertelde eerst dat het aan de energie lag. "Wij zitten met onze pomp aan het einde van de lijn. Daarom is het geen 220V meer, maar ongeveer 205." Later zei hij dat het aan een aansluiting lag. Nu is het de vraag waar het dan aan ligt. Of ligt het misschien gewoon aan hem!? De huidige pomp is in ieder geval niet sterk genoeg. Hij heeft een oude geleverd met 0,5 pk. Op de offerte staat echter dat er een nieuwe pomp zal worden geintsalleerd met 1 pk. Ik heb behoorlijk veel bewijs materiaal verzameld en hij krijgt nog één kans, anders geef ik hem aan bij de politie. Dat is normaal hier. Als je niet levert wat afgesproken is of als je opgelicht wordt ga je naar de politie. Dus ik ben erg benieuwd waar hij voor kiest; een nieuwe pomp waar zo water uit komt. Of een aangifte. Ik hou jullie op de hoogte.

Pim van Campen

Bergen verzet door dagelijks keien te verplaatsen

2010-01-23T06:57:00.000-08:00

En we hebben zeker bergen verzet, de afgelopen 2,5 bouwweken! Met veel enthousiasme van alle vrijwilligers mag het resultaat er wezen! Helaas is er een tijd van komen en een tijd van gaan en dat laatste was voor mij de afgelopen week ook het geval. Ik heb enorm genoten van alles wat ik heb gezien en meegemaakt. Het waren lange dagen maar door de positieve sfeer en inzet van iedereen heb je dat niet eens door. Je krijgt er zelfs energie van!

Nu weer back to the reality; dat is even wennen! De jetlag heeft zijn intrede gedaan en de kou maakt het er niet makkelijker op. Maar snel even terug naar de afgelopen dagen om het warme gevoel vast te houden.

Op de vrijdag van bouwweek twee hebben we voor het eerst de bonuspakketten geïnventariseerd. Iedereen die tien dagen had gewerkt, mocht aangeven wat hij/zij wilde: een voedselpakket, hygiënepakket, een kinderpakket of een rugzak. 14 Mensen hadden al 10 dagen gewerkt en het voedselpakket was verreweg het populairst. Maar liefst 10 in totaal! Daarnaast twee hygiënepakketten en twee rugzakken.

Samen met Christel en Lena hebben we 10 zakken met 5 Libra´s rijst gevuld, 10 zakken met 5 Libra´s bonen, 10 zakken met 5 libra´s suiker en 10 zakken met 5 libra´s bloem. Een libra is ongeveer 450 gram dus op maandag ochtend van week drie zaten we met 90 kilogram voedsel in een taxi die het gewicht maar net kon dragen. Halverwege nog wel even de banden opgepompt anders hadden we het misschien niet gered. Echt geweldig hoe dat hier allemaal werkt.

Na overleg met de lokale bevolking hadden we afgesproken dat we ´s ochtends de pakketten zouden uitdelen en niet ´s middags. Dit was achteraf niet heel handig want ondanks de inzet en enthousiasme van de afgelopen 10 dagen, gingen de meeste met het voedselpakket naar huis om vervolgens de rest van de week niet meer terug te komen. Dan blijkt toch maar eens hoe belangrijk voedsel hier is door de armoede die er is.

Zoals ook in week twee hebben we in week drie ook een dag Nederlands gekookt. Helaas was de hutspot niet zo´n succes als de Hollandse pasta met tomatensaus. Aangezien de lunch de eerste, en vaak ook de enige maaltijd van de dag is, gaat het voornamelijk om kwantiteit en niet om kwaliteit. En geef ze eens ongelijk als er zo hard wordt gewerkt. Dus ik denk dat we de pannenkoeken maar moeten overslaan en iets anders moeten verzinnen!

Nu weer terug in Nederland denk ik met een grote glimlach terug aan de afgelopen weken en zal ik vanuit Nederland zeker mijn steentje bij blijven dragen aan de stichting en het project.

Groeten Anke

Van bouwpakket tot gebouw!

2010-01-22T18:14:00.000-08:00

door Ronald van Driel

Mijn laatste volledige bouwdag zit er al weer op. Van het weekend nog even lekker naar Haulover en maandag alleen nog even gedag zeggen. In de middag vlieg ik alweer naar terug naar Nederland. Wat is de tijd snel gegaan zeg! Er is in de vier weken dat ik hier was enorm veel gebeurd. Het met onkruid begroeide stuk grond midden in de wijk Nueva Jeruslem heeft plaats gemaakt voor een levendige bouwplaats, waar de contouren van de eerste twee gebouwen van de school al uit de grond omhoog komen. Een school die duidelijk hard nodig is gezien de noodlokalen die nu op het kavel stonden. De enorme opkomst van vrijwilligers uit de wijk toont ook wel aan hoe graag de mensen in de wijk de school willen hebben. Jongens van nog geen zestien jaar oud staan dag in dag uit als een ongelooflijke te werken voor een school waar zij zelf nooit meer op zullen komen en waar hun kinderen voorlopig ook nog niet zullen zitten.

In de drie weken die we nu aan het bouwen zijn heb ik enorm veel plezier gehad met die gasten. Ergens was ik wel bang dat mijn gebrek aan Spaans, de communicatie wat lastig zou maken. Natuurlijk is het ook moeilijk gebleken om echt dingen aan ze uit te leggen, maar daarom heb ik niet minder met ze gelachen. Voor het overbrengen van de kennis waren er gelukkig genoeg Spaanstalige Nederlanders aanwezig en op zijn tijd heb ik de locals natuurlijk wat Nederlandse zinnetjes geleerd. De meest gebruikte aanspreekvorm op de bouw is op het moment volgens mij `koekenbakker`, dus je kunt wel zeggen dat ze snel leren.

Wat betreft de bouw zelf hebben we deze week helaas net niet het hoogste punt bereikt, zoals ik dat in mijn vorige verhaal kopte. Bijna de hele vloer van gebouw één ligt er wel in en de eerste houten kolommen (palen) staan overeind. De fundering van de tribunetrap voor gebouw één is ook gestort. We noemen het een tribunetrap omdat het meer een gebruiksfunctie krijgt dan alleen dat van entree tot het gebouw. De trap loopt dan ook over de volle lengte van het gebouw en wordt een soort hangplek voor de kinderen tijdens de pauze. Voor de trap zal een mooi basketbalveld gemaakt gaan worden.

Van gebouw twee staan de meeste betonnen kolommen van de fundering. Daarnaast hebben we in overleg met de lokale bevolking besloten om gebouw twee met één klaslokaal uit te breiden. Dit wordt gedaan om een grotere speelruimte over te houden. Vandaag zijn daarom zes extra gaten gegraven, waar begin volgende week met de fundering van uitbreiding kan worden begonnen.

Terwijl wij ons druk maakten om het gebouw zelf zijn twee lokale mannen, Reinaldo en Humberto, met een groepje aan de gang gegaan met de vloerdelen en spanten. De spanten komen boven op de kolommen te liggen en maken uiteindelijk het dak. Eigenlijk had ik dus gehoopt dat we deze week al minimaal één van de spanten in het werk had kunnen plaatsen, maar mede door het extreem warme weer bleek dit niet haalbaar. Wel moet ik zeggen dat met name de spanten er prachtig uitzien. Nu we alles in elkaar aan het zetten zijn, begin je ook te zien dat wordt gegrepen hoe het gebouw er precies uit komt te zien. Dit maakt de meeste alleen maar nog enthousiaster dan dat ze al waren.

Morgenvroeg dus nog even uitwaaien in Haulover en genieten van het heerlijke weer. Dezelfde schipper als vorige week wacht ons op in de haven waar we al rond een uur of zes moeten zijn geloof ik. De tocht gaat opnieuw met een uigehakte boomstoom langs de mangrove bossen waar ik vorige week over repte, alleen zullen we deze keer nog even twee uurtjes verder moeten varen. Goed insmeren dus, want om zeven uur s`ochtends is de zon al ongekend aanwezig.

Van het weekend ga ik in ieder geval nog even maximaal genieten van mijn laatste daagjes hier.

Groetjes Ronald

Hoogste punt in zicht!!

2010-01-16T16:53:00.000-08:00

door Ronald van Driel

Na een tweede week hard werken zijn we vandaag lekker gaan uitwaaien in Wawa. Dit is een vrij afgelegen miskito dorp op zo`n anderhalf uur varen van Puerto. Nadat we in de binnenhaven op een soort uitgeholde boomstam waren gestapt, volgde een prachtige tocht langs mangrove bossen en miskito dorpjes. Met de wind flink in de haren en de zon maximaal op ons gezicht kwamen we tegen 10.00 uur in Wawa aan. Het bleek echt een prachtige community te zijn, waarin een enorm relaxte vibe ons tegemoet kwam stromen.

Onze schipper woonde zelf ook in Wawa en heeft ons een rondleiding gegeven langs de 300 huisjes, naar het strand vol met zelfgemaakte kano`s. Het dorp leeft dan ook van al het `goede` uit de zee. En hier betekent dat niet alleen de visserij, maar met name de pakketten drugs die met regelmaat aanspoelen op de oostkust van Nicaragua. Wanneer de drugsboten uit Colombia door de politie dreigen te worden onderschept, lozen ze hun lading vaak in zee. Dorpjes als Wawa verzamelen dit vervolgens om er zelf een flinke bak geld aan te verdienen. Gelukkig hebben wij van deze donkere kant niks meegekregen en hebben we heerlijk wat energie bij liggen tanken om ook in week drie maximaal aan de bak te kunnen met zijn allen.

Op de bouw loopt alles dus nog op rolletjes. Ook in week twee is er enorm veel gebeurd, al is het resultaat wat minder zichtbaar dan in week één. Het ontwerp bestaat in feite uit verschillende houten onderdelen, die in eerste instantie als element in elkaar worden gezet. Op het moment dat deze elementen af zijn, kunnen we beginnen met het in elkaar zetten van het bouwpakket. De hele bouwplaats ligt nu dus vol met stapels spanten, kolommen en vloerdelen, die als het goed is volgende week worden omgetoverd in een prachtige school.

Afgelopen maandag zijn we verder gegaan met de fundering van gebouw één en zijn ook de betonnen kolommen gestort. Daarnaast is het grondwerk van gebouw twee ook al opgepakt. Dit stond eigenlijk nog lang niet op de planning, maar de grote opkomst van de vrijwilligers heeft ons gedwongen om nog meer vaart in het project te brengen. Aan het einde van de dag is het zelfs al gelukt om de eerste poeren van gebouw twee te storten. Om niet in de knoop te komen met het constructiehout van gebouw één is Pim op maandag begonnen met het maken van een `voorbeeldspant`, zodat de laatste dingen kunnen worden glad gestreken voor de hele massa zich in het hout gooit.

Omdat Tim, Wen en Kristel S. vanwege het weer vastzaten op Corn Island, was het op dinsdag een beetje behelpen op de bouw. Er moest best veel meet- en denkwerk gedaan worden en dat is vrij moeilijk te doen met 40 man. Gelukkig konden de vrijwilligers in eerste instantie beginnen met het afmaken van de fundering voor gebouw twee. Met zo`n grote groep is dat natuurlijk een klusje van niks, dus nog voor de middag lag ook deze fundering erin. In de middag hebben we zelfs mensen naar huis moeten sturen, omdat er meer mensen waren dan dat er werk was. Dit is natuurlijk voor niemand leuk, maar wie had twee weken geleden kunnen hopen dat we in deze luxe positie terecht zouden komen. Op de eerste bouwdag rekende we op vijf tot tien vrijwilligers en nu zijn het er zo veel dat we ze eerder naar huis moeten sturen.

De rest van de week zijn we dus voornamelijk bezig geweest met het hout voor de constructie en het opmetselen van de bodega. Onder leiding van Pedro gaat dit heel lekker en hoeven we er eigenlijk niet naar om te kijken. Vooral nu het weekend van onze Corn-bezoekers een weekje blijkt te worden, is het prettig om ook vanuit de locals mensen te hebben, die de kar kunnen trekken.

Aan het einde van de week kunnen we de balans opmaken; alle kolommen van gebouw één zijn gestort en de bodega is tot vloerniveau opgemetseld. Volgende week kunnen we beginnen met het in elkaar zetten van ons bouwpakket en geven we het gebouw daadwerkelijk vorm. Omdat het hout enorm zwaar is zal dit echter nog een flinke klus worden. Het wapeningstaal voor gebouw twee is reeds gevlochten en op de poeren geplaatst, waardoor we ook hier verder kunnen gaan met het storten van de kolommen.

Al met al zit de spirit er op de bouw nog altijd lekker in. Vooral nu we met de houtconstructie zijn begonnen, begint het beoogde leerproces vorm te krijgen. Ik vind het nog steeds fantastisch om het enthousiasme van de vrijwilligers te ervaren en heb er alle vertrouwen in dat het hoogste punt van gebouw één heel snel wordt gehaald.

Corn Island

2010-01-16T16:04:00.000-08:00

Door Tim Dijkmans

Afgelopen weekend ging ik met Wen en Kristel naar Little Corn Island. Vol goede moed vertrokken we vrijdag met het vliegtuig naar Big Corn Island om daarna met een panga naar Little Corn te varen. Het was een heftig tochtje, maar tegen de avond kwamen we toch aan op onze bestemming. Nog 20 minuutjes in het donker naar de noordkant van het eiland lopen bleek avontuurlijk, maar goed te doen. Gewapend met onze zaklamp kwamen we aan bij een groepje cabaña’s. In het donker hadden we een mooie uitgezocht waar de bomen door het dak groeiden, de hut was helemaal gemaakt van boomstammen, bladeren en stenen. Het waaide lekker door, maar dat was geen probleem op dit moment.

De volgende ochtend was het weer vrij goed, stevig windje, maar toch prima strandweer. Dat schikte want onze hut stond pal aan het strand. Snorkelen hebben we nog wel geprobeerd, maar de golven waren dusdanig hoog dat het zicht behoorlijk troebel was. We zochten ons heil dus maar op het land en hebben een beetje gechilld op ons eigen stukje bountystrand. In de avond maakte de Italiaanse chef een rondon. Dat is een Nicaraguaanse soep met daarbij een vers visje. De muziek werd verzorgd door een trommelende rapper uit het dorp. De rest van de avond brachten we door bij het kampvuur, kumbaya! We gingen maar niet meer naar het dorp, want we hadden eigenlijk allemaal een beetje een raar voorgevoel. Die nacht bleek waarom. Om 4 uur scheen Wen namelijk met haar zaklamp in mijn gezicht met de mededeling dat er iemand binnen geweest was. De charmante hut was zo open dat de deur ook niet op slot kon. Het was zo’n afgelegen stuk strand, dat leek wel veilig... Bij Kristel was al het geld uit haar moneybelt verdwenen, ze hadden zelfs de cordóbamunten van de euromunten weten te onderscheiden. Verder lag het een beetje overhoop, maar alle documenten had(den) ze/hij/zij netjes teruggestopt. Vrij bizar, maar we gingen toch enigszins geschrokken weer slapen, veel meer kun je ook niet doen op zo’n moment.

De volgende dag was het plan om nog even te relaxen en dan in de middag weer terug te gaan met de panga naar Big Corn. We werden echter de ochtend na de inbraak ook nog eens wakker van de storm en de regen. Ook dat nog! We hebben een paar uur op onze vliering gewacht, gepakt in dekens, maar droog of rustig werd het niet. Op een gegeven moment zijn we, tegen beter weten in, toch maar naar het dorp gelopen. Maar de panga ging natuurlijk niet, de autoriteiten hadden alle boten verboden te varen. Toen hebben we maar een hotelletje bij de pier genomen en daar twee volle dagen moeten wachten tot er een panga mocht gaan. Ons bounty-eilandgevoel had inmiddels plaatsgemaakt voor lichte bezorgdheid over het project. Dinsdagmiddag waren we pas op Big Corn, terwijl we maandag weer aan de bak hadden gewild in Puerto Cabezas. Balen!

Op het vliegveld van Big Corn bleek ook nog eens dat het eerstvolgende vliegtuig pas vrijdag naar Puerto zou gaan. Kristel moest echter vrijdag naar Nederland vliegen. Dat ging hem niet worden natuurlijk. Gelukkig kon ze voor donderdag een vlucht naar Managua boeken en konden de mensen in Puerto haar tas naar Managua sturen. Na ons neergelegd te hebben bij het feit dat we deze week totaal niks aan de bouw konden bijdragen, gingen we maar op zoek naar een hotelletje voor de komende dagen. Het stormde inmiddels behoorlijk, de golven sloegen over de weg heen. Gelukkig vonden we voor een mooi prijsje een prima kamer aan de andere kant van de weg. De volgende stap was eten zoeken, dus op naar een restaurantje. Maar nog vóórdat ik de eerste slok van mijn bier had genomen, kwamen er een paar toeristen binnenstormen die riepen dat er een tsunami-waarschuwing was afgekondigd voor het eiland. De radio ging aan en inderdaad, iedereen aan de kust werd gevraagd om te evacueren en naar het gemeentehuis te gaan. Hollanders als we zijn, werden de drankjes afgerekend en met een biertje in de hand gingen we over straat op zoek naar een soort noodrantsoen. Terwijl de doemscenario’s door mijn hoofd gingen, liepen we tegen de wind en regen in, voorzien van water en M&M’s, terug naar ons hotel. Gelukkig kregen we daar eindelijk een meevaller, het tsunami-alarm was alweer ingetrokken. Maar we hebben wel de avond doorgebracht voor de tv om de situatie in Haïti met meer interesse dan normaal te volgen.

Na deze bizarre dagen werd het gelukkig wat rustiger en konden we ons bij ons lot neerleggen, de week was verloren, maar laten we er het beste van maken. Woensdag waren er alweer wolken te onderscheiden aan de grijze lucht. Donderdagochtend vertrok Kristel al vroeg richting Managua en ironisch genoeg werd het die dag lekker weer. Wen en ik hebben toch nog een welverdiend dagje strand gehad en de vrijdagochtend zaten we vol spanning in het vliegtuigje terug naar Puerto. Hoe zou het er voor staan met de bouw? Onze telefoonaccu’s waren allang leeg en mijn telefoon had het door al het zeewater al helemaal begeven, dus contact was al enige dagen niet meer mogelijk. Aangekomen in Puerto was het dus even snel de grond kussen, meteen naar ‘huis’ en daarna in de taxi naar de bouwplaats. Wat een verschil! Inmiddels stonden er al kolommen, was het eerste deel van de tweede fundering gestort en er was al een heel spant in elkaar getimmerd. Supergaaf om te zien dat alles goed door is gelopen en dat we gewoon op schema lopen. Ik heb zelden zo’n warm welkom gehad als toen we weer de bouwplaats op liepen en iedereen ons begroette en de hand schudde. We hebben toch echt een mooie groep bij elkaar in onze wijk. Dat moeten we vasthouden!

Focus in Nederland op fondsenwerving

2010-01-15T03:27:00.000-08:00

Twee dagen terug in Nederland. Dat is toch even wennen: dertig graden minder, drie kledinglagen meer, zeven uur vroeger en het wc-papier mag gewoon weer de toiletpot in.

Het project is gestart en draait als een geoliede machine. Toch blijft het dubbel om het achter te laten en terug te keren naar Nederland. Ik had graag nog wat gaten gegraven, planken getimmerd, staalvierkantjes gevouwen en gelachen met alle vrijwilligers op de bouwplaats. Maar wel of niet terug naar Nederland was geen discussiepunt; ik moet meer fondsen regelen! En dat doe je niet in Nicaragua.

Geld is ons enige struikelblok. Ik was aanvankelijk nog een beetje bezorgd over de opkomst van het aantal lokale vrijwilligers. Maar aan de goede wil van de lokale bevolking ligt het niet. Die mannen (én vrouwen) kunnen en willen keihard werken. Iedere dag mogen we rekenen op zeker dertig vrijwilligers. En als we het geen halt toe roepen, zijn dat er nog meer. En dat voor niks meer dan een lunch.

Een aantal oudere uit de wijk trekken de kar. Zij zijn de coördinerende factor naast de Stichting en de TU/e. We betrekken ze bij alle ontwikkelingen, alle grote materiaalaankopen en natuurlijk bij de belangrijke besluiten die moeten worden genomen. Ik denk dat de betrokkenheid van de lokale bevolking een sleutelrol speelt in het succes wat we vooralsnog hebben geboekt in het project. De ‘flow’ waarin we zitten, moeten we nu zien vast te houden! Ik heb er alle vertrouwen in.

Dus voor nu richt ik me op een ander deel van de Stichting: de fondsenwerving. Kon je met al je goede wil maar gewoon aan de slag en hoefde je je geen zorgen te maken over geld…dat zou mooi zijn. Maar zo werkt het helaas niet in de wereld. Dus aan ieder die nog lumineuze ideeën heeft op dit gebied, laat je horen via kristel@stichtingsamenscholen.org .
En echt alle kleine beetje helpen!

Groeten Kristel
(directie Stichting SamenScholen)

Week 1 in beeld!

2010-01-11T07:05:00.000-08:00

Rapido!

2010-01-08T17:41:00.000-08:00

door Ronald van Driel

Na een lange dag werken zit ik lekker met een biertje te schrijven. En dat biertje heb ik wel verdiend mag ik wel zeggen. Wie had er immers gedacht dat we op de vijfde bouwdag niet alleen al klaar waren met de volledige fundering van het eerste gebouw, maar ook met het grondwerk van het tweede. Verder is een begin gemaakt met het stellen van de kolommen voor gebouw één.

Afgelopen zondag hadden we de laatste vergadering met de vrijwilligers uit de wijk om de gang van zaken tijdens de bouw door te spreken. Het woord werd voornamelijk genomen door Rufino, de wijkcoördinator. Deze man kan zo ongelooflijk goed spreken en weet op een prachtige manier de mensen met zich mee te krijgen. Ook al spreek ik geen woord Spaans en ging zijn halve speech ook nog eens in het Miskito, toch wist hij zelfs mij aardig te overtuigen. Toen bepaalde personen vraagtekens zetten bij onze projectaanpak, kregen ze de wind van voren. Samen met Luis Hitler [ja inderdaad!] maakten ze iedereen even duidelijk dat wij helemaal uit Nederland komen, onze vrienden achter laten en vervolgens een school komen bouwen voor anderen. Dit kwam wel aan volgens mij!

Dit bleek ook wel toen we op maandag op de bouw aankwamen om de eerste schop in de grond te steken. Het is de bedoeling dat alle vrijwilligers om 7.00 uur verzamelen met een uitloop tot half acht. Om 7.25 uur was er echter nog vrijwel niemand, maar niet veel later kwamen overal mensen vandaan. Tien minuten later stonden er zeker 20 locals op de bouw en aangezien het bouwraam al was uitgezet op zondag, konden ze massaal de grond in duiken om de fundering uit te graven. Ondertussen zijn Jan en ik begonnen met het maken van een prototype van een kolombekisting. Eigenlijk willen we proberen om van alle bouwdelen een soort voorbeeld te maken, zodat we vervolgens met een groep Nica`s samen de rest kunnen maken. Dit is veel makkelijker communiceren en de kennisoverdracht wordt volledig uitgebuit. Die gasten blijken echter zo hard te werken dat aan het einde van de dag al zo`n beetje alle gaten waren gegraven.

Toen ik dinsdag wakker werd regende het zo ongelooflijk hard dat we een beetje bang waren dat de gaten voor de fundering, zwembaden waren geworden. Gelukkig viel het mee en kon al het werk snel worden opgepakt. Naast de vrijwilligers lopen er ook een hele berg kinderen uit de wijk rond op de bouw. En deze kleine mannen kunnen werken als beesten. Met twee kruiwagens een paar scheppen en heel veel kinderen waren de bergen zand, die uit de gaten kwamen, snel verdwenen. Wel een beetje jammer dat dit zand dadelijk weer terug mag als de kolommen zijn gestort!!

Nu alle gaten al gegraven zijn konden we op woensdag al de wapening gaan vlechten, zodat de fundering kan worden gestort. Ook het prototype van de kolombekisting is af en het hout is binnen dus morgen kan hier flink vaart achter worden gezet.

Donderdag stond dus voornamelijk in het teken van het storten van de fundering. Het aantal vrijwilligers uit de wijk blijft echter toenemen. Volgens mij hebben zich al bijna 90 vrijwilligers ingeschreven. Deze komen natuurlijk niet elke dag, maar het is wel gezellig druk. Omdat we zoveel mensen hebben kon niet alleen de fundering worden gestort, maar hadden we ook genoeg mensen om alle kolombekistingen te maken. Jullie zullen wel door hebben de we flink voor lopen op onze planning!

Vandaag was het een beetje een moeilijke dag, omdat er eigenlijk eerst veel meetwerk moest worden gedaan en dat lukt natuurlijk niet met 40 personen. We hebben toch het tweede gebouw uit kunnen zetten en iedereen is weer de grond in gedoken. We gaan nu zelfs zo hard dat we van het weekend goed moeten voorbereiden om ook volgende week dezelfde vaart erin te kunnen houden.

Al met al is de eerste bouwweek erg geslaagd en vind ik het fantastisch om te zien hoe fanatiek iedereen is. Het was best spannend of er voldoende vrijwilligers uit de wijk op zouden komen dagen, maar uiteindelijk stond jong en oud zich een week lang uit de naad te werken!

Tot snel…

Aan het werk!

2010-01-07T12:32:00.000-08:00

Zelfs de kinderen helpen mee

2010-01-06T17:38:00.000-08:00

Met de haren in de wind

2010-01-05T17:10:00.000-08:00

Titan Yamni

2010-01-03T08:21:00.000-08:00

door Anke Rijntjes

We zijn weer een aantal dagen verder en we hebben niet stil gezeten. Er zijn een aantal mensen bij gekomen, waaronder ikzelf en we zijn nu met z'n 9-en. Oud en Nieuw was hier erg bijzonder. We hadden wat mensen uit de buurt uitgenodigd en die wilden we natuurlijk het Nederlandse oud en nieuw lekkernij laten proeven. Tijdens de voorbereidingen viel de stroom nog uit dus we hebben alles gezellig bij kaarslicht klaar gemaakt. En de oliebollen vielen zeer goed in de smaak! Uiteraard hadden we trikki trakka (Miskito voor rotjes). Met Abba's Happy New Year hebben we 2010 ingeluid en geproost op een succesvol project.

Het is vandaag zondag en gisteren hebben we met z'n allen vergaderd om de afgelopen periode door te nemen en het bouwproces voor de komende weken. Wij zijn er klaar voor en dat gaan we vanmiddag delen met de wijkbewoners. Algemene regels, werktijden en het bonussysteem worden toegelicht. We hebben op dit moment 21 vrijwilligers uit de wijk zelf. En die willen we natuurlijk motiveren om zoveel mogelijk te komen. Want het project is pas geslaagd als de school samen met de wijkbewoners wordt gebouwd.

Met dit in het achterhoofd is het bonussysteem ontwikkeld. Elke vrijwilliger heeft zijn eigen pasje met nummer en pasfoto. Elke dag, van maandag tot en met vrijdag, tussen 7 uur en half 8 komt iedere vrijwilliger naar de bouwplaats en hangt zijn pasje op het dagrooster. Om 12 uur is het lunchtijd en dan is het tijd voor siësta. De pauze duurt tot half 3 en daarna werken we nog twee uurtjes tot half 5.

Iedereen die er om half 8 is, krijgt een lunch die door de lokale bevolking samen met iemand van ons wordt klaargemaakt. Aan het einde van de dag krijgt iedereen een knipje. Als een persoon 10 knipjes heeft, krijgen ze een bonuspakket. Er zijn 4 soorten bonuspakketten; een voedselpakket, een hygiëne pakket, een kinderpakket en een rugzak. Als een vrijwilliger elke dag tijdens het project komt, in totaal dus 40 dagen, dan kan die persoon alle 4 de pakketten krijgen. Ze kunnen natuurlijk zelf aangeven welk pakket ze willen.

Gisteren is er ook een begin gemaakt met de aanleg van de waterput en is het eerste gebouw uitgezet. De waterput is erg welkom aangezien de meeste mensen in Nueva Jerusalem geen eigen drinkwater hebben. Er wordt eerst tot 25 meter diepte in de grond geboord. Vervolgens gaat de waterleiding er doorheen.

Bovenaan zit een pomp waar het drinkwater uitgehaald kan worden. Toen de eerste mensen aan de slag gingen met slechts het meten en uitzetten van de eerste module, kwamen er al meteen mensen uit de wijk kijken en vragen of ze wat konden doen en of er nog meer mensen nodig waren. Een goed teken dus!

De eerste week van het bouwproces staat vooral in het teken van het voorbereiden van het grondwerk. Dit betekent in grote lijnen de grond schoonmaken en gelijk maken. En er zal een begin worden gemaakt met de fundering. Dus veel graven, wapening vlechten en bekisting timmeren. Allemaal nieuwe termen voor mij maar ik weet zeker dat ik aan het einde van de week een echte Bob de Bouwer ben.

Als het bouwproces net zo goed gaat, als de voorbereidingen zijn geweest dan gaat het helemaal goed komen!

Groeten Anke

van Puerto naar El Naranjal

2009-12-28T05:55:00.000-08:00

El Naranjal

2009-12-27T11:53:00.000-08:00

door Kristel de Krijger

We staan aan de vooravond van ons allereerste project en de afgelopen week keken we vast vooruit naar een eventueel vervolgproject…Met de ambitie zit het wel snor!

Met het vervolgproject in mijn achterhoofd reisde ik, samen met mijn drie reisgenoten van de TU, naar El Naranjal. Dit kleine dorpje telt zo’n 120 inwoners, verdeeld over 17 huizen. Halverwege de 20ste eeuw besloot de Miskito familie Smith te blijven wonen op een rustig plaatsje langs de Waspuk rivier. In een bescheiden houten huisje op palen brachten zij daar hun kinderen groot. Ze leefden van hun akker en de visvangst.

Drie generaties later telt het dorpje 85 kinderen, die vrijwel allemaal de basisschoolleeftijd hebben. De ouders willen echter meer voor hun kinderen dan het harde boerenbestaan en de visserij. Daarom is er een schoolgebouw nodig. De bevolking heeft zelf al een poging gewaagd om een schooltje uit de grond te stampen. Het gebouwtje is zonder haar ramen echter alleen geschikt voor onderwijs in de zomermaanden. Bovendien is dit ene ‘klaslokaal’ voor de 85 kinderen veel te weinig.

De noodzaak van een nieuw schoolgebouw moge duidelijk zijn. Het grote voordeel van dit dorp is dat de sociale cohesie enorm is. Samen de schouders ergens onder zetten is voor hen een overlevingsstrategie. Samen een school bouwen is dan ook allerminst een probleem...mits het niet samenvalt met de tijd van zaaien en oogsten.

De locatie van het dorp is zowel een voordeel als een nadeel. De meeste benodigde materialen zijn te vinden in de omgeving. Dat is zeer positief. Maar zover van de bewoonde wereld vandaan heb je wel te maken met lange reistijden en niet de meest comfortabele reismethoden. Bovendien is er geen elektriciteit, geen stromend water en uiteraard ook geen hostel of restaurant.
De vraag van de dorpelingen is dan ook meer dan slechts een school. Ze willen graag drie klaslokalen, een ruimte voor de directie, een opbergruimte, een open keuken, schoon drinkwater, elektriciteit en een medicijnkastje. En als het even kan ook een koelkast.

Terug in Nederland zullen we met het Stichtingbestuur eens flink over brainstormen over het wie, wat en vooral hoe!? Ik realiseer me dat het een héél ander project zou gaan worden dan ons eerste project in de stad Puerto Cabezas. Niet zozeer wat betreft het basisschoolontwerp of de werkwijze, maar wel wat betreft de randvoorwaarden voor de Nederlandse vrijwilligers en de aanschaf van bouwmaterialen en gereedschappen.

We laten de ideeën voor later even voor wat ze zijn. Terug naar ons huidige project in Puerto. We hebben nog een aantal dagen de tijd om de voorbereiding voor het pilot project af te ronden en ervoor te zorgen dat materialen en mankracht op 4 januari allemaal startklaar. Zodat de eerste schop de grond in kan!!! Dat is voor nu even genoeg uitdaging.

Groeten Kristel

Van Puerto tot Waspukta

2009-12-26T22:01:00.000-08:00

door Kristel Spaniks

Vandaag, op 2e kerstdag, zijn we eindelijk weer terug in de bewoonde wereld. We zijn slechts vijf dagen weggeweest, maar het voelt als een maand.

Dinsdag vertrokken we uit Puerto naar Waspam. Omdat het voor de kerstdagen altijd extra druk is met de bus, waren we om 6 uur al op weg naar het busstation. Toen we daar aankwamen, bleek dat we nog wel een uurtje eerder hadden kunnen opstaan. Moeders met krijsende kinderen duwden zich door de massa en mensen met kerstinkopen verdrongen zich om hun enorme bagagepakketten op het dak van de bus te krijgen.

Het dak kwam uiteindelijk vrij vol te liggen. Maar dat was niks vergeleken bij het ‘sardientjesgevoel’ in de bus zelf. Toen ik dacht dat er echt niks meer bij kon, ging de achterdeur van de bus open en kwam er een dikke, naar oude melk ruikende vrouw met baby op mijn tenen staan. In deze pose hebben we het een uur volgehouden. Daarna hebben we ons verplaatst naar het dak van de bus.

En dat dak was luxer dan de gemiddelde NS reis. Lekker in het zonnetje, de wind (plus zand) door je haar en een beetje safari spelen. Op een gegeven moment was ik zelfs zo gewend aan al het geschud dat ik een uurtje heb geslapen. Die slaap had ik achteraf ook wel nodig, want gelijk uit de bus zijn we doorgelopen naar de haven om te vragen wanneer er een boot naar El Naranjal zou gaan. Die bleek op het punt te staan om te vertrekken dus we hadden geen tijd meer om iets te eten en zijn op hoop van zegen gelijk de bateau (is een langwerpige uitgeholde boomstam) in gesprongen.

We vertrokken daar laat in de middag en de reis naar Waspukta (waar we zouden worden afgezet) zou lang duren. We hadden verwacht dat de bestuurder van de boot zou stoppen als het donker zou worden en ergens zou blijven overnachten. Maar omdat hij blijkbaar haast had om zijn vracht af te leveren voer hij ook in het donker door en zodoende wij dus ook. De sterrenhemel was adembenemend en de Melkweg duidelijk zichtbaar. Maar hoewel het weer overdag aangenaam of soms zelfs te warm was, zakte de temperatuur nadat de zon onder was gegaan tot een punt dat in Nederland op dit moment niet zou misstaan. Vooral met de constante wind die door de (natte) kleding heen sneed, zat ik bij iedere vallende ster die voorbijkwam te wensen dat de reis snel over zou zijn en dat ik het daarna warm zou hebben.

Uiteindelijk kwamen we om kwart voor 1 ’s nachts aan in Waspukta. Padre Floriano, de pastoor die El Naranjal aan had gedragen bij de Stichting, had wel via de radio omgeroepen dat we op weg waren. Maar het was maar de vraag of mensen op dit tijdstip nog wakker zouden zijn. Na een klein kwartier werden we gelukkig ontvangen bij de pastoor van het dorp. In een ieniemienie hutje werd het vuur weer aangemaakt en water gekookt. Na de koffie werden er doeken op de grond gelegd en hebben we met zijn vieren lepeltje-lepeltje tussen de cucarachas (kakkerlakken) geslapen.

Lang was die slaap trouwens niet. Tussen de vloerplanken waren enorme spleten waar het lekker doorheen waaide. Na een uurtje liggen waren mijn voeten kouder dan ijspegels maar ik durfde ze niet te bewegen omdat ik bang was dat mijn voeten dan buiten de klamboe zouden vallen. Een constant geluid op de achtergrond was namelijk het geklik van kakkerlakken en het gezoem van muggen en ik wilde mijn lichaamsdelen graag behouden. Maar de geluiden regen aaneen tot een slaapverwekkende toon en uiteindelijk viel ik toch nog opgerold in slaap.

Goeten Kristel S.

Nu we er toch zijn..

2009-12-26T21:34:00.000-08:00

door Huynh Ngo

Vroeg in de ochtend worden we in Waspukta voor dag en dauw wakker van kraaiende hanen, knorrende varkens en het geloei van koeien. Voor zover we dan al niet wakker waren want de kou heeft ons allen de hele nacht flink bezig gehouden. De omgeving doet in de vroege ochtend haast sprookjesachtig aan, het uitzicht op de Rio Coco bij zonsopgang is grandioos. En zoals het ontbijt wordt voorbereid met allerhande verse producten uit de wei besef je toch wel echt hoe puur het leven hier eigenlijk wel niet is.

Na het ontbijt wordt er meteen een boot geregeld naar El Naranjal, en nog voor de middag is begonnen zijn we al met de dorpbewoners in gesprek. Ze zijn erg ambitieus, willen groeien en zijn bereid er hard voor te werken, dat is een goed teken. De omgeving waarin we onszelf begeven lijkt rechtstreeks te komen uit een scene van “groeten uit de rimboe” en we beseffen ons maar al te goed dat we heel ver weg zijn van de moderne wereld. De kinderen hier zijn onweerstaanbaar lief en enorm fotogeniek. Hun onschuld en onaantastbaarheid in deze primitieve omstandigheden maakt ze bijzonder uniek en we kunnen niet ophouden met het maken van foto’s.

Tijdens de lunch (rijst met stukje zout vlees) wordt er voorgesteld om een korte excursie naar Yaho te maken, wat een spectaculaire waterval moet zijn op de Rio Coco. Er wordt wederom een boot geregeld, ditmaal een stuk kleiner en zonder motor. We varen stroomopwaarts richting onze bestemming. De tocht duurt een klein uurtje, de rivier is angstaanjagend rustig en we genieten. Dit in tegenstelling tot onze vaarders die keihard moeten werken om tegen de stroming in te kunnen gaan. Wij betalen ons schuldgevoel achteraf dan ook graag af met wat extra cordoba’s. Eenmaal aangekomen blijkt de wandeling naar de waterval spectaculairder te zijn dan de waterval zelf. Een half uur later zitten we tot onze enkels onder de modder en zijn we ook niet meer al te schoon. Een frisse duik in de Rio Coco met shampoo herbal-essence-style was dan ook erg welkom. Het is alleen jammer dat we dan weer helemaal terug moesten door diezelfde smurrie en ik ook nog eens een vieze bloedzuiger in mijn nek vond.

Als we terug zijn testen we de gastvrijheid van El Naranjal in de hoop dat we hier beter kunnen slapen dan in Waspukta. We komen bij een gezin dat hun slaapkamer voor ons opgeeft en ons voed met lokale lekkernijen. De gastvrijheid van deze mensen is echt oneindig en ik sta er versteld van. Ondanks dat blijft de nacht helaas toch hetzelfde: koud, rumoerig en vies. Bij zonsopgang worden we wakker bij het kraaien van de haan, of was het nou het geknor van de varkens? De lach van Camelia (het allerliefste kindje ever) verwarmd echter je hart.

Toch willen we zo snel mogelijk weer terug naar Waspam om daar kerst te kunnen vieren. De gedachte alleen al om dat tussen alle beesten hier te doen lijkt ons toch niet echt bij te dragen aan het traditionele kerstgevoel. We laten ons afzetten in Waspukta waar we vervolgens aan de oever van de Rio Coco heel charmant gaan staan liften in hoop dat er gauw een geschikte boot langskomt. En we hebben geluk want het duurt maar een half uur voordat er eentje langskomt die ook naar Waspam gaat dus dat is een meevaller. De terugreis gaat een stuk sneller dan de heenreis. Op een korte vispauze na duurt het maar 5 uur, wat voor nicaraguaanse begrippen relatief kort is. Aangekomen in de bewoonde wereld lijkt het alsof we wekenlang zijn weggeweest zo verwilderd voelen we ons. Toch heeft ons avontuur maar 2 dagen geduurd. We worden hartelijk verwelkomt door Padre Floriano met een koude Toña, een cola voor mij en een zacht opgedekt bedje. Een ware luxe na zo’n indrukwekkende reis.

Groeten Huynh

Krismis Lilia

2009-12-26T17:44:00.000-08:00

door Tim Dijkmans

In Waspam gingen we meteen richting de kerk, waar we werden begroet door padre Floriano, een goede vriend van Kristel. Deze vriendelijke pastoor bracht ons naar een relaxed huis met bedden (!!), een toilet en een echte douche. Boven verwachting bood hij ons meteen koude Toña (de lokale biersoort) aan, waardoor je bijna vergeet dat hij de pastoor is!

De meiden gingen even shoppen, want geschikte kerkkleren hadden we niet. De dames kwamen ieder terug met een kerstjurk. Ik hield het gewoon bij mijn smerige rimboekleren. Na ons opgefrist te hebben, gingen we naar kerk voor de mis van Kerstavond. De kerk zat goed vol en het was op zich leuk om weer eens in de kerk te zijn. Het is vrijwel exact hetzelfde als in Nederland, alleen dan in het Spaans en Miskito. Mede daardoor duurde de mis een uur of 3. Op het eind haalde padre Floriano ons naar voren om ons voor te stellen.

Na de mis kon onze Kerst beginnen. De andere padre, een beer van een vent met de naam Elvis, had een heerlijk kippetje bereid. Na nog wat Toña en een goed gesprek over religie sliep ik, voor het eerst in Nicaragua, in een bed. De volgende ochtend had Elvis een fantastisch Kerstontbijt klaargezet. Hier is het gebruikelijk dat kerkgangers eten aan de padres geven. We hadden dus allerhande taartjes en cakejes om uit te kiezen. En, er was echte koffie!

Na een rustig ochtendje gingen we in de middag met Floriano naar het huis van zijn ouders. Dat was een uur of twee rijden met de jeep. Wij gingen zitten in de bak, maar dat bleek niet zo verstandig. Floriano scheurde alsof de duivel hem op de hielen zat en we werden alle kanten op geslingerd. Bont en blauw kwamen we dan ook aan in Santa Clara. Daar hebben we een beetje rondgehangen.

Tegen de avond stapten we weer in de truck van Floriano. Ik begon voorin, dat was even schrikken. De muzieksmaak van de padre was niet bepaald katholiek te noemen… Gelukkig kon ie er zelf ook hartelijk om lachen. Na een paar kilometer ging ik toch maar achter in de bak staan, dat was ook een stuk beter dan zitten trouwens. Het was wel tof om in het donker over die heuvels te raggen. Toen die grappenmakker achter het stuur ons ook nog natspoot met zijn ruitenwisservloeistof kon hij helemaal niet meer stuk bij mij. Wat een held! Leuk om te zien dat een pastoor ook op zijn tijd een biertje drinkt en van een dolletje houdt.

In de avond krijgen we nog bezoek van wat gasten die we eerder had ontmoet. Die wilden ons dolgraag Miskito leren en daarnaast avances maken op de vrouwen. Het eerste lukte redelijk, het tweede niet echt. Daarna was het tijd voor ons laatste avondmaal in Waspam. Er was weer allerlei eten gebracht, waaronder hert en een lekker visje, genieten dus! Toen Elvis na het eten nog een fles rum achter het gordijn vandaan toverde, waarvan zelfs het bestaan bij Floriano niet bekend was, was het natuurlijk helemaal feest. Voor het krieken van de dag vertrokken we de volgende ochtend weer met de bus naar Puerto. Elvis nam afscheid van ons met nog een laatste dijenkletser en een kop koffie. Het was een bijzondere Kerst!

De busreis terug was minder relaxed. We zaten binnen dit keer en dat was maar goed ook. Het dak hing namelijk helemaal door en er zaten gaten in van de roest. Het kon elk moment instorten, evenals de bagagerekken. Gelukkig zaten wij redelijk veilig achterin. Slapen zat er echter niet in want de deplorabele staat van het voertuig hield de chauffeur niet tegen om zo hard mogelijk te rijden. Flink door elkaar geschud, maar heelhuids, kwamen we rond de middag weer aan in Puerto.

Groeten Tim

Geen houtkap met nieuwe maan

2009-12-19T10:25:00.000-08:00

door Kristel de Krijger

De week is voorbij gevlogen. Het is alweer vrijdagavond. De politieke toestand is gestabiliseerd gelukkig. Tegen alle verwachtingen stonden we toch niet aan de vooravond van een nieuwe burgeroorlog tegen de Sandinisten. Nou, valt dat even mee.

Wat niet meevalt is het gebruiksgemak van onze facilitaire voorzieningen. Ons keukenprinsesje Wen heeft een goede poging gedaan om fruit door de wc te spoelen – goed mogelijk dat dat in Vietnam (Wen heet eigenlijk Huynh) traditie is – maar in Nicaragua werkt het rioolsysteem niet zo mee. Hoe smaller de rioolpijp, hoe goedkoper. Met alle goede wil van de wereld drijft er na vele woeste doortrekpogingen nog altijd één hardnekkig stukje ananas in onze pot. Elke keer weer even schrikken…

Maar goed, dit keer gaat het niet over oorlog of verstopte wc’s. Het gaat over de voorbereidingen van het project. Dat is waarom U dit blog leest, dus laat ik me daar dan ook op focussen. Maar na dagen achtereen over gordingen en poeren te hebben geboomd en tweehonderd keer in het Spaans te hebben uitgelegd wat wij in Puerto Cabezas komen doen, is het soms even lekker om over ananas in een toiletpot te keuvelen.

Hout of cement?

Vandaag hebben we de eindversie van het basisschoolontwerp gepresenteerd in de wijk. Enkele aanpassingen zijn opgenomen zoals het gebruik van verschillende soorten hout (een hardere duurzamere soort) voor het plateau dat de lokalen verbindt, namelijk ‘Santa Maria’. Een lichtere en goedkopere soort hout voor de constructie van de modulen, namelijk ‘Pino’ (Pijnboom).

Eerder schreven wij al over de lichte teleurstelling die we bemerkten toen de wijk het aanvankelijke houten ontwerp zag. Verschillende argumenten zijn langsgekomen zoals ‘duurzaamheid’. Die discussie is nog steeds aan de gang. Wat duurzaam is voor ons (goed voor het milieu) is nog niet altijd even duurzaam voor hun (dat het lang stand houdt). Hufterproof was een ander argument. Als je kwaad in de zin hebt, is hout toch makkelijker. Onderhoud speelde ook mee. De kans dat er iedere vijf jaar een likje verf overheen gaat is tot nog toe zeer klein. En wat men niet uitspreekt maar wél meetelt is ‘status’. Wie geld heeft bouwt in cement. Kortom: we willen graag cement.

Fibre cement

Probeer daar maar eens de middenweg in te ontdekken!

Maar wij denken dat we wellicht een middenweg gevonden hebben. Die heet: ‘fibre cement’. Ik had er nog nooit van gehoord en er zijn nog wat tests nodig voor iedereen over stag is, maar er is een zeer reële kans dat fibre cement uitkomst biedt.

Het is milieuvriendelijker dan gevels van cement, het heeft minder onderhoud nodig en het oogt van de buitenkant als een stenen gebouw, maar in wezen is het slechts een schilletje cement bovenop panelen van bamboe, kippengaas en tuno. Tuno is een natuurlijke vezel die oorspronkelijk door de Miskitos gebruikt werd voor het maken van kleding en als wandversiering. Het is misschien nog het beste te vergelijken met jutte. Fibre cement was sowieso al het materiaal wat gebruikt zal worden voor het dak. Maar nu dus ook de gevels.

De maanstand en houtkap

Verder hebben we vriendjes gemaakt met de houthandel en hebben we een hele goeie prijs gekregen voor het Pino hout wat we afnemen: 7,50 Cordobas per feet. Terwijl de normale prijs 9 was. Pim heeft bovendien besloten om de eerste dag mee te gaan met de houtkappers de bossen in. Tja…hij liever dan ik. Maar goed, dan hebben we wel alle inside informatie. Hoe, wat, waar, wordt er gekapt. Maar daar komt Pim zelf volgende week ongetwijfeld zelf nog op terug.

En wie had ooit kunnen bedenken dat we met het aanschaffen van het hout rekening moeten houden met stand van de maan. Volle maan is de perfecte tijd om te kappen. Geheid dat het gebouw nog zeker dertig jaar blijft staan met dat hout. Hout kappen met nieuwe maan is daarentegen uit den bozen. Het hout zal zich vol zuigen met water en binnen de kortste keren vertoont je houten gebouwtje mankementen. Gelukkig zijn we op tijd met onze houtaanvraag en gooit de maan geen roet in ons eten.

De Nica - wichelroede

Een waterput was ook een van de wensen van de wijk. En zo stond ik gistermiddag niet begrijpend naar onze Miskito ingenieur te kijken toen hij met twee stalen draadjes als een soort van goochelaar over het terrein liep, op zoek naar de onzichtbare waterstromen in de aarde. En jawel, twee stuks waterstroom zijn er ontdekt en godzijdank zaten die op een plek die goed uitkwam in het ontwerp. We wachten nog op een offerte, maar voor alsnog zijn we niet onder de indruk van de uitgaven die horen bij zo’n waterpomp.

Verder struin ik stad en land af met het verzoek om gereedschappen en een mogelijkheid om alle vrijwilligers iedere dag een lunch aan te bieden. We hebben de regionale regering, de burgemeester, Plan Nicaragua, het Nederlandse Rode Kruis en het World Food Program al gehad. Vele kastjes en muren heb ik al gezien, maar a.s. maandag ook wederom een afspraak met de burgemeester. Laten we hopen dat er iets uitkomt.

Ik hou u op de hoogte!

Groeten Kristel

Onrust in Puerto Cabezas

2009-12-17T10:06:00.000-08:00

door Kristel de Krijger

Zoals altijd hebben de Miskitos ook rond deze kerst iets gevonden die de gemoederen bezig houden. Eens in de zoveel tijd is het weer bal. Meestal zo net vóór de gemeenteverkiezingen. Nu hebben wij weer net het geluk ofwel de pech dat die gemeenteverkiezingen staan aangekondigd voor maart volgend jaar.

In dit geval was het noodlot niet echt te voorspellen, maar de politieke Yatama partij weet van de nood wel weer zijn eigen deugd te maken. Heb ik jullie aandacht? Mooi!

Dan nu even de feiten op een rijtje.

Narco vliegtuig neergestort

Ongeveer anderhalve week geleden werd er door de DA (de Amerikaanse narcoticabrigade) een vliegtuigje uit de lucht geschoten dat met een onbekende hoeveelheid drugs, dan wel dollars, vanuit Colombia op weg was richting Mexico en VS. Dat vliegtuigje stortte toevallig neer in het kleine Miskito dorpje Walpasixa, dat op zo’n 50 kilometer ten zuiden van Puerto Cabezas aan de kust ligt.

De twee Colombiaanse piloten schenen aanvankelijk op slag dood te zijn en snel te zijn begraven door de dorpelingen. Ook het vliegtuig is van al zijn waardevolle zaken ontdaan en is in de grond gestopt. De mannen van het dorp zijn er als een haas met de buit vandoor gegaan, voordat de DA of een andere organisatie het zou vinden (en hetzelfde kon doen).

Nu gaat er echter ook een ander verhaal de ronde. De piloten waren nog niet dood en hebben alle bezittingen afgestaan aan de dorpelingen in ruil om te blijven leven. Uiteindelijk zouden ze toch zijn doodgeschoten. In dat geval hebben de dropelingen zich een veel ernstigere vijand op de hals gehaald: de Colombiaanse narco-doodseskaders.

Militaire bezetting van Walpasixa

Per boot is de volgende dag een militaire delegatie vanuit Puerto Cabezas richting Walpasixa gevaren. Even voor het dorp werden ze beschoten. Een hinderlaag. Twee militairen zijn hierbij om het leven gekomen. Het waren twee mestiezen, afkomstig uit het Pacifische gedeelte van Nicaragua.

In de dagen die volgden zijn er helikopters met militairen ingevlogen vanuit Puerto Cabezas en Managua. In het dorp waren vrijwel alleen vrouwen, kinderen en ouderen aanwezig. De mannen houden zich schuil in de bossen. In de afgelopen dagen zijn er veertien mannen en vrouwen opgepakt die met drugs of dollars werden aangetroffen. Deze mensen blijken niet te zijn verhoord en hebben in het beste geval slechts tien minuten met een advocaat gekregen.

Boze Miskitos de straat op

Miskitos in Puerto Cabezas zijn boos. Boos omdat de mensen in Walpasixa recht hebben op een normaal juridisch proces. Boos omdat de dorpelingen gevangen worden gehouden in de Moravische kerk. Boos omdat de gedetineerde gemarteld bleken te zijn, de vrouwen mishandeld zouden worden en er vrijwel geen eten en drinken de kerk in wordt gebracht. Sommigen zeggen dat de gevangenen hun behoeften in de kerk moeten doen of voor het oog van de militairen. Wat waar is? Geen idee. Maar dat de Miskitos boos zijn is zeker!

Ze vragen steun aan hun broeders in omliggende dorpen en gister gingen ze gezamenlijk de straat op. Het zou een vreedzame mars moeten zijn, maar met genoeg alcohol in het spel loopt het op een goed moment toch uit de hand.

Plunderingen

De stenen die de ruim driehonderd demonstranten gooiden naar het openbaar ministerie dat zich tegenover ons huis bevindt, stelden niet veel voor. Tien blokken en vier flessen alcohol verder, passeerden ze ook de centrale markt waar - in het kader van de kerst - een geïmproviseerde kermis staat (stond). Beheerd door mestiezen.

Een dronkenlap maakt van de ongeregeldheid gebruik en pikt een gratis fles prik. Een half uur later was er van de kermis vrijwel niks meer over en moesten de mestiezen vluchten…

Terugtrekken of burgeroorlog

Ja, ja, de gemoederen kunnen hier echt hoog oplopen. Morgen is er blijkbaar wederom een demonstratie. Regeringsleiders van de Yatama partij roepen dit keer met name vrouwen op om zich te verzamelen om 13.00 in het centrale park.

Hun bezwaar? De mensonterende situatie waarin de dorpelingen verkeren. De grote vraag? Hoeveel dorpeling er inmiddels zijn gestorven. De een zegt geen. De ander 24 en heeft het over massagraven. Hun claim? Het terugtrekken van alle militairen uit Walpasixa, vóór aankomende vrijdag. Wat als dat niet gebeurt? Dan zullen alle ex-guerrilla strijders hun verstopte wapens weer oppakken en deze richten om militaire basissen. Het begin van een nieuwe burgeroorlog, vrezen velen.

Andere ouderen zeggen dat het zo’n vaart niet zal lopen. Zoals de taxichauffeur van vanmiddag. ‘Ik heb mijn portie oorlog wel gehad. Ik ga me niet als een os laten afschieten. Ben je gek? En al die andere rebelerende jongeren…wie gaat er munitie voor ze kopen? Niemand. Natuurlijk komt er geen burgeroorlog. Met de kerst is alles weer rustig.’

Narco-zwijggeld

De oplossing die mensen aandragen is geen oplossing. De dorpelingen leveren hun drugs en dollars in en de militairen trekken zich terug uit het dorp. Maar de dorpelingen hebben geen werk en zijn afhankelijk van deze dollars. De militairen willen helemaal niet weg want ze zitten daar prima in de stenen huizen met tv en voldoende eten dat wordt ingevlogen. De legerofficier gaat niet zomaar weg, aangezien twee van zijn mannen zijn omgekomen. Bovendien, wat zou dat doen met de geloofwaardigheid van het leger?

Op de achtergrond speelt bovendien dat Walpasixa één van de vele kustdorpen is dat de afgelopen jaren betrokken is geraakt met de drugshandel. Eens in de zoveel tijd komen de Colombiaanse narcos met dikke pakketten dollars en geven iedereen een beetje. De dorpelingen geven de drugs weer terug die in jerrycans van de narcoboot worden gegooid als de DA ze achterna zit. Verder houden ze hun mond over wie, wat, hoe en wanneer…

‘Tegen de kerst is alles weer rustig’

Tja…wat moet ik ervan zeggen? Wat wij ervan meekrijgen tijdens onze voorbereidingen van de bouw is relatief weinig. De stad loopt de laatste dagen langzaam vol met ME. Overal zie je de blauwe pakjes lopen, net als de grote groepen mensen die zich zo nu en dan verzamelen voor een demonstratie. Dan sluiten we ons hek of blijven even uit de buurt van de route die ze lopen.

Verder wordt het plan om af te reizen naar Waspam, vanuit waar we het potentiële dorp van ons vervolgproject willen bezoeken, in de war gegooid omdat er een wegversperring is. Supermarkten zijn grote delen van de dag dicht uit angst voor grootschalige plundering.

Wat wij doen is veel rondvragen over de situatie…Opstanden worden aangekondigd va de radio dus iedereen is goed op de hoogte van wat wanneer plaatsvindt. Daar spelen we op in. Bovendien hebben we altijd nog de Nederlandse Jet, die de situatie veel beter in kan schatten dan wij. Zij maakt zich geen zorgen. Dus wij ook niet. Laten we ervan uitgaan dat de oude wijzen uit dit stadje gelijk hebben en dat alles tegen de kerst weer rustig is!

Volgende keer weer een verhaal over het project!!!

Maquette van lege dozen

2009-12-14T00:40:00.000-08:00

door Huynh Ngo

Het is zondag, de eerste week komt al bijna aan zijn eind en we voelen allemaal hoe hard we hebben gewerkt de afgelopen week.

Woensdag zijn Joralin (directrice van de school) en Faustino (coördinator van het dorp) bij ons langsgekomen om het ontwerpvoorstel met ons te bespreken alvorens deze te presenteren aan de gemeenschap. We komen erachter dat het begrip duurzaamheid hier in Puerto Cabezas een totaal andere betekenis heeft dan zoals wij dat kennen in Nederland. Het blijkt nog behoorlijk lastig te zijn om de lokale bevolking uit te leggen wat duurzaamheid betekent en dat dat de beste strategie is voor de ontwikkeling van de wijk. Ze zien liever betonnen gebouwen omdat dat langer blijft staan en beschouwen hout niet als een veilig en zeker materiaal. We beginnen ons sterk af te vragen of dat het ontwerp misschien meer hufterproof zou moeten zijn i.p.v. orkaanbestendig omdat de kans groot is dat het gebouw al weg geroofd is voordat de orkaan langskomt!

De volgende ochtend gaan we dan ook met de moed in de schoenen naar de wijk Nueva Jerusalem in de hoop daar andere reacties te horen. Alle geïnteresseerden zijn aanwezig: de directie, de wijkcommissie, de ouderraad en heel wat nieuwsgierige locals (jong en oud). Iedereen is vol verwachting en ambitieus. Ze hebben grootse plannen met het gebouw dus dat is een goed teken!

Een vakkundige presentatie is voorbereid en er mag gezegd worden dat we de afgelopen dagen behoorlijk creatief zijn geweest met de beperkte middelen die we hebben. Van kartonnen dozen uit de lokale super hebben we de presentatieborden gemaakt, maar zelfs ook de maquette. Dat is niet alleen improviseren maar ook erg duurzaam!

En onze creaties heeft zijn vruchten afgeworpen. Al met al is het een boeiende middag waar ook de nodige praktische zaken zijn besproken zoals de noodzaak van het kappen van hout vóór volle maan..(?). Opgelucht vertrekken we uiteindelijk met een goed gevoel en genoeg handvaten om toch met het huidige ontwerp aan de slag te kunnen gaan.

Op vrijdag hebben we een rondje Puerto gedaan, op zoek naar (nieuwe) mogelijkheden waar we iets mee zouden kunnen doen. We maken een inventarisatie van nieuwe bouwmaterialen en toepassingen zoals bamboe en fibercement. Ook nemen we een kijkje bij andere bouwprojecten waar we veel van hebben opgestoken. Huizen lopen hier uiteen van bamboehutjes tot aan betonnen bouwpaleizen met materialen zoals wij dat alleen in het westen kennen. We zijn zoveel wijzer geworden dat we onszelf daarna ook trakteren op een vrije dag.

Zaterdag gaan we middageten bij Lina en Justo, oud-bekenden van Kristel. We krijgen een typisch traditionele maaltijd: gallo pinto met pollo (kip) en repollo (spitskoolsalade), erg voedzaam, enorm veel (zo midden op de dag) maar vooral erg lekker! Daarna met z’n allen naar het strand waar we veel nieuwe vrienden maken. Deze ontspannende dag hebben we passend afgesloten met een caribisch avondje stappen op reggaeton tot een erg schappelijke tijd van 23.00 uur.

De volgende ochtend valt zwaar maar ook dat weerhoudt ons niet om toch nog even aan de slag te gaan voor het bouwproject. We sluiten de week succesvol af met een goede basis voor de komende week, een goed begin is het halve werk zegt men ook wel.

Groeten Huynh.

De lokale voorbereiding is begonnen

2009-12-09T12:12:00.000-08:00

door Kristel de Krijger

Het is vandaag onze tweede dag in Puerto Cabezas. Voor mij is het alsof ik nooit ben weggeweest. Pim praat over wonen in Nicaragua. Voor Kristel, Wen en Tim moet het toch wennen zijn, maar daar merk je niks van.

Maandagmorgen zaten we nog te ontbijten op een stoepje langs een van de hoofdwegen die door Managua gaat. Een straatjongetje aan onze ene kant een lijmsnuiver van mijn leeftijd aan de andere. We hebben onze boterhammen met ham en kaas met hen gedeeld.

We hadden die morgen een afspraak op de Nederlandse ambassade en niet lang daarna vertrok ons vliegtuig naar Puerto Cabezas. Al bij aankomst zag ik een opmerkelijk verschil: een verharde landingsbaan die zeker 5 keer langer was dan noodzakelijk met zo´n minivliegtuigje van La Costena. Boven alle verwachtingen was het huis dat Pim voor ons geregeld had, voorzien van magnetron, waterkoker en gasfornuis. Een veranda met schommelstoelen en zelfs een douche met stromend water. Wat een luxe!

Gister zijn we eerst gaan kijken naar de grond die we vorig jaar hadden aangekocht. De lokale bevolking heeft er eind mei noodlokalen op gebouwd met materialen die deels gesponsord zijn door de overheid. De toestand van het schoolgebouw is niet veel beter dan het vorige schoolgebouw wat gevestigd was onder een privéhuis. Kinderen en ouders kwamen gelijk op ons af en iedereen vroeg wanneer we zouden beginnen met de bouw. Blijkbaar is iedereen goed voorbereid op wat er staat te gebeuren. Een goed teken!

Op dit moment zijn wij bezig met de voorbereidingen voor de presentatie die wij morgen zullen geven in de wijk zelf. Maquette maken, paneel met beeldmateriaal maken en zeer goed uitdenken hoe deze bijeenkomst zou moeten verlopen. De wijk ziet dan voor het eerst wat voor ontwerp de TU heeft gemaakt. Uiteraard is er ruimte voor aanpassingen, maar het zou natuurlijk mooi zijn als ze sowieso enthousiast zijn over het ontwerp. Maar of dat ook echt zo is, lees je op dit weblog! Spannend!!!

Groeten Kristel.

Video's

2009-12-06T19:41:00.000-08:00

Pim ging vast vooruit

2009-11-20T00:17:00.000-08:00

door Pim van Campen

Veel eerder dan de rest vertrok Pim van Campen, projectcoordinator van het bouwproject in Nueva Jerusalem, naar Puerto Cabezas.

Deze ochtend volgen de waterdruppels elkaar in zo'n hoog tempo op dat het bijna op een straal lijkt. Oké, ik kan er niet mijn haar mee wassen maar toch zeker mijn voeten mee afspoelen. En terwijl ik zo aan het badderen ben op deze vroege morgen hoor ik dat de buren ook wakker worden. De muziek gaat weer aan en we mogen allemaal meegenieten van alle mogelijke kerstmuziek. En als je iets gemist hebt, geen nood, de hele dag door wordt deze muziek herhaald. Soms is het een poosje heerlijk stil, als de stroom uitvalt kan je genieten van de vogels en geluiden van het dagelijks leven. Ik spoel het zeep van mijn lichaam met een bakje wat ik volschep uit een grote emmer. Heerijk z'n douche.

Ik ben weer in Puerto Cabezas en het is erg leuk om terug te zijn. Op dit moment woon ik in een huis naast Jet. Zij is een Nederlandse vrouw, getrouwd met Milton (een local) en ze hebben twee kinderen. Naast hun huis staat een huis leeg en daar verblijf ik voor een paar nachten.

Overdag is het warm, rond de 25 graden. En s'avonds koelt het heerlijk af. We kunnen 24 uur lang buiten zitten en genieten op de veranda. Straks wordt het nog warmer en blijft het s'avonds ook warme dagen dat ik hier ben doe ik een aantal voorbereidingen voor de bouw van de school. Ik heb de bouwplaats bezocht en bekeken wat de bevolking heeft neergezet als tijdelijke school. Dit afdak heeft niet veel weg van een school en wij zouden het als schuur nog te slecht vinden.

Ik sprak met een aantal mensen over levering van hout en staal. Eigenlijk ben ik gewoon aan het netwerken. Beetje vriendjes worden hier en daar. Ondertussen veel informatie verzamelen en een mop vertellen. Die mensen heel veel complimentjes geven en ik geef ze als uitzondering mijn mail adres. Daar kunnen ze weinig mee maar dat geeft niet. Ze vinden het fantastisch.

Het is de bedoeling dat ik zaterdagmiddag bij een huis ga kijken dat we als Stichting zullen huren. Hier kunnen straks alle vrijwilligers verblijven, want zelf een degelijk hostel zoeken in deze stad is nog een hele klus. Er staan een paar huizen leeg en één daarvan is gemeubileerd. Dat zou geweldig zijn. Ben wel benieuwd met hoeveel we er in kunnen.

Ik vlieg maandagochtend weer terug naar Managua, om dan door te reizen naar Leon. Leon is de talenstad van Nicaragua en daar ga ik Spaans leren. Dan kom ik terug op 7 december Kristel is er dan ook met een aantal mensen van de Technische Universiteit Eindhoven. In december gaan we nog op bezoek bij ons vervolg project. Dat is in noord-oost Nicaragua op de grens bij Honduras.

Verder doen we in december de papieren bouwvoorbereiding. Gesprekken met de overheid voeren en langs de gemeente. En heel snel een plan maken (samen met overheid) waar de kinderen tijdelijk naar school gaan. Omdat ze nu deze grond in gebruiken hebben genomen, hebben wij nog niet bedacht dat we dat moesten regelen. Maar het lesjaar begint in de tweede week februari en dan zijn wij nog niet klaar.

Ik heb het dus heerlijk naar mn zin. Dit is mijn werk en hiermee voel ik me lekker. Af en toe rizen en vliegen, inspelen op onverwachte gebeurtenissen. En ik besefte gisteren dat ik het erg goed voor elkaar heb. Ik was bij het 'schooltje' samen met de directeur en de kinderen waren er ook. Ze rende wat heen en weer. Ik zat op een schoolbankje en om mij heen alle docenten. En ik vroeg of de kinderen een tekening wilde maken voor mensen in Nederland. We hadden het over de school en eventueel de bouw van een nieuwe school. Om mij heen al die gekleurde mensen. En toen dacht ik: Pim, dit is wat je wilt!